Παρακολουθώντας τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες, κάτι μου λέει (αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς) ότι ο βασικός (πλέον) στόχος των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι ο «yesmanης» Μυλωνάκης. Μετά τη Ζωή (της Πλεύσης), χθες ήρθε να προστεθεί και ο πρόεδρος Ανδρουλάκης στη σχετική άσκηση, ο οποίος, απαντώντας σε ερώτηση του συντρόφου Παπαδόπουλου (από τα ομόσταβλα «Παραπολιτικά» και το «Καρφί»), προέτρεψε τη Δικαιοσύνη να αναλάβει δράση επί του θέματος.
Και αναφέρομαι στο καυτό ζήτημα με τη γνώση που φέρεται να είχε ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ σε σχέση με κάτι συνομιλίες που είχαν νομίμως καταγραφεί έπειτα από εισαγγελική παραγγελία, τις οποίες δεν είχε καμία απολύτως δουλειά να γνωρίζει.
Όλα αυτά, όμως, δεν με αφορούν, γιατί, μεταξύ μας, δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς έχει γίνει και πού αρχίζει και πού σταματά η ποινική (γιατί περί ποινικής πρόκειται) ευθύνη του υφυπουργού Μυλωνάκη. Σε αντίθεση με αυτά που δεν ξέρω, χθες έμαθα, και δη από πρώτο χέρι, ότι μετά τη Ζωή (μία είναι η Ζωή και ευτυχώς δεν την έχω πεθερά), έχει αποφασίσει να πάρει τη σκυτάλη των αποκαλύψεων σε σχέση με τον Μυλωνάκη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Μ’ αυτά και με κάτι άλλα που φτάνουν στ’ αυτιά μου (κυρίως από Νεοδημοκράτες βουλευτές), έχω σχεδόν τη βεβαιότητα ότι ο επί χρόνια στενός συνεργάτης του προέδρου Μητσοτάκη άρχισε να αποτελεί τον πρώτο και βασικό στόχο συνολικά του συστήματος.
Κάντε το πρώτο σχόλιο