Οι καραμανλικοί και ο λογαριασμός που φοβούνται οι σημιτικοί

Ελληνικός Καφές με τους καραμανλικούς και το λογαριασμό που φοβούνται οι σημιτικοί από το xray του ethnos.gr

Τρεις υποθέσεις, ίδιο κυβερνητικό έθιμο. Ανακοινώνουν επιτυχίες, αλλά τα κρίσιμα κείμενα δεν τα βλέπει κανείς. Η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα για το καλώδιο ήταν, μας λένε, «απλή ενημέρωση». Ωραία. Μπορούμε να τη διαβάσουμε; Στο Σινά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Γιώργος Γεραπετρίτης χαιρέτισαν τη συμφωνία για τη Μονή Αγίας Αικατερίνης ως ιστορική εξέλιξη. Το πλήρες κείμενο, που πρόκειται να υπογραφεί από τη Σιναϊτική Αδελφότητα και την Αίγυπτο, παραμένει άγνωστο στην κοινή γνώμη. Για τα κειμήλια από τη Βουλγαρία υπάρχουν, επίσης, ερωτήματα.Το πλήρες κείμενο του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα Δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να δημοσιευτούν απόρρητες πληροφορίες. Ζητώ να μάθουμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε. Ποια δικαιώματα κατοχυρώνονται και με ποιες διατυπώσεις. Στο Μαξίμου, πάντως, έχουν βρει βολική μέθοδο αξιολόγησης. Ανακοινώνουν τον βαθμό, αλλά κρατούν το γραπτό. Και μετά απορούν με τις ερωτήσεις.

Σινά: Άλλο χρήση, άλλο κατοχή και άλλο κυριότητα

Στον Κυριάκο Μητσοτάκη πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ξέρει να ανακοινώνει μεγάλες επιτυχίες. Όταν όμως η επιτυχία αφορά στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής Σινά, χρειάζεται και μια ματιά στα χαρτιά. Η ελληνική πλευρά τονίζει ότι προβλέπονται δωρεάν νομή και κατοχή των εκκλησιαστικών ακινήτων στο διηνεκές. Για πλήρη κυριότητα, όμως, δεν ακούσαμε αντίστοιχη διαβεβαίωση. Όποιος έχει διαβάσει έστω δύο συμβόλαια καταλαβαίνει τη διαφορά. Ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών έχει δηλώσει ότι θα προχωρήσει στην υπογραφή όταν το επιτρέψει η υγεία του. Άρα μιλάμε για συμφωνία που έχει ανακοινωθεί, όχι για ήδη υπογεγραμμένο και δημοσιευμένο κείμενο. Ποια ακίνητα καλύπτονται, ποιες είναι οι εξαιρέσεις και τι θα συμβεί αν προκύψει διαφωνία στην εφαρμογή;

Κειμήλια από τη Βουλγαρία: Άλλη μία «επιτυχία» με κρυμμένους όρους

Και φτάνουμε στην τρίτη κυβερνητική «επιτυχία», για να συμπληρωθεί το παζλ. Η Λίνα Μενδώνη ανακοίνωσε με πανηγυρικό τρόπο την επιστροφή 48 κειμηλίων από τη Βουλγαρία, τα οποία είχαν αρπαγεί κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καλώς επέστρεψαν. Υπάρχει, όμως, μια λεπτομέρεια. Η Μητρόπολη Δράμας υπενθυμίζει ότι μόνο από τη Μονή Εικοσιφοίνισσας είχαν κλαπεί 800 κειμήλια και 430 χειρόγραφα. Η Μητρόπολη Ξάνθης διεκδικεί 50 κειμήλια, μεταξύ των οποίων χειρόγραφα και παλαίτυπα βιβλία, από δύο μοναστήρια της περιοχής. Και χειρόγραφα, μεταξύ των 48 αντικειμένων που επέστρεψαν, δεν περιλαμβάνονται. Προσέξτε τώρα. Η Ελλάδα παρέδωσε ήδη στη Βουλγαρία τα οστά που αποδίδονται στον τσάρο Σαμουήλ. Το υπουργείο μιλά για «αμοιβαία κατάθεση». Τι σημαίνει αυτό για την κυριότητα των κειμηλίων; Το πλήρες μνημόνιο δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, ενώ αντιδράσεις εκφράζει και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων. Έχουμε, λοιπόν, τη ρηματική διακοίνωση, το Σινά και τα κειμήλια. Τρεις υποθέσεις για τις οποίες ακούμε κυβερνητικές διαβεβαιώσεις και πανηγυρισμούς, χωρίς να έχουν δημοσιοποιηθεί τα κρίσιμα κείμενα ώστε να μπορούμε να κρίνουμε μόνοι μας.

Τι συμβαίνει με τον Βαγγέλη;

Δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες και στο Μαξίμου θα αρχίσουν να το θεωρούν συνήθεια. Θυμάστε το «με πληρότητα» του Ευάγγελου Βενιζέλου για την παρουσίαση των ελληνικών θέσεων από τον Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ; Η κυβέρνηση κράτησε την καλή κουβέντα. Ο Βενιζέλος χρειάστηκε να εξηγήσει ότι στήριζε τον Έλληνα πρωθυπουργό ως εκπρόσωπο της χώρας, όχι τη Νέα Δημοκρατία. Ήρθε και η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Χριστοδουλάκη στην ΕΣΗΕΑ, για να δώσει συνέχεια στην ιστορία, αφού εκεί μίλησε για την επάνοδο στην κανονικότητα, χάρη στους αμυντικούς μηχανισμούς που απέκτησε η οικονομία. Αν σταματούσε εκεί, θα ήταν έτοιμο το κυβερνητικό πρωτοσέλιδο. Δεν σταμάτησε, βέβαια. Είπε ότι η σύγκριση με το 2009 σημαίνει πια λίγα και ότι η Ελλάδα δεν αξιοποίησε την κρίση για να αποκτήσει τη νέα αφετηρία που της άξιζε. Αλλά υποψιάζομαι πως στο Μαξίμου θα προτιμήσουν την πρώτη πρόταση. Είναι και πιο εύπεπτη.

Η υπόλοιπη ομιλία

Όσοι διάβασαν την ομιλία του Βενιζέλου ως σήμα ανακωχής με την κυβέρνηση, καλό θα ήταν να φτάσουν μέχρι το τέλος. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναγνώρισε τη μείωση της ανεργίας και τη βελτίωση ορισμένων δημοσιονομικών μεγεθών. Από εκεί και πέρα, έπιασε δουλειά το κόκκινο μολύβι. Μίλησε για αναπτυξιακή πρόοδο κατώτερη των δυνατοτήτων της χώρας, παρά τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ. Αμφισβήτησε τα κριτήρια των επιδοτήσεων και περιέγραψε τον πληθωρισμό ως «αυτόματο πιλότο» που ροκανίζει εισοδήματα, διευρύνει τις ανισότητες και φουσκώνει τα δημόσια έσοδα. Δεν έμεινε στην οικονομία. Έβαλε στο κάδρο τη σύγκρουση με θεσμούς, Δικαιοσύνη και ανεξάρτητες αρχές. Συνεπώς, όποιος αναζητά προσχώρηση του Βενιζέλου στο κυβερνητικό αφήγημα, μάλλον διάβασε αποσπάσματα. Τα εύσημα τα έδωσε με το σταγονόμετρο. Την κριτική, με τον κουβά.

Νέα Δημοκρατία: Τα τρία μετεκλογικά σενάρια και η μάχη της διαδοχής

Κάποιοι έχουν αρχίσει να μοιράζουν δαχτυλίδια στη Νέα Δημοκρατία, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι θα διεκδικήσει τρίτη θητεία. Θα μου πείτε, δεν είναι λίγο πρόωρο; Ίσως. Αλλά οι ενδιαφερόμενοι κοιτάζουν ήδη τις κάλπες του 2027 και μετρούν τρία ενδεχόμενα. Εάν η ΝΔ κερδίσει αυτοδυναμία, ο πρωθυπουργός συνεχίζει και η διαδοχή μετατίθεται. Εάν έρθει πρώτη χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα αρχίσουν οι διερευνητικές εντολές και οι συζητήσεις για συνεργασίες. Εκεί, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να τεθεί ζήτημα άλλου προσώπου στην πρωθυπουργία. Εάν τα ποσοστά της ΝΔ σημειώσουν μεγάλη εκλογική υποχώρηση, το θέμα θα μεταφερθεί και στην κομματική ηγεσία. Προσέξτε τη διαφορά. Άλλον μπορεί να θεωρεί κατάλληλο για πρωθυπουργό μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία και άλλον να θέλουν για αρχηγό τα μέλη της ΝΔ. Γι’ αυτό Χατζηδάκης, Δένδιας και Πιερρακάκης – τα πρόσωπα που ακούγονται όλο και πιο συχνά για τη διαδοχή – δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Και να φανταστείτε κανείς τους δεν έχει δηλώσει υποψήφιος. Ακόμα…

Χατζηδάκης: Το πλεονέκτημα της συνέχειας και το πρόβλημα της φθοράς

Ο Κωστής Χατζηδάκης δεν χρειάζεται να ψάξει τρόπο να βρεθεί κοντά στο κέντρο των αποφάσεων. Βρίσκεται ήδη εκεί. Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει ρόλο στον συντονισμό των υπουργείων και καθημερινή εικόνα για όσα συμβαίνουν στον κυβερνητικό μηχανισμό. Εάν κάποτε ανοίξει θέμα διαδοχής με όρους συνέχειας, θα είναι δύσκολο να αγνοηθεί το όνομά του. Υπάρχει, όμως, και η παγίδα. Η εγγύτητα στον Μητσοτάκη του δίνει πολιτικό βάρος όσο η κυβέρνηση αντέχει. Αν η κάλπη στραβώσει, η ίδια εγγύτητα μπορεί να μετατραπεί σε βάρος. Άλλωστε, κανείς δεν γνωρίζει εάν το επόμενο πρόβλημα της ΝΔ θα είναι η εκλογή νέου αρχηγού ή η αναζήτηση προσώπου αποδεκτού από περισσότερα κόμματα για την πρωθυπουργία. Ο Χατζηδάκης έχει εμπειρία, ισχυρή θέση και μηχανισμό. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των εκλογών θα καθορίσει τι ακριβώς θα υπάρχει για να διεκδικήσει.

Δένδιας: Η πολιτική αυτονομία και η δύσκολη εξίσωση της διαδοχής

Ο Νίκος Δένδιας είναι διαφορετική περίπτωση. Δεν χρειάζεται να φωτογραφίζεται καθημερινά δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να θυμίζει την παρουσία του στο νεοδημοκρατικό ακροατήριο. Έχει περάσει από κρίσιμα υπουργεία, διαθέτει αναγνωρισιμότητα και μιλά σε ένα κομμάτι της παράταξης που επιμένει στις παραδοσιακές της αναφορές. Θυμάστε, άλλωστε, πόση συζήτηση είχε προκαλέσει η κοινή του εμφάνιση με τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά. Ο Δένδιας, εφόσον θελήσει να διεκδικήσει την ηγεσία, θα πρέπει να μετατρέψει την προσωπική του απήχηση σε εσωκομματική δύναμη. Και να αποφασίσει κάτι δυσκολότερο, αν θα εμφανιστεί ως συνέχεια της κυβέρνησης στην οποία μετέχει ή ως εκείνος που υπόσχεται αλλαγή πορείας; Δεν χωρούν εύκολα και τα δύο στην ίδια προεκλογική αφίσα.

Πιερρακάκης: Ο χρόνος, το Eurogroup και το στοίχημα της επόμενης ημέρας

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έχει ένα προσόν που δεν αγοράζεται. Ποιο είναι αυτό; Μα, ο χρόνος. Είναι νεότερος από τους άλλους δύο που συζητούνται για την επόμενη ημέρα της ΝΔ και έχει διαδρομή διαφορετική από τη δική τους. Ψηφιακή Διακυβέρνηση, Παιδεία, υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, πλέον και προεδρία του Eurogroup. Βιογραφικό ισχυρό. Μόνο που οι αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας δεν εκλέγονται με αξιολόγηση βιογραφικών. Χρειάζονται κομματικές οργανώσεις, βουλευτές και συμμαχίες. Εκεί ο Πιερρακάκης δεν έχει τις δεκαετίες διαδρομής ενός Χατζηδάκη ή ενός Δένδια. Δεν είναι όμως υποχρεωμένος να αναμετρηθεί μαζί τους με την πρώτη ευκαιρία. Μπορεί να περιμένει. Το ερώτημα είναι τι πολιτικό κεφάλαιο θα έχει χτίσει ως τότε. Γιατί το υπουργείο Οικονομικών δίνει κύρος και διεθνείς επαφές, αλλά έχει και έναν ενοχλητικό συγκάτοικο, την ακρίβεια. Αυτήν αντιμετωπίζει ο πολίτης. Ναρκοπέδιο κανονικό…

Οι μουσαφίρηδες της ΝΔ οργανώνονται για την επόμενη ημέρα

Και μιας και μιλάμε για τη διαδοχή του Μητσοτάκη, θα σας πω κάτι ακόμη. Υπάρχει ένα ολόκληρο υποσύστημα – οικοσύστημα μέσα στην κυβέρνηση που έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την επόμενη ημέρα. Οι ΠΑΣΟΚογενείς, οι άνθρωποι του λεγόμενου μεταρρυθμιστικού Κέντρου, οι ακροκεντρώοι, τα πολιτικά ορφανά του Κώστα Σημίτη. Βρήκαν στέγη στο Μαξίμου, απέκτησαν κυβερνητικό ρόλο και έμαθαν να κινούνται κοντά στην εξουσία και στα σαλόνια της ελίτ, χωρίς η παρουσία τους να είναι δυνατόν να αντιστοιχηθεί με την ελληνική κοινωνία ή το εκλογικό σώμα ή την εκλογική βάση της Νέας Δημοκρατίας. Μαθαίνω ότι εξετάζουν τρόπους να αποκτήσουν κοινή γραμμή για την περίοδο μετά τον σημερινό πρωθυπουργό, στην μετά Μητσοτάκη εποχή. Δεν είναι παράλογο. Η ισχυρότερη πολιτική τους ασπίδα είναι ο ίδιος ο Κυριάκος. Αν φύγει από την πρωθυπουργία και την ηγεσία της ΝΔ, οι παλιοί μηχανισμοί θα ξαναμετρήσουν πρόσωπα και επιρροές. Θα αρχίσει το σφυροκόπημα. Οι ακροκεντρώοι θα γίνουν, έχω την αίσθηση, σαν τις μπεκάτσες κατά τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου. Τότε οι μουσαφίρηδες θα χρειαστεί να εξηγήσουν στους οικοδεσπότες γιατί πρέπει να μείνουν.

Οι καραμανλικοί και ο λογαριασμός που φοβούνται οι σημιτικοί

Να σας εξηγήσω από πού πηγάζει η ανησυχία των ΠΑΣΟΚογενών της κυβέρνησης. Όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατά τα κλειδιά της ΝΔ, η παρουσία τους προστατεύεται από την ίδια την επιλογή του αρχηγού. Μετά; Οι παλιοί νεοδημοκρατικοί μηχανισμοί δεν εξαφανίστηκαν και το καραμανλικό στρατόπεδο εξακολουθεί να έχει τις δικές του αναφορές μέσα στην παράταξη. Άσε που οι Καραμανλικοί παθαίνουν αναφυλαξία μόνο που ακούν για τα ορφανά του Σημίτη. Στην πλευρά των εκσυγχρονιστών φοβούνται ότι μια αλλαγή ηγεσίας θα φέρει και επανεξέταση του ρόλου τους. Μπορεί να τους δείξουν και την έξοδο, η οποία θα είναι ταπεινωτική. Και, μεταξύ μας, δεν είναι το ίδιο να σε τοποθετεί ο πρωθυπουργός σε μια θέση με το να πρέπει να κερδίσεις μόνος σου την αποδοχή της κομματικής βάσης. Οι πρώτοι ξέρουν καλά την τέχνη της διακυβέρνησης. Οι δεύτεροι ξέρουν τις κομματικές ισορροπίες. Μαντέψτε ποιο από τα δύο θα μετρήσει περισσότερο στην μετά Μητσοτάκη εποχή, όταν θα έρθει η ώρα.

Ψάχνουν πρόσωπο για τη διαδοχή

Κρατήστε και το εξής. Η σκέψη των ΠΑΣΟΚογενών για την επόμενη ημέρα δεν φαίνεται να εξαντλείται σε μια κοινή γραμμή άμυνας. Δεν αρκεί δηλαδή να συγκροτήσουν απλά μια ομάδα, η οποία πιθανότατα θα μοιάζει με το γαλατικό χωριό. Στο παρασκήνιο συζητείται και η ανάγκη να έχουν δικό τους πρόσωπο στη μάχη της διαδοχής. Όχι απαραίτητα για να την κερδίσουν. Μπορεί να τους αρκεί να μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Δεν γνωρίζω εάν θα συμφωνήσουν ούτε ποιον θα μπορούσαν τελικά να στηρίξουν. Καταλαβαίνω, όμως, τι σκέφτονται. Ένας ένας θα είναι εύκολος στόχος, εφόσον επιστρέψουν στο προσκήνιο οι παραδοσιακοί μηχανισμοί της ΝΔ. Ως συγκροτημένη ομάδα θα έχουν καλύτερη τύχη. Θα μπορούν να διαπραγματευτούν, να ζητήσουν εγγυήσεις, να μετρήσουν δυνάμεις. Με δυο λόγια, προσπαθούν να μη βρεθούν χωρίς καρέκλα όταν αλλάξει ο οικοδεσπότης. Θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν σε ένα ξένο οικοσύστημα, σε ένα ενδεχομένως απολύτως εχθρικό περιβάλλον. Όσο πρόωρο και αν είναι, το ερώτημά μου είναι αν θα καταφέρουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.