Αγαπάει το ποδόσφαιρο, σπούδασε φωτογραφία και σήμερα είναι Creative Director, ελεύθερος επαγγελματίας φωτογράφος και σκηνοθέτης στο Λονδίνο, στηρίζοντας εταιρίες και αθλητικές ομάδες. Αγαπά, όπως μας εκμυστηρεύεται, την οικογένειά του ιδιαίτερα για την στήριξή της στην μέχρι τώρα πορεία του, που ήταν πάντα απεριόριστη. Είναι ένα νέο παιδί που κάνει το όνειρό του πραγματικότητα μακριά από την Ελλάδα. Τον ανακάλυψα μέσα από τον καλό συνάδελφο δημοσιογράφο Νίκο Ασλανίδη, που καμαρώνει για το γιο του, αλλά δεν μου λέει και πολλά.
Ο Γιώργος Ασλανίδης είναι λάτρης της εικόνας, αγαπάει την κάμερα και σίγουρα η δουλειά του πατέρα του, τον επηρέασε. Αγαπημένη του ταινία το Parasite, μια συγκλονιστική ταξική παραβολή σε μια χώρα διαφημισμένης ευημερίας (για όσους δεν την έχετε δει αναζητήστε την), που επιβεβαιώνει πως η νέα γενιά είναι ευαισθητοποιημένη απέναντι στον αδύναμο και στο άδικο… Αυτό που τον φοβίζει περισσότερο είναι το να χάσει ανθρώπους που αγαπάει, αλλά γεμίζει χρώμα και αισιοδοξία τη ζωή μέσα από τον φακό του.
Όλα αυτά τα συζητήσαμε μαζί και τον ευχαριστώ γι’ αυτό…
ΕΡΩΤ.: Πότε άρχισες να ασχολείσαι με την φωτογραφία; Και τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την αποτύπωση μια εικόνας στο χαρτί!!! στην ψηφιακή μνήμη πια…;
ΑΠΑΝΤ.: Ξεκίνησα να φωτογραφίζω το 2010, όταν ήμουν 18! Τα ερεθίσματα μου ήταν από άλλους δημιουργούς στο YouTube και μετά ο κόσμος γύρω μου με έκανε να ενδιαφέρομαι να τον εξερευνήσω φωτογραφίζοντας.
ΕΡΩΤ.: Η φωτογραφία είναι κάτι που συναρπάζει πολλούς. Στην δημοσιογραφία και όχι μόνο, λέμε «μια εικόνα χίλιες λέξεις». Στην πορεία της δουλειάς σου και με πατέρα ρεπόρτερ πόσο έγινε για σένα πραγματικό αυτό;
ΑΠΑΝΤ.: Εννοείται, φυσικά έγινε πραγματικότητα πλήρως, υπάρχουν πάρα πολλές φωτογραφίες που έχω βγάλει για τις οποίες μπορώ να εξιστορώ τα παρακάμερα για ώρες, οπότε σίγουρα πάνω από χίλιες λέξεις. Η εικόνα τα δίνει όλα…
ΕΡΩΤ.: Πόσο έπαιξε ρόλο στην πορεία σου ως έφηβος η δημοσιογραφία που ζούσε μέσα στο σπίτι. Και μάλιστα με έναν άνθρωπο που πέρα από τον γραπτό λόγο, αγαπά την κάμερα και δημιουργεί σημαντικά ντοκιμαντέρ; Τον παρακολουθούσες ποτέ πώς ετοίμαζε τη δουλειά του;
ΑΠΑΝΤ.:Βλέποντας τον πατέρα μου να είναι γύρω από κάμερες, μοντάζ κτλ υπήρχαν κάποια ερεθίσματα για τον χώρο σίγουρα. Το που κατέληξα βέβαια είναι αρκετά διαφορετικό, αλλά ήταν χαρά μου η στήριξη που είχα από αυτόν καθώς και το ότι δουλέψαμε παρέα στο ξεκίνημα μου ειδικά για κάποια ντοκιμαντέρ!
ΕΡΩΤ.:Ξεκίνησες λοιπόν το ταξίδι στον χώρο της φωτογραφίας και της εικόνας. Πώς έφτασες στον χώρο της μόδας; Και τι συνέβη με την Manchester United και ξαφνικά έγινε viral μια δουλειά σου με τις μπλούζες ποδοσφαιρικής ομάδας; Άλλωστε κι εσύ αγαπάς το ποδόσφαιρο έτσι δεν είναι;
ΑΠΑΝΤ.: Στον χώρο της μόδας έφτασα μετά από πολλούς πειραματισμούς γύρω από τη φωτογραφία, κάνοντας φωτογραφία τοπίου, φωτογραφία δρόμου, πορτραίτα κτλ. Με κέρδισε η μόδα γιατί μπορείς να δημιουργήσεις κάτι από την αρχή πολύ περισσότερο από κάποια άλλα είδη. Με το πέρασμα των χρόνων,άρχισα μέσα στη φωτογραφία μόδας να βάζω και στοιχεία από το ποδόσφαιρο καθώς είναι κάτι που αγαπάω από 5 χρονών και έτσι από ένα ποστ στο ίνστα η Manchester United, είδε τη δουλειά μου, μου ζήτησε να συνεργαστούμε και πλέον έχουμε δουλέψει μαζί αρκετές φορές. Αυτός είναι ο χώρος που πλέον κινούμαι κυρίως και θα έρθουν και συνεργασίες και με άλλες ομάδες εντός και εκτός Ευρώπης!
ΕΡΩΤ.: Υπήρξε μια σημαντική σου δουλειά που είχε σχέση με τον Άνθρωπο. Τα πρόσωπα και τις ιστορίες τους. Πόσο νομίζεις ότι έχουμε απομακρυνθεί ως άνθρωποι μεταξύ μας και πόσο ανάγκη έχουμε στη ζωή μας τις Ιστορίες ανθρώπων; Τι εμπειρία απέκτησες από αυτή τη δουλειά;
Είναι περίεργοι οι καιροί που ζούμε. Τα social media και φέρνουν άτομα κοντά, αλλά και τα απομακρύνουν παράλληλα. Αν έχω καταλάβει κάτι τα τελευταία χρόνια είναι πως είναι σημαντικό να περνάμε χρόνο από κοντά με άτομα που αγαπάμε, τίποτα άλλο δε συγκρίνεται με αυτό.
ΕΡΩΤ.: Μέσα από την φωτογραφία και την αγάπη σου για την εικόνα και τους ανθρώπους, έφτασες και στην σκηνοθεσία; Πίσω από την κάμερα όλα. Τι σημαίνει για σένα αυτός ο κόσμος; Τι σε συναρπάζει;
ΑΠΑΝΤ.: Η σκηνοθεσία είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Από πολύ μικρός, καθώς είχα αρχίσει να βγάζω βίντεο σχεδόν από την αρχή. Τώρα φυσικά είναι σε διαφορετικό επίπεδο, μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι μέσα από κίνηση, μουσική, συνεντεύξεις ανθρώπων, λέγοντας ιστορίες με διαφορετικό τρόπο από τη φωτογραφία. Είμαι πια και μπροστά από την κάμερα, καθώς δημιουργώ και βίντεο για το YouTube, εδώ και κάποιους μήνες, blogs και μη, με το πιο γνωστό, να είναι το βίντεο για την μέρα που η Εθνική Ελλάδας θριάμβευσε στο Wembley επί της Αγγλίας, μια μέρα μόνο μετά τον χαμό του George Baldock. Ένα διαφορετικό βίντεο, που ήταν για μένα μια συναρπαστική εμπειρία.
(το κανάλι μου στο YouTube)
ΕΡΩΤ.: Πώς ξεκινάει για σένα μια ιδέα; Από κάποια εικόνα που θα δεις, από μια ιστορία που θα ακούσεις ή φτιάχνεις εσύ μια ολόκληρη καινούργια ιστορία με πρόσωπα και σενάριο;
ΑΠΑΝΤ.: Μια ιδέα για εμένα μπορεί να ξεκινήσει από το οτιδήποτε πραγματικά. Από ένα μέρος που μπορεί να επισκεφτώ, για παράδειγμα ένα σπίτι ή ένα μουσείο. Από ένα άτομο, ένα μοντέλο ή ένας καλλιτέχνης. Μια φανέλα, ένα παπούτσι, οτιδήποτε μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης. Φροντίζω να κάνω μια σημείωση άμεσα και ξεκινάω από εκεί να φτιάχνω το υπόλοιπο της ιστορίας.
ΕΡΩΤ.: Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; Τι ετοιμάζεις μέσα από την κάμερά σου; Και πως βλέπεις μελλοντικά τον χώρο σου με την εισβολή του ΑΙ που ίσως σημαίνει απουσία της πραγματικής ανθρώπινης μορφής και χαρακτήρων;
ΑΠΑΝΤ.: Το AI (τεχνητή νοημοσύνη) δε με ελκύει ιδιαίτερα σαν μορφή έκφρασης προς το παρόν. Ίσως βρει το χώρο του στο μέλλον, θα δείξει. Στόχοι μου είναι να πετύχω και σε αυτά που ετοιμάζω που είναι καλές συνεργασίες και πρότζεκτ με μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες και δημιουργία περισσοτέρων και καλυτέρων βίντεο στο YouTube. Έρχονται όλα σύντομα.
–Ευχαριστώ πολύ για την συζήτηση.
Ένα μικρό δείγμα από τη δουλειά του Γιώργου Ασλανίδη
Κάντε το πρώτο σχόλιο