Όλα τα στοιχεία δείχνουν την κατάρρευση κατά 13,8% του ζωικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Η ΕΛΣΤΑΤ το 2025 κατέγραψε πτώση στις μικρές κτηνοτροφικές μονάδες που ενισχύουν έτσι την δημιουργία καρτέλ στην παραγωγή και φυσικά φέρνουν αυξήσεις των τιμών. Από τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 το ζωικό κεφάλαιο στη χώρα μας μειώθηκε τραγικά. Πρώτα η καταστροφική πλημμύρα Daniel που έπληξε τον Θεσσαλικό Κάμπο το 2023. Από την άλλη οι φωτιές που έσβηναν στη θάλασσα και έκαψαν μονάδες και βοσκοτόπια. Χωρίς καμία κρατική πρόβλεψη από την κυβέρνηση, χωρίς αντιπλημμυρικά έργα, η ελληνική ύπαιθρος αφέθηκε στην τύχη της, με το βολικό κυβερνητικό αφήγημα, ότι τέτοιες καταστροφές συμβαίνουν κάθε 100 χρόνια!
Από την άλλη το μέγεθος της καταστροφής από τις φωτιές που έσβηναν στην θάλασσα, είναι τραγικό και ανυπολόγιστο. Παρά τα εκατομμύρια που διατέθηκαν για ενοικιάσεις ακατάλληλων πυροσβεστικών μέσων και τα κενά σε πυροσβέστες, τίποτα δεν έγινε για την προστασία των ανθρώπων της ελληνικής υπαίθρου.
Σε όλα αυτά προστέθηκε η ευλογιά. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και της Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής (για την περίοδο από τον Αύγουστο του 2024 έως τα μέσα του 2026), ο συνολικός αριθμός των αιγοπροβάτων που έχουν θανατωθεί στη χώρα στο πλαίσιο των μέτρων εκρίζωσης της νόσου ξεπερνά τις 488.000 (συγκεκριμένα ανέρχονται σε 488.754 ζώα).Είναι άλλη μία εγκληματική κυβερνητική επιλογή. Αντί να εμβολιαστούν τα ζώα που νοσούσαν, όπως πρότειναν τα ευρωπαϊκά όργανα, η κυβέρνηση επέλεξε τον δρόμο της θανάτωσης. Το έγκλημα υπέρ των μεγάλων είχε συντελεστεί.
Από την άλλη, λειτουργώντας ως ο μπάτλερ του καρτέλ του φυσικού αερίου στο κόστος ρεύματος, η κυβέρνηση αύξησε σε δυσθεώρητα μεγέθη το αγροτικό ρεύμα. Οι αγρότες είχαν βέβαια να αντιμετωπίσουν και τη ραγδαία αύξηση της τιμής των ζωοτροφών και των λιπασμάτων. Όλα αυτά έχουν φέρει την ελληνική οικονομία αντιμέτωπη με μια δομική, βίαιη και αναπότρεπτη παραγωγική αποδιάρθρωση. Τα θύματα είναι οι μικροί και μεσαίοι Έλληνες παραγωγοί.
Δυστυχώς τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025 αποτυπώνουν μια ιστορικών διαστάσεων κατάρρευση του ζωικού κεφαλαίου στη χώρα, συνιστώντας την αδιαμφισβήτητη ληξιαρχική πράξη θανάτου της ελληνικής παραδοσιακής κτηνοτροφίας.
Η εικόνα δεν είναι παροδική, είναι ουσιαστική, εφόσον τίποτα δεν αντικαθίσταται, ούτε ουσιαστικά αποζημιώνεται. Παρακολουθούμε ως θεατές τη μεγαλύτερη ετήσια συρρίκνωση του εγχώριου ζωικού κεφαλαίου των τελευταίων ετών. Το γεγονός αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο, ούτε παγκόσμιο, είναι το άμεσο προϊόν μιας συγκεκριμένης κυβερνητικής στρατηγικής που ανέχεται την αισχροκέρδεια στα κόστη παραγωγής, καθυστερεί τις αποζημιώσεις και αδιαφορεί εντελώς για τη διατήρηση της παραγωγικής βάσης της χώρας, ευνοώντας τη συγκέντρωση του πλούτου σε ελάχιστα μεγάλα επιχειρηματικά σχήματα.
Η ποσοτική διάσταση της καταστροφής, όπως αυτή καταγράφεται από την ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2025, αγγίζει το πρωτοφανές 13,8% μέσα σε μόλις ένα έτος. Πρόκειται για καθολική υποχώρηση, η οποία πλήττει οριζόντια όλους τους επιμέρους κλάδους της κτηνοτροφίας, κυρίως την αιγοπροβατοτροφία, που αποτελεί παραδοσιακά τη ναυαρχίδα του πρωτογενούς τομέα για την ελληνική περιφέρεια.
Η μείωση κατά 17,2% στο ζωικό κεφάλαιο των προβάτων και κατά 12,8% στα βοοειδή συνιστά άμεση απειλή για την επισιτιστική επάρκεια της χώρας.Όταν μια οικονομία χάνει σχεδόν το ένα πέμπτο των προβάτων της μέσα σε δώδεκα μήνες, δεν μιλάμε για «διακυμάνσεις της αγοράς», αλλά για καταστροφή σε εξέλιξη. Οι αριθμοί αυτοί αποδεικνύουν ότι οι κτηνοτρόφοι οδηγήθηκαν στη σφαγή των ζώων αναπαραγωγής ή στην πλήρη εγκατάλειψη των μονάδων τους, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στις βασικές ανάγκες συντήρησης του κεφαλαίου τους.Οι μικρές, οικογενειακές παραγωγικές μονάδες κλείνουν οριστικά και το εναπομείναν ζωικό κεφάλαιο συγκεντρώνεται βίαια σε λιγότερες, πολύ μεγαλύτερες επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση δυστυχώς εφαρμόζει στον πρωτογενή τομέα την ίδια ακριβώς συνταγή εκκαθάρισης που εφάρμοσε στο λιανεμπόριο και στις υπηρεσίες. Μετά το λουκέτο στον μικρό έμπορο, έρχεται η σειρά του μικρού παραγωγού να παραδώσει τα κλειδιά της μονάδας του στους μεγάλους. Το παράδειγμα της χοιροτροφίας είναι ενδεικτικό αυτής της βίαιης αναδιάρθρωσης: ενώ το ζωικό κεφάλαιο μειώθηκε κατά 7,2%, ο αριθμός των εκμεταλλεύσεων έκανε βουτιά της τάξης του 21,3%. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι σχεδόν ένας στους πέντε χοιροτρόφους στην Ελλάδα αναγκάστηκε να κλείσει την επιχείρησή του μέσα σε ένα έτος. Την ίδια στιγμή, ο μέσος αριθμός ζώων ανά μονάδα αυξήθηκε κατά 17,9%. Η ίδια ακριβώς τάση εμφανίζεται στα βοοειδή (+4,9% ζώα ανά μονάδα), στις αίγες (+4,9%) και στα πρόβατα (+1,3%).
Και βέβαια η αύξηση αυτή των ζώων ανά εκμετάλλευση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένδειξη εκσυγχρονισμού ή υγιούς ανάπτυξης. Αντίθετα, αποτελεί το μαθηματικό σύμπτωμα μιας ακραίας οικονομικής πίεσης. Οι μικρές οικογενειακές μονάδες, χωρίς τα απαραίτητα κεφάλαια κίνησης και αποκλεισμένες από το τραπεζικό σύστημα, δεν διαθέτουν τις απαραίτητες οικονομίες κλίμακας για να απορροφήσουν τους κραδασμούς. Το αποτέλεσμα είναι η περιθωριοποίησή τους και η μεταβίβαση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας σε ένα μοντέλο ελέγχου, όπου λίγοι μεγάλοι παραγωγοί θα καθορίζουν πλήρως τις τιμές και τους όρους της αγοράς.
Η κυβερνητική πολιτική περιορίστηκε σε επικοινωνιακού τύπου ψίχουλα και επιδόματα – κοροϊδία, τα οποία αποδείχτηκαν παντελώς ανεπαρκή για να καλύψουν το πραγματικό χάσμα μεταξύ κόστους παραγωγής και τιμής διάθεσης των προϊόντων. Παράλληλα, το αυξημένο κόστος δανεισμού και ο αποκλεισμός των μικρών παραγωγών από τα χρηματοδοτικά εργαλεία του Ταμείου Ανάκαμψης στέρησαν από τον κλάδο τα απαραίτητα κεφάλαια για τον ενεργειακό και τεχνολογικό εκσυγχρονισμό του. Στην Ελλάδα πια η μικρή οικογενειακή εκμετάλλευση αφέθηκε μόνη της να αντιμετωπίσει τις πολυεθνικές των ζωοτροφών και τα καρτέλ της ενέργειας. Το αποτέλεσμα το χρυσοπληρώνει ο Έλληνας καταναλωτής.
Κάντε το πρώτο σχόλιο