Είναι απορίας άξιον πώς ο φέρελπις μεταρρυθμιστής αρχηγός της Ν.Δ. το 2017, Κυριάκος Μητσοτάκης, και πρωθυπουργός της χώρας από το 2019 -με τις δημοσκοπήσεις να τον φέρνουν πάντα πρώτο- και χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση, βρέθηκε πιασμένος σε ένα δόκανο που είχε αρχίσει να στήνεται από χρόνια από ιστορίες όπως οι παρακολουθήσεις ακόμα και αρχηγών του στρατού, τα Τέμπη, οι απευθείας αναθέσεις σε φίλους και γνωστούς, οι ρεμούλες στον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ.
Γράφει ο Δημήτρης Παπαδοκωστόπουλος στη naftemporiki.gr
Ενώ πριν από την πρωθυπουργία ήταν υπέρ ενός άλλου οικονομικού μοντέλου, με επενδύσεις, λιγότερους φόρους και χωρίς πληθωρισμό επιδομάτων, τελικά υπέκυψε στα ειωθότα. Δηλαδή πολλά λόγια και ελάχιστες πράξεις. Είχε φανεί -θα πει κάποιος- το πράγμα με τις λίστες Πέτσα, που επιχειρούσαν τη στοχευμένη αποσιώπηση των γεγονότων ή την παραποίησή τους, κάτι που ζούμε και σήμερα με την οικονομία πρώτη.
Και οι άριστοι που βάλαμε επικεφαλής τομέων και ήταν δανεικοί από άλλους πολιτικούς χώρους (με το ΠΑΣΟΚ να έχει την τιμητική του) αποδεικνύονται σήμερα όχι και τόσο ικανοί, καθώς η εικόνα της χώρας δεν άλλαξε, παρά τα δισεκατομμύρια που πήραμε από τα κοινοτικά ταμεία.
Αν αυτοί ήταν όντως τόσο καλοί, κάτι θα είχε μείνει πίσω. Και κείνη η τελευταία θέση στην αγοραστική δύναμη στην Ε.Ε., που μας συστεγάζει με τη Βουλγαρία, είναι κάρφος στο μάτι και η απόδειξη ότι επιλέξαμε να μιλάμε για μεταρρυθμίσεις, αλλά όχι να τις κάνουμε. Το πιο απλό, που ακόμα και σήμερα βαραίνει και δικαιολογεί την καχεξία, είναι η δικαιοσύνη. Όλες οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών την αναφέρουν ως αντικίνητρο, αλλά, πέρα από λόγια ωραία του αρμόδιου υπουργού, δεν υπάρχει κάτι άλλο. Πώς να έρθει ένας σοβαρός επενδυτής στην Ελλάδα να φτιάξει ένα εργοστάσιο, όταν θα πάει να χτίσει κάπου και θα βρεθεί μηνυόμενος για ασήμαντη αφορμή; Μετά θα έρθουν τα δικαστήρια, που θα χρειαστούν το λιγότερο μια πενταετία, οπότε ποιος ζει ποιος πεθαίνει…Ας συνυπολογιστεί στο προηγούμενο ότι στερούμεθα χρήσεων γης, που όλο τις φτιάχνουμε, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνονται.
Μπορεί να έχουμε πλεονάσματα -που δείχνουν εικονικά υγιή οικονομία-, αλλά δεν έχουμε υποδομές. Το ότι δεν έχουμε τρένα, με τα οποία θα ταξιδεύει ο κόσμος με ασφάλεια και θα γίνονται μεταφορές εμπορευμάτων από και προς τα λιμάνια της χώρας, κάτι λέει… Το τρένο που πήγαινε στην Πελοπόννησο -και έφτιαξε ο Τρικούπης-, όπως και άλλα, μικρών διαδρομών στην ηπειρωτική χώρα, τα καταργήσαμε.
Πρόσφατα μας πρόδωσαν τα μηχανήματα και το FIR Αθηνών βγήκε για πολλές ώρες εκτός λειτουργίας, ενώ όποιος περιμένει κάτι από τα διαλυμένα ΕΛΤΑ την πάτησε κανονικά. Ο Τρικούπης, πάντως, όταν πέθανε, δεν είχαν λεφτά οι δικοί του ούτε να τον θάψουν… Εν αντιθέσει με σήμερα, όπου οι περισσότεροι που μπαίνουν στην πολιτική, φεύγουν πλουσιότεροι.
Κάντε το πρώτο σχόλιο