Όλο και περισσότερα τα τραγικά περιστατικά με θύματα γυναίκες που μας αναγκάζουν να αναρωτηθούμε γιατί εξακολουθούμε να γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας, όταν οι βασικές της ελευθερίες και τα δικαιώματά της αμφισβητούνται ακόμη. Άλλοι πάλι θεωρούν πως δεν υπάρχουν ανισότητες, ούτε και λόγοι διεκδίκησης πια, σε μια κοινωνία «δήθεν» ίσων ευκαιριών και προσφοράς. Δυστυχώς παρά τα μεγάλα βήματα στην ισότητα και την παρουσία της γυναίκας στα δρώμενα και στις αποφάσεις της ζωής, όλα παραμένουν ίδια και σε κάποιες κοινωνίες ακόμη και χειρότερα.
Η 8η Μαρτίου, γεννήθηκε μέσα από σημαντικούς αγώνες και αιτήματα ισότητας. Σήμερα, μας καλεί να αναρωτηθούμε τι σημαίνει να είσαι γυναίκα το 2026 στην Ελλάδα, στον κόσμο. Βαθιά θρησκευόμενες χώρες εξακολουθούν να θεωρούν τις γυναίκες κτήμα του αρσενικού, χωρίς δικαίωμα της ζωής της, της μόρφωσής της, του ντυσίματος της, της ανατροφής των παιδιών της, του σώματός της.
Η Γυναίκα παραμένει πρώτο θύμα στις πολεμικές συρράξεις, στα κυκλώματα trafficking. Λιγότερα αμειβόμενη στους χώρους δουλειάς και παραμένει πρώτος τίτλος στις ειδήσεις με θύτη δράστη τον σύντροφό της.
Εμείς ζητήσαμε σε αυτό το αφιέρωμα δηλώσεις γυναικών που ζουν και εργάζονται εδώ και κατέχουν μια θέση στα κέντρα αποφάσεων. Σε χώρους που αναζητούν καθημερινά και πάντα να επιβεβαιώνετε ο ρόλος τους. Τις ευχαριστούμε για αυτό…
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΙΓΝΑΤΙΑΔΟΥ Δήμαρχος Σκύδρας
Γυναίκα: Πρόσωπο και Προσωπικότητα με καθολική παρουσία και συμμετοχή στην κοινωνία και στη ζωή μας. Επωμίζεται υποχρεώσεις, καθήκοντα και πολλαπλούς ταυτόχρονα δυσβάστακτους ρόλους που παρά τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες και τις προκαταλήψεις καταφέρνει και φέρνει σε πέρας κάθε φορά με επιτυχία και υψηλή συναίσθηση της ευθύνης για την κοινωνία μας.
Η σύγχρονη Ελληνίδα αγωνίζεται για τα δίκαιά της και για το καλό της κοινωνίας, διεκδικεί με βάση την προσφορά της στον περίγυρο και στο κοινωνικό σύνολο, δημιουργεί, συνδημιουργεί, συνεισφέρει και πετυχαίνει.
Η θέση της Γυναίκας στην κοινωνία μας είναι ένας από τους βασικούς δείκτες της δημοκρατίας και του πολιτισμού μας. Δυστυχώς παρά τις βελτιώσεις και τις προόδους που έχουν γίνει η Γυναίκα, ακόμη και σήμερα στις σύγχρονες κοινωνίες, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις, τις αδικίες, τις μεροληψίες και τις διακρίσεις, τις απειλές και τη βία που φτάνουν μέχρι και στην απώλειά της ζωής της. Εδώ η συντεταγμένη πολιτεία κι όλη η κοινωνία μας γενικότερα θα πρέπει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα της Γυναίκας, χωρίς αναβολές, καθυστερήσεις και δικαιολογίες.
Ως Δήμος, ως Δημοτική Αρχή Σκύδρας στο πλαίσιο του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα της πολιτικής μας στηρίζουμε τη Γυναίκα με πρωτοβουλίες και δράσεις που υλοποιούμε μέσα από τις κοινωνικές μας δομές και τις υπηρεσίες σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές και τους συλλόγους μας που τους ευχαριστώ για τη συμμετοχή τους. Σκοπός μας να διευρύνουμε κάθε φορά τη φροντίδα και την παροχή των κοινωνικών υπηρεσιών επεκτείνοντας τις δομές μας στο κομμάτι της προστασίας των ευάλωτων γυναικών του Δήμου μας.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όπως έχει καθιερωθεί η 8η Μαρτίου, ο Δήμος μας διοργανώνει στο Πνευματικό του Κέντρο, το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 κι ώρα 19:00΄ την εκδήλωση με θέμα: «Σπάσε τη σιωπή, τον κύκλο της βίας και τα στερεότυπα».
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είναι μια μέρα αφιερωμένη στη Γυναίκα, στις Γυναίκες όλης της υφηλίου. Όμως, βεβαίως, και οι υπόλοιπες ημέρες του έτους ανήκουν δικαιωματικά και ισότιμα σ΄αυτές. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι ημέρα γιορτής. Όχι απλά μιας γιορτής διασκέδασης, χαράς και κεφιού. Αλλά μιας οικουμενικής γιορτής αναγνώρισης, τιμής και σεβασμού της προσωπικότητας και της συνεισφοράς της Γυναίκας στην κοινωνία και στον κόσμο ολάκερο.Η Γυναίκα είναι δύναμη υπομονής κι αντοχής, είναι πηγή της χαράς και ζωής.
Με τα λόγια αυτά εύχομαι στην κάθε γυναίκα του τόπου μας και φυσικά σ΄όλες τις Γυναίκες, όπου γης, χρόνια υγιή, πολλά, ευλογημένα και ευτυχισμένα. Να αγωνίζονται, να διεκδικούν το δίκιο τους με αυτοπεποίθηση, χωρίς συμβιβασμούς, για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλοσεβασμού κι αξιοπρέπειας. Εμείς θα είμαστε πάντοτε μαζί τους.
ΔΕΝΤΣΙΔΟΥ ΤΖΕΝΗ Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πέλλας
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν αποτελεί απλώς μια ετήσια γιορτή· είναι μια ημέρα μνήμης, διεκδίκησης και έμπνευσης. Οι ρίζες της βρίσκονται στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν γυναίκες σε όλο τον κόσμο ύψωσαν τη φωνή τους ζητώντας δικαίωμα ψήφου, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ίσες ευκαιρίες. Από τότε μέχρι σήμερα, κάθε 8η Μαρτίου μας υπενθυμίζει πως η ισότητα δεν είναι δεδομένη, αλλά αποτέλεσμα συνεχούς αγώνα.
Η γυναίκα του σήμερα ισορροπεί ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους: επαγγελματίας, μητέρα, σύντροφος, φίλη, δημιουργός. Διακρίνεται στην επιστήμη, στην πολιτική, στις τέχνες, στον αθλητισμό, αποδεικνύοντας καθημερινά ότι τα όρια είναι συχνά κοινωνικές κατασκευές και όχι πραγματικές δυνατότητες. Παράλληλα, όμως, εξακολουθεί να έρχεται αντιμέτωπη με στερεότυπα, ανισότητες και προκαταλήψεις που περιορίζουν τις επιλογές και την εξέλιξή της.
Η Ημέρα της Γυναίκας είναι ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη δύναμη, την ανθεκτικότητα και τη συμβολή των γυναικών σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Είναι, όμως, και μια στιγμή αυτοκριτικής: τι κάνουμε ως κοινωνία για να διασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα; Πώς στηρίζουμε τις γυναίκες που βιώνουν διακρίσεις ή βία; Πώς καλλιεργούμε στα παιδιά μας τον σεβασμό και την αποδοχή.
Η ουσιαστική τιμή προς τη γυναίκα δεν περιορίζεται σε λουλούδια και ευχές. Εκφράζεται μέσα από πράξεις: με ίσες αμοιβές, με πρόσβαση στην εκπαίδευση, με συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, με ένα περιβάλλον όπου κάθε γυναίκα μπορεί να ονειρεύεται και να δημιουργεί χωρίς φόβο.
Ας είναι, λοιπόν, όχι μόνο μια γιορτή, αλλά μια υπενθύμιση ευθύνης. Γιατί η ισότητα των φύλων δεν αφορά μόνο τις γυναίκες· αφορά την ποιότητα και το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας.
ΘΕΑΝΩ ΖΟΥΡΝΑΤΖΙΔΟΥ – Πρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου ΠΕ Πέλλας
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί ημέρα τιμής στους αγώνες των γυναικών για ισότητα, αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Ταυτόχρονα, είναι μια ουσιαστική αφορμή αποτίμησης της πραγματικότητας που βιώνουν σήμερα οι εργαζόμενες γυναίκες, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και στην τοπική μας κοινωνία.
Στην Πέλλα, μια κατεξοχήν αγροτική και παραγωγική περιοχή με έντονη δραστηριότητα στην πρωτογενή παραγωγή, στη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, στη βιομηχανία τροφίμων, στο εμπόριο και στις υπηρεσίες, η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι καθοριστική. Οι γυναίκες εργάζονται στη συγκομιδή, στη διαλογή και στη συσκευασία φρούτων, σε κονσερβοποιεία και μεταποιητικές μονάδες, σε εμπορικές επιχειρήσεις, σε δομές υγείας και εκπαίδευσης, στον επισιτισμό και στον τουρισμό.
Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς δεν είναι ισότιμη.
Η μερική και ευέλικτη απασχόληση αφορά σε σημαντικό βαθμό τις γυναίκες. Σε πολλούς κλάδους της περιοχής μας – ιδίως στο εμπόριο, στις υπηρεσίες και στις εποχικές αγροτικές εργασίες – η μερική απασχόληση δεν αποτελεί ελεύθερη επιλογή, αλλά αναγκαστική συνθήκη. Αυτό συνεπάγεται χαμηλότερο εισόδημα, μειωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα και περιορισμένες δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης.
Στον πρωτογενή τομέα και στην αλυσίδα μεταποίησης, οι γυναίκες επιτελούν απαιτητικό και συχνά σωματικά επιβαρυντικό έργο, το οποίο δεν αναγνωρίζεται, ούτε μισθολογικά, ούτε θεσμικά. Η συμβολή τους στην τοπική οικονομία είναι ουσιαστική, όμως παραμένει συχνά «αόρατη».
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» σε μεγάλους εργασιακούς χώρους της περιοχής. Σε επιχειρήσεις με σημαντικό αριθμό προσωπικού, παρατηρείται ότι οι γυναίκες, αν και αποτελούν μεγάλο ποσοστό του εργατικού δυναμικού, υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ευθύνης και διοίκησης. Παρά τα προσόντα και την εμπειρία τους, η επαγγελματική τους ανέλιξη συναντά εμπόδια που δεν συνδέονται με την ικανότητα, αλλά με παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.
Η μητρότητα εξακολουθεί να επηρεάζει δυσανάλογα τη θέση της γυναίκας στην εργασία. Η «διπλή» και συχνά «τριπλή» βάρδια – εργασία, σπίτι και φροντίδα – αποτελεί καθημερινότητα για πολλές εργαζόμενες της Πέλλας.
Το Εργατικό Κέντρο Πέλλας έχει απασχοληθεί το τελευταίο διάστημα και με ζητήματα που αφορούν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης σε χώρους εργασίας. Παρότι υπήρξαν αναφορές και προβληματισμοί, δεν προχώρησαν επίσημες καταγγελίες. Η πραγματικότητα αυτή αναδεικνύει το κλίμα φόβου, ανασφάλειας και κοινωνικής πίεσης που συχνά επικρατεί, ιδιαίτερα σε μικρέςκοινωνίες όπου ο επαγγελματικός και ο κοινωνικός κύκλος αλληλεπικαλύπτονται. Η σιωπή δεν σημαίνει απουσία προβλήματος· αντιθέτως, υποδηλώνει την ανάγκη για ενίσχυση της εμπιστοσύνης, διασφάλιση της ανωνυμίας και ουσιαστική προστασία των θυμάτων.
Δεν μπορούμε, επίσης, να αγνοούμε το ευρύτερο ζήτημα της έμφυλης βίας. Η βία κατά των γυναικών δεν περιορίζεται στον ιδιωτικό χώρο, αλλά επηρεάζει άμεσα τη δυνατότητα συμμετοχής τους στην εργασία και στη δημόσια ζωή. Μια γυναίκα που βιώνει βία στο σπίτι ή στον κοινωνικό της περίγυρο δυσκολεύεται να διατηρήσει την εργασιακή της σταθερότητα, την αυτοπεποίθηση και την οικονομική της ανεξαρτησία. Σε τοπικές κοινωνίες όπως η δική μας, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί είναι στενοί, το φαινόμενο συχνά παραμένει αθέατο, πίσω από τη σιωπή και τον φόβο της έκθεσης.
Η 8η Μαρτίου μάς υπενθυμίζει ότι η ισότητα δεν είναι δεδομένη· είναι διαρκής διεκδίκηση. Η πρόοδος της κοινωνίας μας περνά μέσα από την ουσιαστική προστασία και ενδυνάμωση της γυναίκας – στην εργασία, στην οικογένεια και στη δημόσια ζωή. Και αυτό αποτελεί κοινή μας ευθύνη.
ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΣΑΛΚΙΤΖΗ – Δικηγόρος, Συμπαραστάτρια του Δημότη και της Επιχείρησης στον δήμο Πέλλας
Γι’ αυτή την ημέρα θα ήθελα να μιλήσω πιο συναισθηματικά, αλλά με αναφορά σε πραγματικές γυναίκες, σε αληθινές ιστορίες…
*Με λένε Σαχάρ είμαι 18 ετών, η μητέρα μου αποβλήθηκε ως φοιτήτρια από την Ιατρική Σχολή του Ιράν γιατί ήταν χαμογελαστή, κατάφερε να μεταναστεύσει αφού παντρεύτηκε, με την άδεια του συζύγου της και έζησε ευτυχισμένη σε μία άλλη χώρα, συμμαθήτριες μου στο Ιράν ζουν ακόμα με τον ίδιο φόβο.
*Με λένε Πηνελόπη είμαι 15 ετών, ο πατέρας μου σκότωσε την μητέρα μου όταν ήμουν μωρό και ζω μονίμως φοβισμένη.
*Με λένε Ειρήνη, είμαι 12 ετών, η αγαπημένη εκπομπή της μητέρας μου είναι καθημερινή το μεσημέρι, δεν προλαβαίνει ποτέ να την παρακολουθήσει γιατί γυρνώντας στο σπίτι από τη δουλειά της πρέπει να ετοιμάσει φαγητό για αύριο, να βγάλει τα πιάτα από το πλυντήριο, να βάλει τα ρούχα στο άλλο πλυντήριο και να τακτοποιήσει το στεγνωτήριο, φροντίζοντας τον μικρό μου αδερφό μέχρι να έρθει η ώρα να μας μεταφέρει με την αδερφή μου στις δραστηριότητές μας.
*Με λένε Δέσποινα, είμαι 40 ετών, η μητέρα μου με στραβοκοιτάζει γιατί δεν θέλω να παντρευτώ και φυσικά δεν έχω κάνει οικογένεια και παιδιά και την μητέρα μου βέβαια την στραβοκοιτάει η γειτόνισσα για τον ίδιο λόγο.
*Με λένε Ελένη είμαι 12 ετών και καμιά φορά ακούω την μητέρα μου να κλαίει κλεισμένη στο μπάνιο, μπορεί και από την κούραση ή μπορεί να είναι και εκείνες οι δύσκολες μέρες του μήνα.
Αυτός είναι ο κόσμος που ζει η γυναίκα σήμερα και το πιο πιθανό είναι ότι ούτε στο μέλλον θα αλλάξει για καμία από τις παραπάνω νεαρές γυναίκες….γιατί πιθανότατα δεν θα αλλάξουν οι άνθρωποι που τις περιβάλλουν.
Και αφού δεν θα αλλάξει αυτός ο κόσμος για την γυναίκα τότε επιβάλλεται να αλλάξει η ίδια, να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον εαυτό της, να αυτοπροσδιοριστεί και να πάψει να ζητάει την επιβεβαίωση από τους άλλους (άντρες, γονείς, παιδιά συνεργάτες, σκυλιά, γατιά…) να αποκτήσει αυτοπεποίθηση κόντρα σε έναν κόσμο που προσπαθεί να την εντάξει σε κοινωνικά καλούπια και προκαταλήψεις.
Οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ επιβάλλεται να αγαπήσουμε και να αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας και να του δώσουμε ένα μπράβο για όσα καταφέρνουμε καθημερινά εξυπηρετώντας άπειρους ρόλους!
Η ΓΥΝΑΙΚΑ που αγαπάει τον εαυτό της έχει φιλοδοξίες και στόχους γιατί πιστεύει στις δυνάμεις της, φροντίζει την ψυχική καιτην σωματική της υγεία και αποζητά σχέσεις υγιείς γιατί πιστεύει ότι αυτό αξίζει.
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ
Μια είναι η ευθύνη μας.
Να μεγαλώνουμε κορίτσια που γνωρίζουν την αξία τους, που δε θα φοβούνται για την ασφάλεια και τη ζωή τους, για το μέλλον τους.
Να μεγαλώνουμε αγόρια που σέβονται, που μοιράζονται, που συνεργάζονται.
Να δημιουργούμε πλαίσια κοινωνικά, εργασιακά, οικογενειακά, όπου η φωνή της γυναίκας θα ακούγεται χωρίς φόβο, σε κάθε ηλικία.
Η ψυχική ενδυνάμωση των γυναικών δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση ισότητας. Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της 8ης Μαρτίου σήμερα.
Κάντε το πρώτο σχόλιο