Ελληνικός Καφές και parapolitika στο xray του ethnos.gr
Στην πολιτική οι συγκρούσεις συνήθως δεν είναι θορυβώδεις και οι πρωταγωνιστές τους δεν κραυγάζουν. Άλλωστε μια προσεκτική αιχμή, μια μικρή κίνηση ή μια καλοστημένη παγίδα είναι πιθανόν να προκαλέσουν στον αντίπαλο μεγαλύτερη ζημιά από μια εκτενή επιθετική δήλωση. Αυτό σκέφτηκα όταν διάβασα την καθιερωμένη εκτενή ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που δημοσιεύει κάθε Κυριακή και ιδιαίτερα την αναφορά του στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι. Προσπερνώ την προσπάθεια του πρωθυπουργού να εμφανιστεί πια ικανοποιημένος για την έκβαση της υπόθεσης. Και μεταφέρομαι στα του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη. Τι δουλειά έχει να ασχολείται ένας Κυριάκος Μητσοτάκης με τον συγκεκριμένο χώρο;
«Τσαντίρια»…
Εξηγώ αμέσως. Σας θυμίζω ότι όσο ο Πάνος Ρούτσι έδινε τον δύσκολο αγώνα να ικανοποιηθούν τα εύλογα αιτήματά του για την εκταφή της σορού του παιδιού του, είχαν βγει στη ρούγα διάφοροι σκληροί δεξιοί και ακροδεξιοί, πολιτικοί και σχολιαστές εντός και πέριξ της κυβέρνησης, και μιλούσαν για «τσαντιροκατάσταση» στο μνημείο ή έκαναν δηλώσεις για την αισθητική της κινητοποίησης (όλοι ξέρετε ποιους και ποιες εννοώ). Η κατάληξη όμως των πραγμάτων όχι μόνο δεν τους δικαίωσε, αλλά τους άφησε εκτεθειμένους βλέποντας κυβέρνηση και δικαιοσύνη να οπισθοχωρούν άτακτα. Ωστόσο το Μαξίμου ξέρει ότι τέτοια πρόσωπα είναι ή μπορεί να αποδεχτούν χρήσιμα όσο πλησιάζουμε στις εκλογές. Και μιας και το εκλογικό «Κέντρο» είναι εξαντλημένο, το άνοιγμα στα «ακροδεξιά» μοιάζει επιβεβλημένο.
…και αμφισβητίες
Παράλληλα όμως υπήρξε τότε και ενδοκυβερνητική αναταραχή, με τον Νίκο Δένδια να είναι ο ισχυρός υπουργός που «ξεκλείδωσε» κι άλλους υπουργούς και βουλευτές ώστε να βγουν και να ζητήσουν να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του Πάνου Ρούτσι. Η κινητικότητα αυτή προκάλεσε δυσφορία στο Μαξίμου, που επιστράτευσε τον Άδωνι Γεωργιάδη να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, μιας και ο συγκεκριμένος δεν έχει και καμιά αναστολή να κάνει απαράδεκτες δηλώσεις και να αφήνει φρικτές υπόνοιες.
Το Μαξίμου και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λοιπόν, τώρα που τα πράγματα φαίνεται να ηρεμούν αποφάσισαν να κάνουν μια κίνηση με διπλή στόχευση: Θα αναθέσει την «αποκλειστική ευθύνη για την προστασία και σωστή λειτουργία του Αγνώστου Στρατιώτη εκεί όπου ανήκει: στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας». Τι σημαίνει αυτό; Ότι κάνει τον Δένδια πολιτικά υπόλογο για ό,τι συμβεί από δω και πέρα στον χώρο. Και προσπαθεί να διεγείρει τα αντανακλαστικά του σκληρού δεξιού ακροατηρίου εμπλέκοντας τις ένοπλες δυνάμεις στη φύλαξη του χώρου.
Στην ουσία, τα ίδια
Πρακτικά, αυτό που ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση. Σήμερα η λειτουργία, η φύλαξη και συντήρηση του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη μοιράζεται σε πάρα πολλούς δημόσιους φορείς. Πιάνω μόνο τα βασικά: Η Προεδρική Φρουρά, που εκτελεί τις τελετουργίες, υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά είναι υφιστάμενη της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Στα ζητήματα τάξης αρμοδιότητα έχει η Ελληνική Αστυνομία. Και τον καθαρισμό του χώρου αναλαμβάνει ο Δήμος Αθηναίων. Και τέλος, το συγκεκριμένο μνημείο ως τέτοιο αφορά και το Υπουργείο Πολιτισμού. Η δε φύλαξη ενός δημόσιου χώρου απαγορεύεται να ανατεθεί στο στρατό.
Τι θα αλλάξει τώρα; Έλα ντε. Κυβερνητικές πηγές έλεγαν χτες ότι στο υπουργείο Άμυνας θα ανατεθεί η αρμοδιότητα προστασίας του μνημείου, ενώ τα μέτρα φύλαξης θα παραμείνουν στην Αστυνομία. Δεν βλέπω καμιά φοβερή διαφορά. Ο Μητσοτάκης απλά έστησε μια επικοινωνιακή παγίδα στον Δένδια…
Οι κυλιόμενες επιβάλλουν σκληρή γραμμή
Υποψιάζομαι βασίμως πως η επιθετικότητα του Μητσοτάκη κατά των αντιπάλων του εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας οφείλεται και σε κυλιόμενη δημοσκόπηση που πήραν τα στελέχη του Μαξίμου στα τέλη της περασμένης εβδομάδας. Τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά, αν πιστέψω όσα μου είπε άνθρωπος που είδε τη δημοσκόπηση. Η κυβέρνηση έχει ακόμα πολύ χαμηλό σκορ στα θέματα της καθημερινότητας, ενώ δεν «επαναπατρίζονται» με τον επιθυμητό ρυθμό οι σκληρά δεξιοί ψηφοφόροι της.
Το μήνυμα για επιστροφή στο μαντρί
Μιλώντας με ανθρώπους μου στην κυβέρνηση το Σαββατοκύριακο, εισέπραξα πάντως μια ατμόσφαιρα περίεργη, που δεν είναι άσχετη με την παγίδα του Μητσοτάκη στον Δένδια. Τώρα που έκλεισε το θέμα της απεργίας του Πάνου Ρούτσι, διάφοροι υπουργοί που είχαν λάβει θέση υπέρ του, έλαβαν μήνυμα από το Μαξίμου πως, για να χαλαρώσει το κλίμα απέναντί τους, πρέπει να φέρουν εις πέρας γρήγορα και χωρίς περιστροφές ό,τι τους έχει ανατεθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Με άλλα λόγια τους ζήτησαν να μπουν στο μαντρί. Σε αυτό το κλίμα δεν μου φάνηκε περίεργη η επιθετική ανάρτηση του Θάνου Πλεύρη που επιτέθηκε στον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα. Αφορμή η αντίδραση του Αντιδημάρχου Αθηναίων, Θανάση Χειμωνά, στην πρόθεση του Πλεύρη να καταργήσει την επιδότηση ενοικίου σε όσους αναγνωρισμένους πρόσφυγες κατοικούν σε σπίτια στην Αθήνα.
Ο Πλεύρης καταπίνει τις golden visa και διυλίζει τους μετανάστες
Ο υπουργός Μετανάστευσης προκάλεσε τον Χάρη Δούκα να τοποθετηθεί, χρησιμοποιώντας το ακροδεξιό σχήμα πως «ξένοι τρώνε λεφτά των Ελλήνων και Ευρωπαίων φορολογουμένων». Έψαξα λίγο τι συμβαίνει και έπεσα σε μια ανάρτηση του Νάσου Ηλιόπουλου από τη Νέα Αριστερά: «Πόσα διαμερίσματα όμως είναι αυτή τη στιγμή σε πρόγραμμα επιδότησης για πρόσφυγες; Σε όλη την Αττική είναι μόλις 165 διαμερίσματα. Το λέμε ξανά, το 165 αφορά το σύνολο της Περιφέρειας Αττικής» έγραψε ο βουλευτής. Μιλάμε για ελάχιστα διαμερίσματα, την ώρα που αυτή τη στιγμή δεν βρίσκεις σπίτι στην Αθήνα για ενοικίαση, όχι λόγω των προσφύγων, αλλά επειδή 20.000 ακίνητα έχουν δοθεί σε ζάμπλουτους ξένους με τις golden visa (που αρέσουν περισσότερο στον Πλεύρη), 16.000 ακίνητα μισθώνονται βραχυχρόνια μέσω πλατφορμών, ενώ τα κλειστά ακίνητα υπολογίζονται σε πάνω από μισό εκατομμύριο στην Αττική.
Το Μαξίμου μπροστά στον «γόρδιο δεσμό» του ΟΠΕΚΕΠΕ
Στο μεταξύ παρακολουθώ την κυβέρνηση να προσπαθεί να πατήσει σε δυο βάρκες αναφορικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Μάκη Βορίδη και τον Γρηγόρη Βάρρα. Ο πρώην υπουργός προανήγγειλε έμμεσα πως στην κατάθεσή του θα αποκαλύψει γιατί ο Βάρρας αποπέμφθηκε από την θέση του επικεφαλής του Οργανισμού. Το πρόβλημα είναι πως ο Βάρρας είναι ακόμα και σήμερα μετακλητός στο Μαξίμου, ενώ έχει βουήξει η πιάτσα ότι ο Γιώργος Μυλωνάκης τον «έσπρωξε» να κάνει αποκαλύψεις για τον Βορίδη. Το απόλυτο μπλέξιμο! Και το Μαξίμου δια του Παύλου Μαρινάκη προσπαθεί πια να πείσει τον κόσμο πως περίπου και οι δύο έχουν δίκιο. Λογικό, μιας και μαθαίνω πως κάποια άλλα πρόσωπα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος προσπαθούν να ηρεμήσουν τον θυμωμένο Βορίδη.
Τσίπρας όπως Καρυστιανού
Κατά τα ψέματα, όλοι περίμεναν πώς και πώς να διαβάσουν τι θα λέει ο Αλέξης Τσίπρας στην συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών του Σαββάτου. Και ομολογώ πως η συνέντευξη ήταν ενδιαφέρουσα, γιατί αποκάλυψε έναν Τσίπρα που θέλει να απαλλαγεί από τον ίδιο του τον παλιότερο εαυτό. Δεν αναφέρομαι μόνο στο ότι έριξε «πόρτα» σε όλα τα πρόσωπα με τα οποία σχετίστηκε από όταν έγινε πρόεδρος του Συνασπισμού πριν 18 χρόνια, αλλά κυρίως για το ότι εγκαταλείπει την προσπάθειά του να είναι ένας θεσμικός παίκτης. Όσο διάβαζα, δηλαδή, τις απαντήσεις του, μου θύμιζε ολοένα και πιο πολύ την Μαρία Καρυστιανού, που επικαλείται την «ηθική» για να επιτεθεί στους κυβερνώντες. Ωστόσο η Καρυστιανού δεν κυβέρνησε την χώρα…
Παρέμεινε σιωπηλός
Μόνο που ο Τσίπρας, καβαλώντας το ηθικολογικό του άλογο, την «έπεσε» και στους ανθρώπους της Κεντροαριστεράς, καθώς τους εμφάνισε συμβιβασμένους και ανίκανους. Θα αναρωτηθείτε, βέβαια, ποιος έφερε πολλούς από αυτούς στην επιφάνεια ή τους έδωσε χώρο να κινηθούν και να πρωταγωνιστήσουν… Η αναφορά, δε, που ενόχλησε περισσότερο τους μέχρι πρότινος συντρόφους του, ήταν αυτή που απέδωσε σε μια φοιτήτρια της Σορβόνης και ο ίδιος υιοθέτησε: Στη Βουλή δεν μπορείς να ξεχωρίσεις δεξιούς από αριστερούς. Μισό λεπτό, μιας και τους ανάφερα παραπάνω, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον Θάνο Πλεύρη από τον Νάσο Ηλιόπουλο; Ή τον Βελόπουλο από τον Φάμελλο και τον Ανδρουλάκη; Και εντάξει, ας αποδεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι αυτοί μοιάζουν μεταξύ τους. Ο Τσίπρας ο ίδιος γιατί δεν μίλησε ούτε μια φορά στη Βουλή από το 2023 για να φανερωθεί η ταύτιση δεξιών και αριστερών;
Ποιοι θα πλαισιώσουν το Ινστιτούτο Τσίπρα
Η επόμενη κίνηση του Τσίπρα θα είναι να δημοσιοποιήσει ποια πρόσωπα θα πλαισιώσουν το επιστημονικό συμβούλιο του ινστιτούτου του. Ακούγεται πως ανάμεσα σε πρόσωπα που ήδη κινούνται εντός της Αμαλίας, θα βρεθούν ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιάννης Δρόσος, η επί χρόνια κορυφαίο στέλεχος της Κομισιόν, Ζωρζέτα Λάλη, ο οικονομικός αναλυτής και αρθρογράφος, Αντώνης Παπαγιαννίδης και η πρώην αντιστράτηγος της Αστυνομίας, Ζαχαρούλα Τσιριγώτη. Πρόκειται περί προσώπων σοβαρών στον τομέα τους. Και δεν είμαι σίγουρος να θα μπλεχτούν με τις «εκτός των τειχών» πολιτικές κινήσεις του Τσίπρα ή απλά θα συμβάλουν με τις επιστημονικές τους γνώσεις σε κάποιες αναλύσεις του Ινστιτούτου.
Ο Δούκας θέλει ένωση δυνάμεων
Πέρασα μια βόλτα από την εκδήλωση που έκαναν την Παρασκευή τρία ινστιτούτα με πρωτοβουλία της Λούκας Κατσέλη για την «Παραγωγική Ελλάδα 2030». Στα γρήγορα σας λέω τα εξής: Πρώτον, όλοι στα πηγαδάκια συζητούσαν για τον Τσίπρα και τα σχέδιά του. Δεύτερον, όλοι φάνηκαν να ψάχνουν τον τρόπο που θα σταθούν στο ρευστό πολιτικό σκηνικό. Και τρίτον, ξεχώρισα την ατάκα του Χάρη Δούκα πως «για να είναι η αλλαγή που χρειαζόμαστε βιώσιμη, πρέπει να ενώσουμε δυνάμεις».
Τέτοια ακούνε στην ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη και δυσφορούν που ο Δούκας είναι «εκτος γραμμής».
Προγραμματικός διάλογος με άλλα σχήματα
Φαίνεται πάντως πως αρκετοί από όσους και όσες στήριξαν τον Δούκα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ θέλουν το κόμμα να συνομιλήσει με άλλα σχήματα. Διάβασα με ενδιαφέρον την απόφαση της Ανανεωτικής Αριστεράς, με γραμματέα τον Θόδωρο Μαργαρίτη, που συνεδρίασε το Σάββατο. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, αναφέρεται στο κείμενο, «μπορεί να αποτελέσει βάση για έναν ευρύτερο προγραμματικό διάλογο, αν και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να γίνουν ακόμη περισσότερα βήματα». Σημειώνεται μάλιστα πως «τα άλλα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι χρήσιμο να βρουν κοινό βηματισμό, κοινές πρωτοβουλίες και κοινοβουλευτικές δράσεις με στόχο την πίεση προς την κυβέρνηση για την πολιτική αλλαγή στις επόμενες εκλογές».
Ροή του πλούτου
Να σας πάω σε μια προβληματική που νομίζω ότι το επόμενο διάστημα θα κυριαρχήσει, ένεκα και των εγχώριων πολιτικών εξελίξεων. Διάβαζα, λοιπόν, προ ημερών ότι παγκόσμια χρηματοοικονομική περιουσία των νοικοκυριών έφτασε το 2024 σε νέο ιστορικό ρεκόρ, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Allianz Global Wealth Report 2025 που δημοσιεύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου. Το συνολικό μέγεθος ανήλθε σε €269 τρισ., σημειώνοντας αύξηση +8,7% σε σχέση με το 2023, βοηθούμενο κι από τον πληθωρισμό. Πάντως, όπως λέει η έκθεση, πρόκειται για μια από τις ισχυρότερες ετήσιες επιδόσεις της τελευταίας δεκαετίας, σε μια περίοδο που οι αγορές κεφαλαίου ενισχύθηκαν σημαντικά.
Και βέβαια ανισότητα
Η έκθεση, όμως, αναδεικνύει και το ζήτημα της ανισότητας. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το 10% των πλουσιότερων νοικοκυριών κατέχει το 85,1% των καθαρών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Αν και το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί από το 92,1% πριν από είκοσι χρόνια, η συγκέντρωση παραμένει πολύ υψηλή. Όπως αναφέρεται, η Ελλάδα κινείται κοντά στον μέσο όρο της ΕΕ ως προς τη συγκέντρωση πλούτου, χωρίς ωστόσο να έχει σημειωθεί σημαντική μεταβολή τα τελευταία δέκα χρόνια. Ουσιαστικά το Allianz Global Wealth Report 2025 καταγράφει έναν κόσμο που γίνεται πλουσιότερος αλλά και πιο άνισος.
Ζουκμάν, Πικετί και Τσίπρας
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με την πρόταση που έχει καταθέσει ο δημοφιλής Γάλλος Οικονομολόγος Γκαμπριέλ Ζουκμάν, μαθητής του Τομάς Πικετί, για φόρο στους Γάλλους υπερπλουσίους να συζητείται εντόνως, άκουσα με ενδιαφέρον τα όσα είπε και ο Αλέξης Τσίπρας για τη φορολογία. Μετά το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη το Σεπτέμβριο που είπε για «πατριωτική συνεισφορά» προχώρησε με πιο ξεκάθαρο τρόπο κι έθεσε στην συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών, το ζήτημα της φορολόγησης του μεγάλου πλούτου. «Μίλησα πρόσφατα για την ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού όσον αφορά τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Πιστεύω ότι ένας νέος πατριωτισμός, που ξεπερνά τους εύλογους ιδεολογικούς διαχωρισμούς, χρειάζεται σήμερα, περισσότερο από ποτέ την περίοδο της μεταπολίτευσης, σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής δράσης».
Έρχεται νέο debate
Να σας θυμίσω ότι πριν χρόνια κατηγορήθηκε για υπερφορολόγηση από την τότε αντιπολίτευση, που ξιφούλκησε σχετικά και πήρε με το μέρος της, την πλειοψηφία, μεσαία τάξη αλλά και τους έχοντες. Τώρα, βέβαια, πολλά έχουν αλλάξει, με κύριο το θέμα των ανισοτήτων. Ωστόσο μια επιλογή για αναφορές, έστω και με αυτό το «μανδύα», σε φόρους είναι σημείο που θα φέρει κόντρες και «ξυπνήματα» των παλιών αντι… Συριζα αναφορών. Πάντως ενδιαφέρον θα έχει το νέο αυτό debate. Γίνεται σε όλον τον πλανήτη, άλλωστε…
Κάντε το πρώτο σχόλιο