Την ώρα που οι εξεγέρσεις των νέων, εκτός Δύσης, ανατρέπουν κυβερνήσεις, οι αντίστοιχες στα κράτη της Ευρώπης δεν έχουν… καμία ελπίδα.
Και υπάρχει σοβαρός λόγο που συμβαίνει αυτό.
Οι εξεγέρσεις των νέων στην Ευρώπη «σπάνε τα μούτρα τους» επειδή η γηραιά ήπειρος έχει μετατραπεί σε μια ιδιότυπη «γεροντοκρατία», όπου η δημογραφική συρρίκνωση της νεολαίας εκμηδενίζει την πολιτική της ισχύ.
Ειδικότερα, τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την άνοδο μιας τρομερής πολιτικής δύναμης: των διαδηλωτών της Γενιάς Ζ.
Έχουν ανατρέψει κυβερνήσεις στο Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, το Περού και τη Μαδαγασκάρη. Βρίσκονται πίσω από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Ινδία εδώ και χρόνια, οι οποίες μέχρι στιγμής έχουν οδηγήσει στην παραίτηση του υπουργού Παιδείας της χώρας.
Τώρα γινόμαστε μάρτυρες διαμαρτυριών νέων στη Γαλλία, οι οποίοι μοιράζονται την οργή άλλων διαδηλωτών της Γενιάς Ζ σε όλο τον κόσμο, αλλά όχι την ίδια πολιτική δύναμη. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με τους νέους εκτός Δύσης, οι νέοι στην Ευρώπη αποτελούν μια συρρικνούμενη δημογραφική ομάδα.
Αυτό σύμφωνα με τους New York Times δημιουργεί έναν σοβαρό κίνδυνο…
Ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος
Η Γαλλία μπορεί να μοιάζει με ένα έθνος διαρκών διαμαρτυριών. Αλλά αν προσπαθείτε να κατανοήσετε το τελευταίο κύμα διαδηλώσεων που υποκινήθηκε από νέους που είναι θυμωμένοι για τα ερειπωμένα σχολεία, ίσως βοηθήσει να γυρίσετε το μυαλό σας λίγα χρόνια πίσω.
Πριν από λίγο καιρό, οι Γάλλοι βγήκαν στους δρόμους όταν ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν αύξησε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64. Η κατακραυγή ήταν τόσο έντονη που η κυβέρνηση τελικά ανέστειλε το μέτρο. Οι συντάξεις της Γαλλίας παραμένουν ένα από τα μεγαλύτερα βάρη στον προϋπολογισμό ενός έθνους με ένα από τα υψηλότερα επίπεδα χρέους στην Ευρώπη.
Οι σημερινοί διαδηλωτές κατέβηκαν στα οδοφράγματα για να απαιτήσουν περισσότερους πόρους για τους νέους, ενώ οι προηγούμενοι διαδήλωσαν για να προστατεύσουν τους πόρους για τους ηλικιωμένους. Και στις δύο περιπτώσεις, οι διαδηλωτές είδαν τους εαυτούς τους σε μια μάχη με τη γαλλική κυβέρνηση. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι βρίσκονταν — και εξακολουθούν να βρίσκονται — σε μια μάχη μεταξύ τους.
Η δυσαρέσκεια που βασανίζει αυτή τη στιγμή την Ευρώπη, από τη Γαλλία μέχρι την Ισπανία, τη Βρετανία και το Βέλγιο, αφορά πολλά πράγματα: σχολεία, στέγαση, συντάξεις, ανεργία. Αλλά κάντε ένα βήμα πίσω, και πρόκειται επίσης για ένα μεγάλο πράγμα – μια διαμάχη γενεών για μια οικονομική πίτα που έχει καθοριστεί στο μέγεθός της από τη χρόνια αργή οικονομική ανάπτυξη της ηπείρου.
«Γεροντονομία»
Καθώς ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνάει, οι συγκρούσεις μπορεί να είναι αναπόφευκτες. Διότι, τελικά, διαφορετικές γενιές έχουν διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα, δήλωσε ο Τιμ Βλάντας, καθηγητής στην Οξφόρδη.
Οι νέοι χρειάζονται επενδύσεις στην εκπαίδευση, μια ισχυρή αγορά εργασίας και οικονομικά προσιτή στέγαση. Αντίθετα, τα άτομα άνω των 65 ετών τείνουν να επιθυμούν γενναιόδωρες συντάξεις και κοινωνική πρόνοια, προστασία της αξίας των σπιτιών και άλλων περιουσιακών τους στοιχείων, και χαμηλό πληθωρισμό, ακόμη και με το κόστος της υψηλότερης ανεργίας. (Κανείς δεν συμπαθεί τον πληθωρισμό, αλλά οι συνταξιούχοι που βασίζονται στις αποταμιεύσεις και τα σταθερά εισοδήματα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτόν.)
Καθώς οι ηλικιωμένοι αποτελούν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στις γηράσκουσες κοινωνίες, η πολιτική τους επιρροή έχει επίσης αυξηθεί και πετυχαίνουν τον δικό τους σκοπό. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ο Βλάντας αποκαλεί «γεροντονομία», μια μορφή «δημοκρατικά διατηρούμενης οικονομικής στασιμότητας».
Η ασθένεια και τα συμπτώματά της είναι ευρέως διαδεδομένα.
Το παράδειγμα της Γαλλίας και της Ισπανίας
Στη Γαλλία, η ανεργία των νέων ανέρχεται σε περίπου 20%. Η αύξηση του ΑΕΠ μειώθηκε στο μηδέν τοις εκατό το δεύτερο τρίμηνο του τρέχοντος έτους.
Το κόστος των συντάξεων αποτελεί περίπου το ένα τέταρτο όλων των δημόσιων δαπανών, εν μέρει επειδή η ηλικία συνταξιοδότησης είναι τόσο χαμηλή, αλλά υπάρχει μικρή πολιτική όρεξη για την αλλαγή της.
Πολλοί, ιδιαίτερα στην αριστερά, έχουν υποστηρίξει ότι είναι δυνατό να διατηρηθούν οι συντάξεις και να αυξηθούν οι δαπάνες για την εκπαίδευση. Αλλά το ερώτημα του πώς θα πληρωθούν παραμένει. Η επικείμενη απειλή μιας κρίσης χρέους δυσχεραίνει τον περαιτέρω δανεισμό. Και οι φόροι περιουσίας, αν και συχνά πολιτικά ελκυστικοί, δεν έχουν συγκεντρώσει πολλά χρήματα στο παρελθόν.
Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Ισπανία, η οποία έχει έναν από τους γηραιότερους πληθυσμούς στην Ευρώπη, και όπου οι διαμαρτυρίες για την κρίση στέγασης συνέβαλαν πρόσφατα στην απόφαση του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσες να προκηρύξει νέες εκλογές. Ενώ το πρόσωπο των διαμαρτυριών ήταν η 87χρονη Μαρικάρμεν, πολλοί νέοι συμμετείχαν, επειδή η κρίση στέγασης τους επηρεάζει δυσανάλογα.
Η ανεργία των νέων στην Ισπανία ξεπερνά το 22%. Οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί πολύ πιο γρήγορα από τους μισθούς, προσθέτοντας πλούτο στις παλαιότερες γενιές, αλλά αφήνοντας πολλούς νέους με την επιλογή να ζήσουν με τους γονείς τους μέχρι τα 30 τους ή να θυσιάσουν τις οικονομίες τους για να πληρώσουν ένα υψηλό ενοίκιο.
Γιατί οι ηλικιωμένοι έχουν πλεονέκτημα
Οι ηλικιωμένοι βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση για να συσπειρώσουν άλλους στον σκοπό τους, επειδή έχουν θεσμούς στο πλευρό τους, δήλωσε ο Kevin Arceneaux, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Sciences Po στο Παρίσι. Τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα έχουν κίνητρο να προστατεύουν τα συμφέροντα των ηλικιωμένων, οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των μελών και των συνασπισμών ψηφοφόρων τους.
Είναι επίσης ευκολότερο να πείσεις τους νέους να υποστηρίξουν τα επιδόματα γήρατος που μπορεί να λάβουν κάποια μέρα, παρά να πείσεις τους ηλικιωμένους να πληρώσουν περισσότερα για την εκπαίδευση που δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ οι ίδιοι. Οι νεότερες γενιές μοιράζονται ορισμένα από τα οφέλη από τις δαπάνες για τους ηλικιωμένους, λένε οι ειδικοί. Τα ενήλικα παιδιά που εξακολουθούν να ζουν στο σπίτι μπορεί να βλέπουν τις πληρωμές συντάξεων ως μέρος του εισοδήματος του νοικοκυριού τους, αντί για μεταφορά από τους νέους εργαζόμενους στους συνταξιούχους.
Στη Βρετανία, η Λόρα Σέρα, ερευνήτρια στο London School of Economics, διαπίστωσε ότι οι γενιές σε ηλικία εργασίας συχνά ανησυχούν ότι θα πρέπει να στηρίξουν οι ίδιες τους ηλικιωμένους γονείς τους εάν οι συντάξεις μειωθούν.
Στην πραγματικότητα, οι νέοι της Γαλλίας βγήκαν έξω δυναμικά για να υποστηρίξουν τις διαμαρτυρίες του 2023 κατά της προτεινόμενης μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος του Μακρόν.
Πηγή in.gr
Κάντε το πρώτο σχόλιο