Στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη συνεργασία με τον καλύτερο προπονητή στην ιστορία του ασπρόμαυρου οργανισμού, τον Ραζβάν Λουτσέσκου.
Γράφει ο Θοδωρής Δεληγιάννης
Έναν προπονητή που διαμόρφωσε το DNA της ομάδας σε αυτό ενός συλλόγου που διεκδικεί τη νίκη σε οποιαδήποτε έδρα και απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, όπως ακριβώς κάνουν οι μεγάλες ομάδες που πρωταγωνιστούν. Έναν προπονητή που γαλούχησε την ομάδα στην κατάκτηση τίτλων.
Ειδικά για εμάς τους παλαιότερους, που οι ποδοσφαιρικές μας χρονιές ξεκινούσαν και τελείωναν με μία νίκη απέναντι σε κάποιον από τους τρεις της Αθήνας και με εικόνες από την κερκίδα στα εντός και εκτός έδρας παιχνίδια, η αλλαγή αυτή μοιάζει τεράστια. Αν τότε λέγαμε μεταξύ μας ότι δύο χρόνια χωρίς τίτλο συνιστούν αποτυχία, θα ακουγόταν σαν ένα «κρύο» ανέκδοτο.
Ο Λουτσέσκου, όμως, το άλλαξε αυτό.
Φυσικά, σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία έπαιξε και η οικονομική σταθερότητα που προσφέρει ο Ιβάν Σαββίδης. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπήρξαν και άλλοι προπονητές πριν από τον Λουτσέσκου, οι οποίοι δεν κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο να προσεγγίσουν τα δικά του επιτεύγματα.
Η επικείμενη αποχώρηση του Λουτσέσκου συμπίπτει με τις εξαγγελίες της ΠΑΕ ΠΑΟΚ για μια νέα διοικητική δομή, περισσότερο τεχνοκρατική, στελεχωμένη από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν σε βάθος το DNA του συλλόγου. Παράλληλα, η παρουσία προσώπων όπως ο Βιεϊρίνια και ο Μάτος φαίνεται να λειτουργεί ως γέφυρα με τον κόσμο της ομάδας και την ιστορία της.
Προφανώς, σε αυτή τη νέα πραγματικότητα ο Ραζβάν Λουτσέσκου «χαλούσε τη συνταγή», καθώς σε όλη την πορεία του στον ΠΑΟΚ λειτούργησε ως ασπίδα για τον σύλλογο, τους παίκτες και τη διοίκηση. Ανέλαβε πολλές φορές ρόλους που δεν αναλογούσαν σε έναν προπονητή, ενώ ταυτόχρονα διέθετε έναν μοναδικό τρόπο να συσπειρώνει γύρω του παίκτες και κόσμο — ίσως όχι όλους μέσα στη διοίκηση — με κοινό στόχο την κατάκτηση της κορυφής.
Ειδικά με τους ποδοσφαιριστές είχε ένα τεράστιο προτέρημα: δημιούργησε ένα γκρουπ στο οποίο κάθε παίκτης ήταν έτοιμος να πέσει στη φωτιά για τον προπονητή του και για την ομάδα. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις αποθέωσης πολλών ποδοσφαιριστών προς το πρόσωπό του όλα αυτά τα χρόνια.
Ο Λουτσέσκου θα μπορούσε να αποτελέσει για τον ΠΑΟΚ ό,τι είναι ο Σιμεόνε για την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ωρίμασε μαζί με τον οργανισμό του συλλόγου και απέκτησε την ικανότητα να αφουγκράζεται κάθε στιγμή τα συναισθήματα που προκαλεί ο ΠΑΟΚ, τόσο στους φίλους όσο και στους αντιπάλους του.
Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Ωστόσο, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο «στρατηγός» έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του συλλόγου και θα έχει πάντοτε τη θέση που του αξίζει στις καρδιές του κόσμου του ΠΑΟΚ.
Εις το επανιδείν «στρατηγέ»!
Κάντε το πρώτο σχόλιο