Τζάκρη: Η ελληνική κυβέρνηση υπονομεύει την σταθερότητα της συμφωνίας αποδεχόμενη απαράδεκτους όρους υπαναχώρησης της Chevron

Η σύμβαση με την Chevron επί της αρχής προωθεί το εθνικό συμφέρον

Η ελληνική κυβέρνηση υπονομεύει την σταθερότητα της συμφωνίας αποδεχόμενη απαράδεκτους όρους υπαναχώρησης της Chevron

Παρέμβαση μου στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας σχετικά με την κύρωση των συμβάσεων μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των εταιρειών Chevron και HELLENiQ Upstream για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων

Η συμφωνία της Ελλάδας με τη Chevron για έρευνες υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου γίνεται σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας, όπου ο πόλεμος στην ευρύτερη Μέση Ανατολή μεταβάλλει τα δεδομένα της παγκόσμιας ασφάλειας, της ενέργειας και των ισορροπιών ισχύος και τον ευρύτερο ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας.

Οι συγκρούσεις στην περιοχή σχετίζονται κυρίως με τον έλεγχο ενεργειακών πόρων, εμπορικών διαύλων και ζωνών επιρροής και ότι η διεθνής πολιτική πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και όχι σε στρατιωτικές επεμβάσεις για αλλαγή καθεστώτων ή την επιλεκτική χρήση της δημοκρατίας για την προώθηση γεωπολιτικών συμφερόντων.

Η αποστολή ελληνικών δυνάμεων για την προστασία της Κύπρου είναι σωστή και υπάρχει ανάγκη μεγαλύτερης ευρωπαϊκής στήριξης, καθώς Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν σύνορα της ΕΕ σε μια ασταθή περιοχή, προτείνοντας την αναβίωση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας–Κύπρου.

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης σε προηγούμενα «επεισόδια» με την Τουρκία (Κάσος) έχουν υπάρξει προβληματικοί, καθώς επίσης παρατηρείται έλλειψη συνεκτικής ενεργειακής στρατηγικής, αφού κορυφαία κυβερνητικά στελέχη μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Υπουργός Άμυνας δήλωναν ότι «η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για εξορύξεις υδρογονανθράκων γιατί θα στραφεί αποκλειστικά στην πράσινη ενέργεια», δημιουργώντας σύγχυση στον διεθνή ενεργειακό παράγοντα πουοδήγησε σε αποχώρηση μεγάλων εταιρειών από την ελληνική αγορά.

Τέλος, αναφορικά με τις συμβάσεις μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των εταιρειών Chevron και HELLENiQ Upstream για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε τέσσερις θαλάσσιες περιοχές της χώρας, επισήμανα ότι η χώρα ορθώς πρέπει να αξιοποιήσει τους υδρογονάνθρακές της, ωστόσο η εθνική ενεργειακή στρατηγική πρέπει να ενισχύει τα κυριαρχικά δικαιώματα και όχι να τα αφήνει να αιωρούνται μέσα σε νομικές διατυπώσεις.

Συγκεκριμένα αναφέρθηκα στο άρθρο 30 της σύμβασης στο οποίο προβλέπεται η δυνατότητα αποχώρησης της εταιρείας από τμήματα της παραχωρούμενης περιοχής σε περίπτωση που αυτά «θα μπορούσαν να μην αποτελούν μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ», λόγω διαφορετικής οριοθέτησης, επισημαίνοντας ότι αν ισχύει αυτό, τότε η ίδια η σύμβασηδημιουργεί αμφισβήτηση για τα ίδια τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Επίσης, αναφέρθηκα στο άρθρο 26.2 της σύμβασης όπου η έννοια της «ανωτέρας βίας» περιλαμβάνει μεταξύ άλλων «στάσεις ή πράξεις της ελληνικής ή οποιασδήποτε αλλοδαπής κυβέρνησης», διάταξη που πρακτικά σημαίνει ότι εάν μια άλλη χώρα — για παράδειγμα η Τουρκία ή η Λιβύη — αμφισβητήσει την περιοχή, ακόμη και με μια πολιτική δήλωση ή με την αποστολή πλοίων, τότε μπορεί να ενεργοποιηθεί η ρήτρα ανωτέρας βίας και να δημιουργήσει συνθήκες διακοπής των ερευνών.