Η κυβέρνηση καταπατά διαρκώς το Σύνταγμα
Παρέμβαση στην Ολομέλεια της Βουλής με θέμα τη «Συζήτηση και λήψη απόφασης για τον ορισμό προθεσμίας υποβολής της έκθεσης της Επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος, σύμφωνα με το άρθρο 119 του Κανονισμού της Βουλής»
Υπάρχει διαχρονική αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει χρόνιες παθογένειες της Ελληνικής Πολιτείας που παρά τις τέσσερις προηγούμενες συνταγματικές αναθεωρήσεις, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα όπως η ουσιαστική θωράκιση του κράτους δικαίου, η ευθύνη υπουργών και βουλευτών, η πλήρης εναρμόνιση με τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά πρότυπα, η αποτελεσματική προστασία της ιδιοκτησίας και των περιουσιακών δικαιωμάτων, καθώς και η ταχεία και αξιόπιστη απονομή της δικαιοσύνης.
Είναι προφανής η αδυναμία ουσιαστικού ελέγχου θεμάτων συνταγματικότητας με την απουσία του Συνταγματικού Δικαστηρίου, τον ρόλο του οποίου έχει αναλάβει το Συμβούλιο της Επικρατείας, είτε επικυρώνοντας αμφιλεγόμενες κυβερνητικές επιλογές είτε αποφαινόμενο με μεγάλες καθυστερήσεις με αποτέλεσμα να έχουν ήδη δημιουργηθεί μη αναστρέψιμα τετελεσμένα.
Παρά τις συνταγματικές προβλέψεις, εξακολουθούν να παρατηρούνται νομοθετικές και διοικητικές πρακτικές που υπονομεύουν θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου, όπως η ισότητα απέναντι στον νόμο, η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, καθώς και η πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά, όπως η υγεία και η παιδεία.
Παράλληλα, είναι εμφανής η αδυναμία του πολιτικού και θεσμικού συστήματος να αποτρέψει φαινόμενα ευνοϊκής μεταχείρισης ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και να διασφαλίσει πλήρη λογοδοσία σε υποθέσεις μείζονος δημοσίου ενδιαφέροντος.
Ευρωπαϊκές και διεθνείς εκθέσεις και αξιολογήσεις, αναδεικνύουν την ανησυχητική κατάσταση της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της καταπολέμησης της διαφθοράς και της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη ισχυρότερων συνταγματικών εγγυήσεων και θεσμικών δικλείδων προστασίας.
Είναι επιτακτική η ανάγκη:
– Για αναθεώρηση του άρθρου 74 παρ. 5 εδ. στ΄, ώστε η Βουλή να κρίνει εάν μια τροπολογία είναι άσχετη με το αντικείμενο του νομοσχεδίου (κάτι που όπως γίνεται σήμερα υπονομεύει τη διαφάνεια της νομοθέτησης).
– Για κατάργηση του άρθρου 86 για την ουσιαστική καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς.
– Για αναθεώρηση του άρθρου 101Α παρ. 2, ώστε η επιλογή των μελών των Ανεξάρτητων Αρχών να γίνεται από την Ολομέλεια της Βουλής με αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων (και όχι από τη Διάσκεψη των Προέδρων).
Μια πραγματική θεσμική μεταρρύθμιση προϋποθέτει ισχυρό και αποτελεσματικό συνταγματικό έλεγχο, πλήρες αυτοδιοίκητο της Δικαιοσύνης, διαφανείς και ανεξάρτητες διαδικασίες επιλογής της δικαστικής ηγεσίας, ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, πλήρη εφαρμογή της αρχής του φυσικού δικαστή και κατάργηση κάθε αδικαιολόγητου καθεστώτος πολιτικής προστασίας.
Επιπλέον, είναι θετική η καθιέρωση μίας και μόνης εξαετούς θητείας για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Ως προς τις κυβερνητικές προτάσεις αναθεώρησης διαφώνησα:
– Με την προσέγγιση της κυβέρνησης στο άρθρο 24 διότι δεν παρέχει επαρκείς εγγυήσεις για την προστασία των δημόσιων αγαθών.
– Στα άρθρα 14 και 15 διότι προκαλεί προβληματισμό η πρόθεση αποδυνάμωσης υφιστάμενων συνταγματικών εγγυήσεων στον χώρο των μέσων ενημέρωσης.
– Για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τον ψηφιακό μετασχηματισμό διότι δεν μπορεί να είναι πλήρης χωρίς ρητή συνταγματική κατοχύρωση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων και των μεταδεδομένων των πολιτών.
– Με το άρθρο 79, διότι η αρχή της δημοσιονομικής βιωσιμότητας δεν πρέπει να μετατραπεί σε συνταγματικό μηχανισμό μόνιμου περιορισμού της οικονομικής πολιτικής.
– Με τον λεγόμενο «επανακαθορισμό της μονιμότητας» στο Δημόσιο διότι εγκυμονεί τον κίνδυνο ενίσχυσης της πολιτικής εξάρτησης της δημόσιας διοίκησης, υπονομεύοντας την αξιοκρατία, τη διοικητική συνέχεια και τη θεσμική ανεξαρτησία που αποτελούν προϋποθέσεις για τη λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους δικαίου.
– Με την ανάδειξη του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος σε κεντρικό άξονα κοινωνικής πολιτικής διότι δεν αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες μιας σύγχρονης κοινωνίας. Η κοινωνική προστασία δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της ακραίας φτώχειας, αλλά οφείλει να διασφαλίζει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, κοινωνική ασφάλεια και ουσιαστική μείωση των ανισοτήτων.
Η συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί να αποτελεί μέσο διατήρησης της κυβερνητικής ισχύος, αλλά οφείλει να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής δημοκρατικής ανασυγκρότησης της χώρας, με ισχυρότερους θεσμούς, περισσότερη λογοδοσία και μεγαλύτερη προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών.
Κάντε το πρώτο σχόλιο