Ο πρώην γενικός γραμματέας του Μεγάρου Μαξίμου, Γρηγόρης Δημητριάδης, στην πρώτη συνέντευξη του (στην εφημερίδα Real) επιχειρεί να βάλει μια επικοινωνιακή τελεία στο σκάνδαλο των υποκλοπών, παρουσιάζοντας εαυτόν ως θεματοφύλακα των εθνικών συμφερόντων και της εθνικής ασφάλειας.
Προκειμένου δε να υποστηρίξει τη θέση του, καταφεύγει σε προσωπικές επιθέσεις στα θύματα των υποκλοπών, σε αναγωγή του εαυτού του περίπου ως μάρτυρα, με τη χριστιανική έννοια, και παραπλάνηση για τις δικαστικές εξελίξεις.
Μια προσεκτική ανάλυση των ισχυρισμών του, μέσα από το πρίσμα της κριτικής νομικών κύκλων και κορυφαίων θεσμικών παραγόντων, φανερώνει ένα αφήγημα γεμάτο δικονομικά κενά, θεσμικές αντιφάσεις και πολιτικές υπεκφυγές.
Το αφήγημα της Θυσίας και της «Πολιτικής Ευθύνης»
Η συνέντευξη ξεκινά με την απάντηση του Δημητριάδη στη δημοσιογραφική διαπίστωση «σας εμπλέκουν στην υπόθεση των υποκλοπών». Η διατύπωση μάλλον υποτιμά τον πλούτο στοιχείων που έχει αναδείξει η δημοσιογραφική έρευνα, τις καταθέσεις των μαρτύρων και το αποδεικτικό υλικό που προέκυψαν στη δίκη στο Μονομελές Πρωτοδικείο των Ταλ Ντιλιάν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιου και του κουμπάρου του Δημητριάδη, Γιάννη Λαβράνου.
Στην απάντηση του ο Δημητριάδης υποστηρίζει ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη προκειμένου να προστατέψει την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξη του και πάνω από όλα την πατρίδα.
Η επίκληση της ανάληψης ευθύνης, βέβαια, χωρίς την παροχή ουσιαστικών εξηγήσεων, αποτελεί πράξη συγκάλυψης και όχι πατριωτισμού.
Εξάλλου, εμφανιζόμενος ως άνθρωπος που μαρτύρησε για τις αμαρτίες άλλων, αφήνει μερικά κρίσιμα ανοιχτά ερωτήματα. Γιατί κρίθηκε ότι τίθεται θέμα προστασίας της ΕΥΠ, της κυβέρνησης, του Κυριάκου Μητσοτάκη και τη ΝΔ, για την υπόθεση των υποκλοπών με το Predator, εφόσον, όπως υποστηρίζουν, είναι ένα έγκλημα «ιδιωτών»;
Στοιχειώδης δεοντολογία θα επέβαλε να ερωτηθεί πώς και για ποιο θέμα προστάτευσε την Υπηρεσία και την πατρίδα. Τι υπαινίσσεται;
Ο Δημητριάδης αποφεύγει, βέβαια, συστηματικά να απαντήσει για τις παρακολουθήσεις, τις νομότυπες και τις παράνομες. Δεν απάντησε ποτέ στο ποιος έδωσε τις εντολές για την επισύνδεση υπουργών, παραταξιακών συντρόφων του Δημητριάδη, εισαγγελέων, αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Παρότι δε, εμμέσως πλην σαφώς, παραδέχεται την εποπτεία που είχε στην ΕΥΠ, δεν έχει επιχειρήσει καν να δώσει μια κάποια εξήγηση για τις κοινές παρακολουθήσεις και για τα στοιχεία που δείχνουν την ύπαρξη ενός ενιαίου κέντρου μεταξύ ΕΥΠ και Predator.
Η αμεροληψία, η αρχειοθέτηση και τα λογικά άλματα
Από τα παραπάνω, ο Γρηγόρης Δημητριάδης υπονοεί σαφώς ότι η δικαιοσύνη στο ανώτατο επίπεδο έκρινε την υπόθεση, θεωρώντας το θέμα λήξαν και νομικά ξεκάθαρο.
Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει, ωστόσο, την καταδίκη του νομικού κόσμου στον τρόπο με τον οποίο ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, χειρίστηκε την υπόθεση, δεδομένου ότι συνέτρεχαν ξεκάθαροι λόγοι αποχής ή εξαίρεσης του.
Ο συγκεκριμένος λειτουργός, πριν ανέλθει στον Άρειο Πάγο, είχε διατελέσει επόπτης της ΕΥΠ εκδίδοντας διατάξεις άρσης απορρήτου, ενώ κατέθεσε και ως μάρτυρας ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Οπως επεσήμανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, οι προβλέψεις των άρθρων 14, 15 και 23 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, η προηγούμενη εμπλοκή του στην ίδια υπόθεση και οι αυτονόητοι λόγοι ευπρέπειας θα επέβαλαν την αποχή του.
Η στοχοποίηση ως υπεκφυγή
Ο πρώην γενικός γραμματέας και ανιψιός του πρωθυπουργού, επιτίθεται στον Νίκο Ανδρουλάκη, λέγοντας πως «είναι μονίμως θυμωμένος», «τρέφεται από τοξικότητα» και ότι «με το κόμπλεξ δεν κάνεις πολιτική». Η τακτική του να βαφτίζονται «τοξικοί» όσοι ζητούν θεσμικές εξηγήσεις είναι, πλέον, η αγαπημένη μέθοδος πολιτικής υπεκφυγής της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Οπότε, όταν ένας κεντρικός πρωταγωνιστής ενός σκανδάλου αδυνατεί να υπερασπιστεί τις ενέργειες του με στοιχεία, απλώς καταφεύγει σε προσωπικές επιθέσεις εναντίον όσων θυματοποίησε αλλά κι εκείνων που αποκαλύπτουν τα γεγονότα.
Τα γεγονότα, λοιπόν, είναι ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ και υπήρξε, ταυτόχρονα, απόπειρα παγίδευσης του από το Predator. Απο τη μέρα που αποκαλύφθηκε η παρακολούθηση του, έχει γίνει στόχος σπίλωσης από συγκεκριμένα επικοινωνιακά κέντρα της ΝΔ, με υπόνοιες και φήμες για τους λόγους της επισύνδεσης του.
Παρόλα αυτά, ενώ το Συμβούλιο της Επικρατείας εξέδωσε ομόφωνη απόφαση που διατάζει την ΕΥΠ να ενημερώσει τον Ανδρουλάκη (μέσω της ΑΔΑΕ) για την αιτιολογία της άρσης απορρήτου του, η ΕΥΠ αρνείται να την εφαρμόσει. Για το σκοπό αυτό ο Ανδρουλάκης έχει προσφύγει στο ΕΔΔΑ. Ο Δημητριάδης αποφεύγει, βέβαια, να μιλήσει ως νομικός, προτιμώντας να κατακεραυνώσει τον Ανδρουλάκη για τα…αισθήματα του, σαν αυτόκλητος life coach.
Ο σταυροφόρος της διαπλοκής
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης υποστηρίζει στη συνέντευξη του ότι «κατά τη διάρκεια της θητείας μου χάλασα τα χατίρια της διαπλοκής που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πατρίδας. Αυτό το επωμίζομαι και θα συνεχίσω να το κάνω».
Αυτή η γενικόλογη επίκληση του σε δήθεν αγώνες του κατά της «διαπλοκής» δεν τον απαλλάσσουν, βεβαίως, από την υποχρέωση να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όσα του καταλογίζονται.
Πόσο μάλλον που το ίδιο το «επιχείρημα» των «αγώνων» του καταρρέει σε κάθε προσεκτικό έλεγχο. Προφανώς δεν απαιτούμε να τον κάνει ο συνεντευξιαστής, ο οποίος συνδέεται με την επικεφαλής του γραφείο Τύπου του Κυριάκου Πιερρακάκη.
Ας δούμε, καλύτερα, τη σχέση του ίδιου του Δημητριάδη με την ιδιοκτησία του μέσου στο οποίο επέλεξε να δώσει τη μοναδική του συνέντευξη. Κατά πληροφορίες, το δικηγορικό γραφείο Δημητριάδη εκπροσωπεί τους τελευταίους μήνες τον ιδρυτή του Real Group, Νίκο Χατζηνικολάου και χειρίζεται τις υποθέσεις του. Η συνέντευξη Δημητριάδη, κατά τις ίδιες πηγές, εστάλη έτοιμη απευθείας στον εκδότη της εφημερίδας Real News. Κι όταν λέμε «έτοιμη» εννοούμε ότι ο ίδιος άνθρωπος που έδωσε τις απαντήσεις επιμελήθηκε, εν πολλοίς, τις ερωτήσεις.
Οικογενειακές ιστορίες
Η συνεργασία των Χατζηνικολάου και Δημητριάδη, μάλιστα, συμπίπτει χρονικά και με την είσοδο της εταιρίας Bright Business Solutions στον όμιλο, ως στρατηγικού επενδυτή με ισχυρό μειοψηφικό πακέτο. Επικεφαλης της Bright είναι οι Γιώργος Πουλόπουλος κι ο συνεταίρος του Κώστας Σάκαρης. Πρόκειται για τον πατέρα της Μαρίας Σάκαρη που τυγχάνει μνηστή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, γιου του Κυριάκου Μητσοτάκη και πρώτου ξαδέλφου του Γρηγόρη Δημητριάδη.
Οι ίδιες πληροφορίες λένε πως, όταν οι δύο πλευρές, Χατζηνικολάου και Πουλόπουλος-Σάκαρης, κατά τη διαπραγμάτευση τους για την αγοραπωλησία του ποσοστού του ομίλου Real, συμφώνησαν να εκπροσωπηθούν και οι δύο από το ίδιο δικηγορικό γραφείο. Το γραφείο του Γρηγόρη Δημητριάδη.
Συμπερασματικά…
Υπάρχουν εποχές όπου η δημοσιογραφία λειτουργεί ως θεσμικό αντίβαρο της εξουσίας. Και υπάρχουν και οι πιο θλιβερές εκδοχές της, όπου μετατρέπεται σε βιομηχανία λευκαντικού για πολιτικά άπλυτα και τοξικά απόβλητα. Η συγκεκριμένη συνέντευξη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο άνθρωπος που συνδέθηκε πολιτικά με το μεγαλύτερο θεσμικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης εμφανίζεται, όχι ως πρόσωπο που οφείλει εξηγήσεις, αλλά ως τραγικός ήρωας που «τα πήρε όλα πάνω του». Σχεδόν λείπει ένα θλιμμένο βιολί ως μουσικό χαλί, για να ολοκληρωθεί η αισθητική του πολιτικού μελοδράματος. Η δε εφημερίδα δεν ασκεί κανέναν έλεγχο. Επιτελεί υπηρεσία απορρύπανσης φήμης. Ερωτήσεις-χάδια και πάσες, φωτογραφίες εξαγνισμού, πρωτοσέλιδα αγιογραφίας. Δημοσιογραφία σε μορφή στεγνοκαθαριστηρίου.
Σε ένα σοβαρό κράτος, το σκάνδαλο των υποκλοπών θα είχε παράξει θεσμική λογοδοσία. Στην ελληνική εκδοχή του, παράγει συνεντεύξεις αυτοθυματοποίησης και πρόθυμους πλυντηριούχους της δημόσιας εικόνας.
Η Ιστορία είναι λιγότερο ευγενική από τα κυριακάτικα ένθετα. Και συνήθως δεν ξεγελιέται από καλό φωτισμό, γυαλιστερό χαρτί και καλοστημένες πόζες μεταμέλειας. Όσο πιο μανιασμένα δουλεύει το πλυντήριο προπαγάνδας, τόσο πιο εμφανή μένουν στα βρακιά και οι λεκέδες.
Ανδρουλάκης: «Εθνικός ωτακουστής»
Σε δήλωσή του ο Νίκος Ανδρουλάκης αναφέρεται στην υπόθεση των υποκλοπών σημειώνοντας: «Σήμερα έχουμε δύο συνεντεύξεις, που επιβεβαιώνουν την παρακμή του κράτους δικαίου στη χώρα με ευθύνη του Πρωθυπουργού.
Από τη μία πλευρά, ο ανιψιός του και «εθνικός ωτακουστής» κάνει μαθήματα υψηλής πολιτικής, αντί να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη για τις πράξεις του.
Και από την άλλη, ο κ. Μενουδάκος, πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής που έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, μας λέει ότι είναι αδιανόητη η μη εφαρμογή αποφάσεων του ανώτατου δικαστηρίου στη χώρα καθώς και ότι δεν μπορεί μια ομάδα ιδιωτών να οργάνωσε αυτό το παρακράτος, δείχνοντας την κυβέρνηση».
Και τονίζει ο κ. Ανδρουλάκης: «Στις επόμενες εθνικές εκλογές, η πολιτική αλλαγή είναι αναγκαία. Μια πολιτική αλλαγή που δεν θα είναι απλή εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία. Θα είναι πάνω απ’ όλα πολιτική και ηθική καταδίκη όσων υπονόμευσαν τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ποιότητα της δημοκρατίας στη χώρα μας».
Πηγή in.gr
Κάντε το πρώτο σχόλιο