Ο Αριδαιώτης Λουκάς Βύντρα υπήρξε ένας από τους “τίμιους στρατιώτες” στη σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου

Η καταξίωσή του στα ελληνικά γήπεδα ήρθε με τη φανέλα του Πανηλειακού, στον οποίο αγωνίστηκε για 4,5 χρόνια (με ένα διάλειμμα ενός έτους που ήταν δανεικός στη Βέροια) από το 1999 έως το 2004. Τη σεζόν 2003-04, ο σύλλογος του Πύργου μπορεί να υποβιβάστηκε (στην τελευταία του μέχρι σήμερα χρονιά στα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου), αλλά τροφοδότησε στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο τους δυο αιώνιους αντιπάλους με δύο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές (ο μεν Βύντρα συνέχισε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό, ο δε Γιάννης Ταραλίδης στον Ολυμπιακό).

Στους “πράσινους”, ο Βύντρα αποκτήθηκε για να καλύψει το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε στη θέση του δεξιού μπακ ο Γιούρκας Σεϊταρίδης με τη μεταγραφή του στην Πόρτο. Μετά από ένα αναγνωριστικό πρώτο εξάμηνο, όπου δεν αγωνίστηκε πολύ (καθώς ο Σεϊταρίδης βρισκόταν ακόμα στην ομάδα), καθιερώνεται στα μετόπισθεν του Παναθηναϊκού και αποτελεί τη βασική κι αναντικατάστατη επιλογή για οκτώ συνεχόμενες σεζόν. Κορυφαίες του στιγμές με τη φανέλα του “τριφυλλιού”, την οποία φόρεσε 327 φορές με 14 γκολ και 15 ασίστ και μάλιστα έγινε αρχηγός της ομάδας, ήταν το πανέμορφο γκολ του με “φωτοβολίδα” εκτός περιοχής απέναντι στη Σεβίλλη που χάρισε στους “πράσινους” τη νίκη για τη φάση των 32 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ τη σεζόν 2004-05 (μολονότι αποκλείστηκαν στη ρεβάνς του “Σάντσεθ Πιθχουάν”), το συγκλονιστικό man to man απέναντι στον Ροναλντίνιο στη λευκή ισοπαλία του Παναθηναϊκού με τη Μπαρτσελόνα για τη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2005-06 όπου “έσβησε” τον τότε αδιαφιλονίκητα κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου και η καθοριστική του συμβολή στην κατάκτηση του νταμπλ τη σεζόν 2009-10 όταν ανταποκρίθηκε με συνέπεια σε όλες τις θέσεις της άμυνας σκοράροντας μάλιστα τρεις φορές.

Τον Ιανουάριο του 2013, ο -τόσο άδικα λοιδωρημένος- Βύντρα κάνει για πρώτη φορά το βήμα εκτός συνόρων πηγαίνοντας στην ισπανική Λεβάντε, όπου πραγματοποίησε 2,5 γεμάτες χρονιές στη La Liga πετυχαίνοντας και γκολ στο ισόπαλο 1-1 απέναντι στη Μπαρτσελόνα τη σεζόν 2013-14. Επόμενοι σταθμοί του ήταν η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Ομόνοια, επιστρέφοντας στην ελληνική Σούπερ Λιγκ το καλοκαίρι του 2019 για λογαριασμό της Λαμίας. Ο αειθαλής Βύντρα τίμησε τον σύλλογο της Φθιώτιδας για τρία χρόνια και έγραψε ιστορία καθώς έγινε ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ποτέ στη μεγάλη κατηγορία (έχοντας περάσει τα 41 του χρόνια).

Με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, ο Βύντρα υπήρξε επίσης πάντα παρών, καθώς μετά τη θητεία του στην εθνική Ελπίδων και στην ολυμπιακή ομάδα του 2004, έκανε το ντεμπούτο του στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2005 (στην εντός έδρας ήττα με 1-0 από την Ουκρανία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006) κι έκτοτε αποτέλεσε μέλος της αποστολής σχεδόν σε όλα τα μεγάλα ραντεβού (Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005, Euro 2008, Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 όπου δεν έχασε λεπτό συμμετοχής, Παγκόσμιο Κύπελλο 2014), καταγράφοντας συνολικά 57 εμφανίσεις (χωρίς να σκοράρει), φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην τελευταία του συμμετοχή με το εθνόσημο (την ταπεινωτική ήττα από το Λουξεμβούργο σε φιλικό αγώνα τον Νοέμβριο του 2015).

Συμπερασματικά, ο Βύντρα κατάφερε να ξεπεράσει όλες τις ισοπεδωτικές κριτικές που δέχτηκε κατά τη διάρκεια της καριέρας του (καθώς τα επιθετικά καθήκοντα δεν ήταν ποτέ το φόρτε του). Με τον χαμηλών τόνων χαρακτήρα του εκτός γηπέδου, την κατάθεση ψυχής εντός του αγωνιστικού χώρου, την άρτια φυσική κατάσταση και την εξαιρετική συνεισφορά του στον ανασταλτικό τομέα σε πολυσύνθετους ρόλους, αποτελεί έναν από τους πιο υποτιμημένους ποδοσφαιριστές στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πλέον, καμαρώνει τον 16χρονο γιο του Άγγελο, ο οποίος έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του το αμυντικό ταλέντο (ξεκίνησε μεν ως κεντρικός μέσος αλλά πλέον αγωνίζεται σε θέση κεντρικού αμυντικού) και την ηγετική στόφα (ήταν αρχηγός της under-16 του Παναθηναϊκού) και πλέον στελεχώνει την under-19 ομάδα των “πράσινων”.