ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΙ – το μοναδικό ίσως – στο οποίο συμφωνούσαν οι οπαδοί όλων των ομάδων στη χώρα μας ήταν η αξία του 23χρονου Γιάννη Κωνσταντέλια, του πιο χαρισματικού, του πιο δημιουργικού, του κορυφαίου, σε κάθε περίπτωση, παίκτη που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Πέρα από το λαμπρό ταλέντο, τις ιδιοφυείς εμπνεύσεις και τις μαγικές εξάρσεις του στο γήπεδο, ήταν και η αντι-σταρ εικόνα που εξέπεμπε εκείνη που δεν επέτρεπε ακόμα και στον πιο φανατισμένο «αντίπαλο» να του πει οτιδήποτε από τις συνηθισμένες χυδαιότητες που απευθύνουν οι οπαδοί στους αστέρες του «εχθρού», ειδικά τους Έλληνες.
Γράφει ο Δημήτρης Πολιτάκης στην lifo.gr
Ο «Ντέλιας» δεν είχε δώσει ποτέ του δικαίωμα, όπως λένε, και ήταν αγαπητός σε όλους. Ήταν η μεγάλη ελπίδα για την αναγέννηση της Εθνικής Ελλάδας, ένας ιδανικός ηγέτης που θα ενέπνεε την ακόμα νεότερη φουρνιά ταλέντων που αναδείχτηκε τον τελευταίο καιρό.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, ο ήρωας έγινε προδότης, χαρακτηρισμός που κέρδισε γρήγορα έδαφος από τη στιγμή που σύμφωνα με τις φήμες και τις «πηγές», η απόφαση του ήταν αποτέλεσμα της όλο και πιο έντονης ταύτισης του νεαρού ποδοσφαιριστή με τις αρχές των Μαρτύρων του Ιεχωβά, στους οποίους ανήκει.
Όλα αυτά μέχρι χθες, όταν άνοιξαν ξαφνικά οι ασκοί του Αιόλου και ο ποδοσφαιριστής από τον Βόλο βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα αμέσως μόλις ανακοίνωσε μέσω ανάρτησής του στον προσωπικό του λογαριασμό (τον οποίον άνοιξε εκτάκτως για την περίσταση) ότι αποχωρεί – προσωρινά τουλάχιστον – από τις υποχρεώσεις της Εθνικής για «οικογενειακούς λόγους». Από τη μια στιγμή στην άλλη, ο ήρωας έγινε προδότης, χαρακτηρισμός που κέρδισε γρήγορα έδαφος από τη στιγμή που σύμφωνα με τις φήμες και τις «πηγές», η απόφαση του ήταν αποτέλεσμα της όλο και πιο έντονης ταύτισης του νεαρού ποδοσφαιριστή με τις αρχές των Μαρτύρων του Ιεχωβά, στους οποίους ανήκει. Δεν ομολόγησε βέβαια κάτι τέτοιο στην ανακοίνωσή του, αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να τον αδικήσει, δεδομένου του οχετού που δέχεται από χθες με τη μορφή αγρίως επιθετικών αναρτήσεων και σχολίων στα ευαγή μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν είναι λίγοι παγκοσμίως οι επιφανείς αθλητές που έχουν ασπαστεί το συγκεκριμένο δόγμα (οι αδελφές Γουίλιαμς, οι σπουδαίες τενίστριες, είναι ίσως η πιο διάσημη σύγχρονη περίπτωση), σε όσους όμως έχουν κάποια εξοικείωση με τη βρετανική κουλτούρα, ποδοσφαιρική και μη, έρχεται στο μυαλό η ιστορία – ο ρομαντικός «θρύλος» – του Άγγλου ποδοσφαιριστή Πίτερ Νόουλς, ο οποίος στα 24 του έριξε μαύρη πέτρα στη φήμη, την καριέρα και τα λεφτά για να εκπληρώσει το πνευματικό του πεπρωμένο ως Μάρτυρας του Ιεχωβά. Πολλά χρόνια αργότερα, η μεγάλη του απόφαση θα εξυμνούταν από τον Billy Bragg στο τραγούδι του με τον χαρακτηριστικό τίτλο “God’s Footballer” («Ο ποδοσφαιριστής του Θεού»).
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Νόουλς ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές και είχε κερδίσει πολλές κολακευτικές συγκρίσεις με τον Τζορτζ Μπεστ, όταν το 1969 ανακοίνωσε στους ιθύνοντες και στους οπαδούς της ομάδας του, της Γουλβς, ότι είχε γίνει Μάρτυρας του Ιεχωβά. «Θα συνεχίσω προς το παρόν να παίζω ποδόσφαιρο», είπε τότε, «αλλά έχω χάσει τη φιλοδοξία μου. Παρότι θα εξακολουθήσω να κάνω το καλύτερο που μπορώ στο γήπεδο, χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για τη μελέτη της Βίβλου και είναι πιθανό να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο». Έπαιξε οκτώ ακόμα αγώνες και μετά αποσύρθηκε. Η ελπίδα ότι κάποτε θα επέστρεφε κρατήθηκε ζωντανή για χρόνια, αλλά κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ. Εργάστηκε μεταξύ άλλων ως γαλατάς, καθαριστής τζαμιών και αποθηκάριος στο Marks & Spencer, και όσες φορές τον θυμήθηκαν οι εφημερίδες, σε μεγάλη ηλικία πλέον (σύντομα θα κλείσει τα 81), για να τον ρωτήσουν αν μετάνιωσε ποτέ για την απόφασή του να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, εκείνος απλά χαμογελούσε, υποδηλώνοντας ότι η (αρνητική) απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Κάντε το πρώτο σχόλιο