Αντιμέτωποι με ανυπέρβλητες δυσκολίες στην εύρεση στέγης βρίσκονται πλέον οι νέοι που ανήκουν στις λεγόμενες γενιές Υ και Ζ. Πρόκειται για τους 30άρηδες έως και44 ετών (αυτή είναι η γενιά Υ) και τους νεότερους που έχουν γεννηθεί ανάμεσα στο 1995 και το 2009, οι οποίοι ζουν στα αστικά κέντρα.
Σύμφωνα με μελέτη που παρουσίασε ο καθηγητής Πανεπιστημίου Βύρων Κοτζαμάνης, οι συγκεκριμένες γενιές, παρόλο που είναι από τις μικρότερες σε αριθμό -άρα θα έπρεπε να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα στέγης λόγω χαμηλής ζήτησης, τελικά βρίσκονται στο απολύτως αντίθετο άκρο. Συγκεκριμένα, οι ετήσιες γεννήσεις της δεκαπενταετίας 1980-1994 ήταν116.000 και της περιόδου 1995-2009 μόλις 106.000, όταν την περίοδο1955-1979 ξεπερνούσαν τις 150.000.
Αυτό που βλέπουμε λοιπόν είναι ότι η στεγαστική κρίση δεν έχει προέλθεια πό τη ζήτηση των νέων, οι οποίοι μειώνονται. Μάλιστα, η ομάδα 25-44 ετών μειώθηκε κατά 870.000 ανάμεσα στο 2009 και το 2024. Και ενώ θα περίμενε κανείς μια σχετική «χαλάρωση» στις τιμές λόγω της μείωσης του πληθυσμού, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι τιμές αγοράς και ενοικίων στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν αυξηθεί ταχύτατα τα τελευταία χρόνια και το πρόβλημα στέγασης των γενεών Υ και Ζ είναι πλέον οξύτατο. Μάλιστα, η μείωση στη ζήτηση κατοικίας είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν λάβει κάνεις υπ’ όψιν και την αύξηση την τελευταία δεκαετία τού ποσοστού αυτών που μένουν με τους γονείς τους.
Η οικονομική κατάσταση
Το βασικότερο πρόβλημα των γενεών Υ και Ζ, που συγκεντρώνονται κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, είναι η υψηλή ανεργία ή η υποαπασχόληση, η εργασιακή επισφάλεια, τα χαμηλά εισοδήματα, η αδυναμία αποταμίευσης, ένα διάχυτο αίσθημα ανασφάλειας και φυσικά ένας υψηλότατος βαθμός εξάρτησης από τους γονείς τους, γεγονός που φαίνεται ακριβώς από τη διαμονή στο πατρικό σπίτι.
Την ίδια στιγμή όμως και οι γονείς των γενεών αυτών έχουν ζήσει τη σοβαρότατη μείωση των μισθών μετά το 2010, η οποία έφερε και μείωση των αποταμιεύσεών τους, ενώ μεγάλο μέρος αυτών των ηλικιών συνεχίζει να έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές και υποχρεώσεις στις τράπεζες ή τα λεγόμενα funds, στο Δημόσιο ή και στα ασφαλιστικά τους ταμεία.
Η παύση της οικοδομής
Την ίδια στιγμή μετά το 2010 στη χώρα μας παρατηρήθηκε κατάρρευση των επενδύσεων σε κατοικίες, με τα στοιχεία του ΙΟΒΕ να δείχνουν ότι οι κατασκευές κύριων κατοικιών το 2022 ανήλθαν σε αξία μόλις στα 3,3 δισ.έναντι 25,2 το 2007. Δηλαδή, καταγράφηκε πτώση 87%. Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι ανεγέρσεις αντιπροσώπευσαν το1,6% του ΑΕΠ έναντι του 10,8% που ήταν το 2007. Η κατάρρευση αυτή των επενδύσεων είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κατάρρευση των στεγαστικών δάνειων, που το 2023 ήταν λιγότερα από14.000 έναντι 115.000 το 2008, με ένα μεγάλο τμήμα τους την τελευταία αυτή χρονιά να αφορά δικαιούχους του προ-γράμματος «το Σπίτι μου».
Η χρυσή βίζα και τα βραχυχρόνια
Σύμφωνα με τον κ. Κοτζαμάνη, αυτήν τη στιγμή τίθεται το εξής ερώτημα: Αν η χρυσή βίζα, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις και οι κενές κατοικίες συνέβαλαν στη στεγαστική κρίση, είναι αυτές οι κυρίες αιτίες της; Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι αυτές οι βασικές αιτίες.
Οι Golden Visa δεν έχουν ξεπεράσει τις 20.000 από το 2018 έως και το 2024,ενώ οι βραχυχρόνιες μισθώσεις, που αυξήθηκαν ταχύτατα μετά το 2017 και φτάνουν στις 200.000 σήμερα, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκονται εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων. Υπολογίζεται ότι 35.000 τέτοια ακίνητα είναι στην Αττική, λίγο λιγότερα βρίσκονται στα επτά μεγάλα τουριστικά νησιά -Κέρκυρα, Ρόδος, Σαντορίνη,Μύκονος, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά και Πάρος- και μόνο 15.000 βρίσκονται στον Δήμο Αθηναίων και στους όμορους δήμους και άλλες τόσες στη Θεσσαλονίκη και τα άλλα τρία μεγαλύτερα αστικά κέντρα.
Βασικό συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι«το έλλειμμα προσφοράς διαθέσιμων κατοικιών -ιδιαίτερα προς ενοικίαση-και τα εξαιρετικά υψηλά ενοίκια είναι η άμεση συνέπεια κυρίως της έλλειψης επενδύσεων σε κύρια κατοικία μετά το2010». Όπως τονίζει δε ο κ. Κοτζαμάνης, «η χώρα μας είναι η μόνη στην ΕΕ των 27 που δεν διαθέτει προγράμματα κοινωνικής κατοικίας, ενώ δεν υπάρχει και ένας φορέας άσκησης στοχευμένων στεγαστικών παρεμβάσεων»
Πηγή political
Κάντε το πρώτο σχόλιο