Στις 3 Οκτωβρίου 2026, υπεγράφη στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη μια ιστορική συμφωνία πολιτιστικής ανταλλαγής. Ή τουλάχιστον έτσι χαρακτηρίστηκε. Τα πρωτόκολλα της συμφωνίας συνυπέγραψαν η Ελληνίδα Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και ο Βούλγαρος ομόλογός της ΕφτίμΜιλόσεφ, παρουσία των πρωθυπουργών των δύο χωρών. Οι άνθρωποι του πολιτισμού, ο Σύλλογος Αρχαιολόγων και σημαντικοί ιστορικοί χαρακτήρισαν την συμφωνία απαράδεκτη, τονίζοντας που η Βουλγαρία έχει αποσπάσει χιλιάδες αρχαιολογικά ευρήματα και κειμήλια της Μακεδονίας, ανυπολόγιστης αξίας, τα οποία έπρεπε να επιστραφούν σε αυτή την δήθεν περίφημη ανταλλαγή.
Αντίθετα η Ελλάδα παρέδωσε αρχαιολογικά ευρήματα από ανασκαφική έρευνα σε ελληνικό έδαφος!!! (τα λείψανα του Τσάρου Σαμουήλ) κάτι που οι Βούλγαροι ζητούσαν εδώ και δεκαετίες. για να παραλάβει μόλις 48 κειμήλια προερχόμενα από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσης στη Δράμα, την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και την Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης, τα οποία – σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠ.ΠΟ. – «είχαν μεταφερθεί στη Σόφια, το 1917, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τα οποία εκτίθεντο ή φυλάσσονταν στο Εθνικό Μουσείο Ιστορίας της Βουλγαρίας».
Το γεγονός αυτό χαρακτηρίστηκε ιστορικά αδιανόητο από πολλούς επιστήμονες του είδους, καθώς αυτά τα αντικείμενα αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος από το σύνολο των χιλιάδων αντικειμένων που αφαιρέθηκαν βίαια από τις προαναφερθείσες Μονές, αλλά και από τις Μονές Καλαμούς και Αρχαγγέλου της Ξάνθης και από άλλα μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής, μεταξύ των οποίων χιλιάδες ανεκτίμητης αξίας χειρόγραφα. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) η Βουλγαρία ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει στην Ελλάδα τα κειμήλια που είχαν αφαιρεθεί από τις λεηλατημένες μονές. Η βουλγαρική πλευρά για περισσότερα από 100 χρόνια δεν συμμορφώθηκε με τα οριζόμενα στη Συνθήκη και τα διαρπαγέντα αντικείμενα δεν επιστράφηκαν ποτέ.Αντίθετα η Ελλάδαπαρέδωσε στη βουλγαρική πλευρά τα ταυτοποιημένα οστά και το ανθρωπολογικό υλικό του Τσάρου Σαμουήλ (ο οποίος ηγήθηκε του βουλγαρικού βασιλείου και ηττήθηκε το 1014 από τον Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο). Τα λείψανα αυτά είχαν βρεθεί κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών στη βασιλική του Αγίου Αχιλλείου στη Μικρή Πρέσπα και φυλάσσονταν στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.
Ο Μάρκος Μπόλαρης, πρώην βουλευτής διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για την Εκκλησιαστική, Πολιτιστική και Περιβαλλοντική διπλωματία, και τις Προξενικές Αρχές, ενώ υπήρξε και μόνιμο μέλος των επιτροπών α) Αποδήμου Ελληνισμού και β) Δεοντολογίαςκαι της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας. Για το θέμα θεωρώντας πως είναι ο πιο κατάλληλος να μιλήσει, τονίζει πως η συμφωνία είναι αντίθετη στο Διεθνές Δίκαιο – αντισυνταγματική – αντίθετη στο Κράτος Δικαίου –όνειδος διπλωματικόη μεθόδευση περί γιαλαντζί ανταλλαγών.
«Φανερώνει την επικινδυνότητα και τον πανικόενός καθεστώτος που καταρρέει!» δηλώνει ο πρώην Υπουργός αναλύοντας την ιστορία…
Μεσούντος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την άνοιξη του 1917, ένοπλες βουλγαρικές μονάδες, καθοδηγούμενες από Βλαδίμηρο Σις, Τσέχο στην καταγωγή, που λειτουργούσε ως πράκτορας της Βουλγαρίας, εισέβαλλαν στα Πατριαρχικά και Σταυροπηγιακά Μοναστήρια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης,όπου με την χρήση και απειλή ένοπλης βίας, λεηλάτησαν, λαφυραγώγησαν, διάρπαξαν,ότι και όσα είχαν σεβαστεί οι προηγηθέντες αιώνες και όλοι οι κυρίαρχοι του τόπου, μηδέ εξαιρουμένων των μουσουλμάνων, ήγουν, τα ατίμητης αξίας χειρόγραφα , περγαμηνές και χαρτιά, αυτοκρατορικά χρυσόβουλα και πατριαρχικά σιγίλια, σουλτανικά φιρμάνια και τους κώδικες που καταγεγραμμένη υπάρχει η καθ΄ ημέραη πολυαιώνια ιστορία και ζωή των ιερών αυτών Μονών και βέβαια θεολογικά και πατερικά συγγράμματα, μουσικά χειρόγραφα, ιστορικά βιβλία, το σύνολο των βιβλίων των πλουσίων βιβλιοθηκών τους και συν αυτοίς, ότι άλλο πολύτιμο κειμήλιο υπήρχε.
Αρπάζουν αρχαίες παλαιολόγειες εικόνες, ασημένια και χρυσά λειτουργικά αντικείμενα, χρυσοκέντητα ιερατικά άμφια και ξυλόγλυπτα εκκλησιαστικά έπιπλα! Όλα φυσικά ως αρχαιοκάπηλοι και ιερόσυλοι, εν καιρώ πολέμου, με χρήση και απειλή βίας, και μάλιστα σε τόπο κατεχόμενο από τον βουλγαρικό στρατό.
Όλος ο ανεκτίμητης αξίας θησαυρός μεταφέρετε στην Σόφια , όπου τα μεν κειμήλια παραδόθηκαν στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της πόλης, τα δε χειρόγραφα προς μελέτη στην Ακαδημία Επιστημών Βουλγαρίας – Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Μελετών «Ιβάν Ντούιτσεφ». Σημειώνω ότι για αυτές τις αθλιότατες κακουργηματικές υπηρεσίες που προσέφερε ο εν λόγω στο βουλγαρικό κράτος, πρόκειται για εγκλήματα εν καιρώ πολέμου, ανταμείφθηκε αναισχύντως με τον διορισμό του ως καθηγητού στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας.
Στα 1919, δυό χρόνους αργότερα, στις 27 του Νοεμβρίου,στο προάστειο των Παρισίων Νειγύ, υπογράφτηκε η γνωστή Συνθήκη του Νειγύ, η οποία στα άρθρα 125 και 126 προβλέπει τα εξής :
«Άρθρο 125
Η Βουλγαρία , πλην των εν άρθρων 121 προβλεπόμενων πληρωμών, υποχρεούται να αποδώσει, κατά τους ορισθεισομένους υπό της Επιτροπής των Επανορθώσεων όρους, τα αρπαγέντα, κατεσχεθέντα ή τεθέντα υπό μεσεγγύησιν εις τα καθ΄ώνεγένετο επιδρομή εδάφη της Ελλάδος, της Ρουμανίας ή της Σερβίας, αντικείμενα παντός είδους και χρεόγραφα, εις ας περιπτώσεις καθίσταται εφικτή η εξακρίβωσις της ταυτότητός των εν τη χώρα της Βουλγαρίας, εξαιρέσει των κτηνών ως προς τα οποίαθέλει εφαρμοστεί η οριζομένη υπό του άρθρου 127 διαδικασία.
Άρθρο 126
Η Βουλγαρία υποχρεούται να αναζητήση και αποδώση τη Ελλάδι, τη Ρουμανία και τω Σερβο-Κροατο-Σλοβενικό Κράτει πάντα τα κατά την διάρκεια του πολέμου εξ εκάστης των χωρών τούτων αρπαγέντα έγγραφα ή αρχεία και αντικείμενα αρχαιολογικού, ιστορικού ή καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος.Πάσα μεταξύ των ως άνω αναφερομένων Δυνάμεων και της Βουλγαρίας αναφυομένη αμφισβήτησις περί της κυριότητος των διαφόρων τούτων πραγμάτων θα παραπέμπηται εις διαιτητήν , υποδεικνυόμενον υπό της διασυμμαχικής Επιτροπής , ούτινος η απόφασις θα είναι οριστική .»
Διεθνής, το λοιπόν η Σύμβαση του Νειγύ,διεθνές και το δίκαιο που παράγει. Ρητή η υποχρέωση της Βουλγαρίας για την επιστροφή των διαρπαγέντων κειμηλίων και χειρόγραφων από την Ελλάδα και μάλιστα από αρχαία καθιδρύματα – Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Μονές καθώς και Ιερές Μητροπόλεις, αρκεί να υπογραμμίσω ότι μόνον η παλαίφατος Μονή Παναγίας Αχειροποιήτου του Παγγαίου, η επικαλουμένη Εικοσιφοίνισσα, μνημονεύεται από του έτους 450 μ.Χ.και διεθνούς δικαίου συνεπώς η εξ αυτής υποχρέωση της Βουλγαρίας για την επιστροφή όλων, ανεξαιρέτως, των λεηλατηθέντων αντικειμένων του πολιτισμού!Η διαδικασία αυτή της επιστροφής πέρασε από χίλια μύρια κύματα, η όλη περιπέτεια είναι αντικείμενο μιας ιστορικής, πολιτισμικής και πολιτικής μελέτης, βιβλίο ολάκερο ωσάν μυθιστόρημα.
Στα σκαριά βρίσκεται,για δεκαετίες η Βουλγαρία, αφού μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Νειγύ επέστρεψε τα έντυπα βιβλία που είχαν λαφυραγωγήσει, τηρούσε ένοχη σιωπή
για την παράνομη κατοχή των ατίμητων αυτών κειμηλίων και χειρόγραφωνπροκειμένου διά της λήθης να λύσει το ζήτημα!
Ευτυχώς για την ιστορία, ευτυχώς για την αλήθεια, ευτυχώς τον πολιτισμό και την επιστημονική έρευνα, στα 1989,εβδομήντα ολόκληρους χρόνους μετά την Συνθήκη του Νειγύ, Βούλγαροι επιστήμονες, συνεπείς προς την επιστημονική δεοντολογία, σε Διεθνές Συνέδριο, ανακοίνωσαν ότι έχουν στην κατοχή τους χειρόγραφα στην ελληνική γλώσσα!
Από την διαπανεπιστημιακή συνεργασία που προέκυψε ανάμεσα στα Πανεπιστήμια της Σόφιας, ‘Άγιος Κλήμης Αχρίδας και Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απεδείχθη ότι τα χειρόγραφα αυτά, που φυλασσόταν σε πυρηνικό καταφύγιο, στον χώρο πίσω από το Κέντρο Σλαβοβυζαντινών Μελετών «Ιβάν Ντούιτσεφ» στην Σόφια ήταν όλα τα λαφυραγωγημένα έγγραφα των Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών Παναγίας Αχειροποιήτου Παγγαίου , της επικαλουμένης Εικοσιφοινίσσης, Τιμίου Προδρόμου την εν Μενοικίωόρει Σερρών, Παναγίας Αρχαγγελιωτίσσης και Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης και Παναγίας Κορνοφωλιάς στον Έβρο!Στο πλαίσιο αυτής της διαπανεπιστημιακής συνεργασίας, εκδόθηκαν σειρά βιβλία εξαίρετης ακαδημαϊκής ποιότηταςτα οποία επιμελήθηκαν οι καθηγητές Βασίλης Άτσαλος και Βασίλης Κατσαρός της Φιλοσοφικής Σχολής και Χαράλαμπος Παπαστάθης της Νομικής Σχολής, όλοι του ΑΠΘ.
Από την μελέτη αυτή προέκυψε ως γόνιμος καρπός η μελέτη του Βασίλη Κατσαρού, που ανακοινώθηκε και επικροτήθηκε από το Διεθνές Συνέδριο Ελληνικής Παλαιογραφίας
που διεξήχθη στο Λονδίνο, με τίτλο: «Τα χειρόγραφα των Μονών Τιμίου Προδρόμου Σερρών και Παναγίας Αχειροποιήτου του Παγγαίου (Κοσίνιτσας)»και υπότιτλο :
«Ο ανέκδοτος περιγραφικός κατάλογος των ελληνικών χειρόγραφων της Ακαδημίας Επιστημών της Βουλγαρίας (Αρχείο Κέντρου Σλαβοβυζαντινών Σπουδών «Ιβάν Ντούιτσεφ» του Πανεπιστημίου της Σόφιας) και η συμβολή στην προσπάθεια για την ανασύνθεση τους σκορπισμένου ψηφιδωτού των χειρόγραφων των δύο Μονών».
Η εξαίρετη αυτή μελέτη που ταυτοποιεί απολύτως όλα τα ευρισκόμενα στην κατοχή, στην απολύτως παράνομη κατοχή, της Ακαδημίας Επιστημών της Βουλγαρίας, και προξενεί διεθνές όνειδος σ’ αυτήν, αφού αναισχύντως κατακρατεί προϊόντα εγκλημάτων πολέμου στην κατοχή της,προσβάλλοντας καταφανώς την διεθνή επιστημονική δεοντολογία.
Η μελέτη δημοσιεύεται από την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών το 1975, στην σειρά των εκδόσεων της για την Πόλη και τον Νομό Σερρών, όταν είχα την τύχη να διατελώ Πρόεδρος της. Υπογραμμίζω ότι το ζήτημα των χειρόγραφων στην ελληνική γλώσσα που απολύτως παράνομα κατέχει και κατακρατεί η Βουλγαρία, τέθηκε εκτενώς και κατά την διάρκεια του Α’ Επιστημονικού Συνεδρίου για την ιστορία των Σερρών, που διοργανώθηκε από τον Δήμο Σερρών, το 1993.
Από τότε, ο Δήμος Σερρών με ψηφίσματα του, όπως και αντιστοίχως ο Δήμος Δράμας,
η Νομαρχία Σερρών, όπως αντιστοίχως και η Νομαρχία Δράμας, έθεσαν επανειλημμένα προς την Βουλγαρική Πρεσβεία στην Αθήνα και το Υπουργείο Εξωτερικών της Βουλγαρίας γι’ αυτό το ζήτημα της εφαρμογής των άρθρων της Διεθνούς Συνθήκης του Νειγύ και της επιστροφής των κειμηλίων και των χειρόγραφων στην Ελλάδα εκεί όπου ανήκουν. Οι εκάστοτε βουλγαρικές κυβερνήσεις ακολούθησαν την σιωπή. Χωρίς ουδέποτε να ανταποκριθούν , επιδεικνύοντας μια ένοχη στρατηγική στο αποκορύφωμά της!
Σε επίσκεψή του στην πόλη των Σερρών ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Θεόδωρος Πάγκαλος επισκεπτόμενος την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου τοπικού εντύπου, είπε ότι η τήρηση της Συμφωνίας του Νειγύ και η επιστροφή των αρπαγέντων κειμηλίων και χειρογράφων θα τεθούν ως όρος για την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο, που θα έλυνε το θέμα δεν συνέβη!
Επίσης στην Βουλή των Ελλήνων έχουν κατατεθεί δεκάδες ερωτήσεις βουλευτών τόσο από τους Νομούς Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης όσον και ευρύτερα, συντηρώντας το εκκρεμές ζήτημα της εφαρμογής της Συνθήκης του Νειγύ.Επί συγκυβερνήσεως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά διεξήχθησαν συνομιλίες για την συμμόρφωση της βουλγαρικής πλευράς στις διατάξεις της Συνθήκης, αλλά έληξαν λόγω της αδιαλλαξίας Βουλγάρων της εθνικιστικής τάσης.
Οι επαφές επαναλήφθηκαν το φθινόπωρο του 2018, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, μάλιστα ήταν κατά το διάστημα που είχα και την ευθύνη του ΥΠΕΞ, με ευθύνη για τις συνομιλίες από την Ελληνική πλευρά δικής μου!
Ήταν ένα πρωινό του Μάρτη του 2019 όταν μου τηλεφώνησε από τις Βρυξέλλες περιχαρής ο διπλωματικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού για να μου ανακοινώσει, ότι κατά την διάρκεια του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Αντιπρόεδρος της Βουλγαρικής Κυβέρνησης αναζήτησε ιδιαιτέρως τον Έλληνα Πρωθυπουργό για να του ανακοινώσει, ότι η Βουλγαρία θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της, αυτές δηλαδή πουαπορρέουν από την Συνθήκη του Νειγύ.Ξεκινήσαμε αμέσως τις υπηρεσιακές διαδικασίες, ζητώντας τις συνέργειες του Υπουργείου Πολιτισμού, για την περάτωση!
Δυστυχώς η προεκλογική περίοδος των Ευρωεκλογών και η αμέσως εν συνεχεία προκήρυξη των Εθνικών εκλογών ματαίωσαν αυτήν την σπουδαία συγκυρία!
*Η αθλιότητα της μεθοδεύσεως της 29-9-2026 από το σημερινό καθεστώς
* Η ακυρότητα των εγγράφων της συμφωνίας
* Η αντισυνταγματικότητα της συμφωνίας
* Οι εξ αυτών ποινικές ευθύνες
Το memorandum of understanding που ανακοίνωσε ότι υπογράφηκε στις 29-9-2026 το ΥΠΠΟ ανάμεσα στους δύο Υπουργούς Πολιτισμού είναι ένα κείμενο που δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα στην δημοσιότητα!
Τούτο το γεγονός από μόνο του βοά για την διαφάνεια της μεθόδευσης που επιχειρήθηκε!
Το ΥΠΠΟ, η κυβέρνηση, έχει απόλυτη, συνταγματική και νομική υποχρέωση να δώσει στην δημοσιότητα τα κείμενα που έχουν υπογραφεί ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις προκειμένου και εμείς οι ιθαγενείς να γνωρίζουμε τι μεθοδεύτηκε πίσω από τις πλάτες μας!
Δυστυχώς το βέβαιον είναι ότι…
Α. Η κυβέρνηση της Ελλάδας (κάλλιον ειπείν το καταρρέον καθεστώς της διαφθοράς), απεμπόλησε, σε μια πρωτοφανή διεθνώς εγκατάλειψη διεθνούς οπλοστασίου,
κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας,όπως αυτά προκύπτουναπό τις Γενικές Διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα από την Συνθήκη του Νειγύκαι αντί να απαιτήσει την υλοποίηση των διεθνών όρων και διατάξεων αυτών, εγκαταλείποντας πάγιες και διακηρυγμένες θέσεις της Ελλάδος υπέρ του Διεθνούς Δικαίου,επέλεξε μια σαθρή, αντιεπιστημονική, αντισυνταγματική, αντίθεση στο Διεθνές Δίκαιο διαδικασία συνομιλιών και συναλλαγών και ανταλλαγώνπου βρίσκονται στα όρια του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας!Εάν έχει διαπραχτεί το έγκλημα της εσχάτης προδοσίαςή όχιθα το γνωρίζουμε όταν δημοσιευτούν επισήμως τα σχετικά κείμενα, οπότε και οι αντίστοιχες αντιδράσεις.
Β. Η κυβέρνηση της Ελλάδος, προτιμότερος ως χαρακτηρισμός, το αυθαιρετούν καθεστώς της χώρας,επέλεξε στην συγκεκριμένη περίπτωση κι όχι μόνονμια απολύτως αντισυνταγματική διαδικασία, παραβιάζοντας τα άρθρα 36 και 38 του Συντάγματος και τον Κανονισμό της Βουλής, όπου ρητά και κατηγορηματικά προβλέπεται ότι«όσες συνθήκες περιέχουν παραχώρηση …δεν ισχύουν χωρίς την έκδοση τυπικού νόμου που τις κυρώνει»!
Η διαδικασία που επισπεύστηκε από τις 29-9-2026 έως την3-10-2026 αποδεικνύεται καταφανώς αντισυνταγματική αφού ενώ προβλέπει παραχώρηση εκ μέρους της Ελλάδος , ουδέποτε κατατέθηκε στην Βουλή,ουδέποτε υπήρξε πρωτοβουλία για την έκδοση τυπικού νόμου που να κυρώνει την σύμβαση, αλλά απεναντίαςμια εν σπουδή παραχώρηση των οστών του Τσάρου Σαμουήλ ως εάν επρόκειτο για προσωπικά περιουσιακά αντικείμενα των αντισυνταγματικώς επισπευδόντων!
Γ. Εννοείται ότι σε καμμιά περίπτωσηδεν μπορεί να νοηθεί πράξη ανταλλαγής, εφόσον τα μεν κειμήλια και χειρόγραφα που παρανόμως κατέχει και κατακρατεί η Βουλγαρία είναι
Ελληνικής ιδιοκτησίας, ανήκοντα στις Πατριαρχικές Μονές και Ιερές Μητροπόλειςκαι μάλιστα απολύτως ταυτοποιημένα και τεκμηριωμένα με αποφάσεις Διεθνών Συνεδρίων,τα οποία οφείλει να τα επιστρέψει, η εταίρος πια στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, η ομόδοξη ορθόδοξη Βουλγαρία,με βάση τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου.
Από την άλλη τα λείψανα του Τσάρου, είναι προϊόν ανασκαφικής αρχαιολογικής σκαπάνης Ελλήνων αρχαιολόγων σε ελληνικό έδαφος!!!
Ποιος που θα επιθυμούσε να διατηρήσειστο ελάχιστο το επίπεδοτης διπλωματικής ή επιστημονικής ή πολιτικής του σοβαρότητας, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι κινεί διαδικασία ανταλλαγής; Ποιος, εκτός από τους φαιδρούς τους καταρρέοντος καθεστώτος.
Δ. Για να γίνει απολύτως αντιληπτότο μέγεθος της φαιδρότητας, αντισυνταγματικότητας και περιφρόνησης του Κράτους Δικαίουόσων διαχειρίστηκαν την υπόθεση αυτή από κυβερνητικής πλευράς, επιβάλλεται να υπογραμμίσω, ότι σε περιπτώσεις όπως η παρούσα τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν αυτά καθαυτά τα αντικείμενα του πολιτισμού που έχουν κλαπεί από την χώρα, η Διοίκηση, εν προκειμένω τα συναρμόδια Υπουργεία, (όπως θα παρακολουθήσατε το Υπουργείο Εξωτερικών ήταν άφαντο από τις διαδικασίες) στις περιπτώσεις αυτές συγκροτούνται Επιστημονικές Επιτροπές οι οποίες επιβλέπουν τις διαδικασίες, επιτροπές από αρχαιολόγους, βυζαντινολόγους, παλαιογράφους οι οποίοι επίστανται της διαδικασίας για να προστατεύσουν την αλήθεια των γεγονότων!
Στην φοβερή συμφωνία ανταλλαγής που υπεγράφη, κανείς επιστήμονα ειδικός δεν ενεπλάκη στις διαδικασίες,,κανείς δεν πήγε στην Βουλγαρία για να επιβλέψει τα επιστρεφόμενα, κανείς δεν μας επιβεβαίωσε ότι είναι τα λάφυρα που κλάπηκαν από τις Μονές, ούτε ελέγχθηκαν μήπως είναι απλά πιστά αντίγραφα!!!
Δυστυχώς η άκυρη αυτή μεθόδευση μιαςfake ανταλλαγής, εξευτελιστικής για τα Ελληνικά συμφέροντα, όπως τα προσδιορίζει τα Διεθνές Δίκαιο, το Σύνταγμα των Ελλήνων, ο Κανονισμός της Βουλής, το Κράτος Δικαίου και η κοινή λογική ενός ιστορικού Λαού, δείχνει μια απίστευτη επιπολαιότητα που μας προσβάλει ως έθνος.
Εν κατακλείδι, αποτιμώντας αυτή την απίστευτης επιπολαιότητας,έως ορίων κακουργήματος εσχάτης προδοσίας μεθόδευση,που βεβαίως έχει πίσω της, παλιάτσους της πολιτικής, όσον και της εκκλησιαστικής ομηγύρεως,επιβάλλεται να διαμηνύσουμε στους γείτονές μας, ότι απαράγραπτα τυγχάνουν τα δικαιώματά μας, πάνω στα όσα πολιτισμικά αντικείμενα, που με βάρβαρο και εγκληματικό τρόπο έχουν κλαπεί από την χώρα μας.
Κάντε το πρώτο σχόλιο