Ελληνικός Καφές με το… θανάσιμο αγκάλιασμα του Μαξίμου, το δίλημμα της ακυβερνησίας και οι κεντρώοι νοικοκυραίοι από το xray του ethnos.gr
Βαλίτσες για τη Λευκωσία ετοίμασε το μισό υπουργικό συμβούλιο, καθώς σήμερα στήνεται το σκηνικό για την 4η Διακυβερνητική Σύνοδο Ελλάδας – Κύπρου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχουν βάλει ψηλά στην ατζέντα τον συντονισμό σε ψηφιακή διαλειτουργικότητα και Πολιτική Προστασία. Πίσω όμως από τη θεσμική βιτρίνα και τις σημερινές κοινές δηλώσεις, το πραγματικό ενδιαφέρον κρύβεται στους κλειστούς φακέλους. Στο τετ-α-τετ των δύο ηγετών τίθεται επί τάπητος η ακανθώδης πορεία του Κυπριακού, ενώ θα γίνει και «ταμείο» για το mega project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Great Sea Interconnector, που δείχνει να μπαίνει ξανά σε ήρεμα νερά.
Το γεωπολιτικό σκάκι και το καλώδιο των δισεκατομμυρίων
Δεν είναι μόνο οι υπουργικές υπογραφές για την τεχνητή νοημοσύνη και την παιδεία που μονοπωλούν σήμερα τις συζητήσεις στην κυπριακή πρωτεύουσα. Κυβερνητικοί κύκλοι διαμηνύουν πως η σημερινή Σύνοδος στέλνει ένα καθαρό μήνυμα σταθερότητας σε μια φλεγόμενη γειτονιά. Το βλέμμα είναι στραμμένο στις κατ’ ιδίαν επαφές, εκεί όπου θα μετρηθούν οι αντοχές του άξονα Αθήνας – Λευκωσίας εν μέσω διεθνούς αβεβαιότητας. Παράλληλα, το καλώδιο του GSI παραμένει το βαρύ πυροβολικό της συνεργασίας. Με τις έρευνες βυθού να προχωρούν πλέον χωρίς παρατράγουδα, οι δύο πλευρές εκπέμπουν σήμα απόλυτης σύμπνοιας για την ενεργειακή θωράκιση, κλείνοντας οριστικά τα σενάρια εσωτερικών τριβών.
Το τρίτο πρόσωπο στη Λευκωσία έχει γαλλικό διαβατήριο
Στο τραπέζι της Λευκωσίας θα καθίσουν δύο ηγέτες, αλλά στην υπόθεση του καλωδίου υπάρχει πλέον και τρίτος παίκτης. Και μάλιστα βαρύς. Η γαλλική Meridiam ελέγχει το 66% της εταιρείας Great Sea Interconnector, η επίσης γαλλική Nexans έχει αναλάβει το υποθαλάσσιο καλώδιο και το Παρίσι διακηρύσσει πλέον ανοιχτά την πλήρη υποστήριξή του στο έργο. Όποιος λοιπόν μετράει μόνο Αθήνα, Λευκωσία και Άγκυρα, μάλλον ξεχνά έναν κρίσιμο παράγοντα. Η γαλλική παρουσία ανεβάζει το διπλωματικό κόστος μιας νέας εμπλοκής, χωρίς βεβαίως να εξαφανίζει τις τουρκικές διεκδικήσεις. Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια. Μέχρι χθες παρέμενε ανοιχτή η εκταμίευση των 25 εκατ. ευρώ από την κυπριακή πλευρά. Οι ισχυρές συμμαχίες βοηθούν να προχωρήσει το καλώδιο. Στο τέλος, όμως, κάποιος θα πρέπει να πληρώσει και τον λογαριασμό.
Το… θανάσιμο αγκάλιασμα του Μαξίμου
Στα άδυτα του Μεγάρου Μαξίμου έχει στηθεί μια εξαιρετικά καλοκουρδισμένη επικοινωνιακή φάκα, με ξεκάθαρο στόχο τη Χαριλάου Τρικούπη. Όπως μου μεταφέρει τακτικός συνομιλητής του πρωθυπουργού, η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη να χρίζει εν δυνάμει κυβερνητικό εταίρο του το ΠΑΣΟΚ, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, ειδικά τη στιγμή που ο αρχηγός του το αρνείται μετά βδελυγμίας. Πρόκειται για ασφυκτικό πολιτικό πρέσινγκ που έχει διπλή στόχευση. Αφενός, στριμώχνει τον Νίκο Ανδρουλάκη στα σχοινιά, αναγκάζοντάς τον να απολογείται διαρκώς για έναν «γάμο» που δεν θέλει, εμφανίζοντάς τον ως παράγοντα πολιτικής αστάθειας. Αφετέρου, ρίχνει τα δίχτυα του στον κεντρώο χώρο, στέλνοντας το μήνυμα πως η γαλάζια παράταξη είναι η μόνη εγγυήτρια δύναμη της κυβερνησιμότητας, ακόμα και αν χρειαστεί να «σύρει» τους πράσινους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Το μπλόκο στα σχέδια της Ηρώδου Αττικού και το τέλος του κομπάρσου
Εκείνο που έχω να σας αποκαλύψω, ωστόσο, είναι ότι στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν πλέον διαβάσει καθαρά το παιχνίδι του Μεγάρου Μαξίμου και ετοιμάζουν δυναμική αντεπίθεση. Η επίμονη γαλάζια τακτική να προεξοφλεί μια μελλοντική συγκυβέρνηση δεν προκαλεί πια αμηχανία, αλλά πεισμώνει τόσο την ηγεσία, όσο και τον κεντρικό πυρήνα του κόμματος. Όπως μου μεταφέρουν συνομιλητές του Νίκου Ανδρουλάκη, η ηγεσία έχει αποφασίσει να κόψει μαχαίρι κάθε συζήτηση που τους υποβαθμίζει σε πολιτικό συμπλήρωμα της Νέας Δημοκρατίας. «Η εποχή που μας αντιμετώπιζαν ως βολικό δεκανίκι ή κυβερνητική μαριονέτα έχει περάσει ανεπιστρεπτί», υπογράμμιζε χθες κορυφαίο στέλεχος, εκπέμποντας ισχυρή αυτοπεποίθηση για την αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ. Αντί να εγκλωβίζεται σε αμυντικές διαψεύσεις παίζοντας στο γήπεδο του αντιπάλου, ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι αποφασισμένος να αλλάζει τους όρους της σκακιέρας. Το νέο αφήγημα που χτίζεται είναι απολύτως διεκδικητικό με το ΠΑΣΟΚ να γυρίζει την πλάτη στις παγίδες και να μην διεκδικεί τον ρόλο ενός απλού ρυθμιστή, αλλά την πρωτοκαθεδρία.
Το δίλημμα της ακυβερνησίας και οι κεντρώοι νοικοκυραίοι
Η κατάληξη, πάντως, του πόκερ, που ξεκίνησε το Μαξίμου και υφίσταται το ΠΑΣΟΚ, παίζεται αποκλειστικά στη δεξαμενή των μετριοπαθών ψηφοφόρων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το «ψητό» της υπόθεσης. Ο πραγματικός αποδέκτης των προσκλητηρίων Μητσοτάκη δεν είναι ο Ανδρουλάκης, αλλά οι κεντρώοι “νοικοκυραίοι” που τρέμουν την προοπτική του χάους. Βάζοντας στο τραπέζι τον πράσινο εταίρο ερήμην του, το κυβερνητικό στρατόπεδο χτίζει μεθοδικά το απόλυτο δίλημμα της ακυβερνησίας. Το ερώτημα «ποιος θα κρατήσει το τιμόνι» πέφτει βαρύ στις δημοσκοπήσεις, με στόχο την ύστατη ώρα ο μετριοπαθής πολίτης να ψηφίσει τη Νέα Δημοκρατία, όχι από έρωτα, αλλά από φόβο για το αύριο, αφήνοντας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένη στη γωνία της δήθεν στείρας άρνησης.
Ο Μαρινάκης θυμήθηκε το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε μια διάκριση που έκανε ο Παύλος Μαρινάκης. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγνώρισε θεσμική σοβαρότητα στο παλαιότερο ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου και της Φώφης Γεννηματά, ξεχωρίζοντάς το από το σημερινό κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη. Καθόλου τυχαία επιλογή. Η ΝΔ επιθυμεί να εμφανίζεται ως δύναμη συνεννόησης, αλλά παράλληλα αμφισβητεί την ηγεσία με την οποία ενδεχομένως θα χρειαζόταν να συνεννοηθεί. Είναι, επίσης, ένας τρόπος να απευθυνθεί στους παλιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, εκείνους που θυμούνται την περίοδο της συγκυβέρνησης. Ο Μαρινάκης ουσιαστικά λέει ότι υπήρχε ένα ΠΑΣΟΚ με το οποίο μπορούσαμε να συνεργαστούμε και ένα σημερινό που δεν θέλει. Το ενδιαφέρον είναι ποιο από τα δύο θα αναζητήσουν την επομένη των εκλογών, αν χρειαστούν τις ψήφους του.
Τα τρία πέμπτα που δεν έφτασαν ποτέ
Και μιας και αναφέρθηκα στο ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι μια άλλη καταγγελία του Νίκου Ανδρουλάκη έχει ενδιαφέρον και αφορά στις ανεξάρτητες αρχές. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υποστήριξε ότι η Κατερίνα Συγγούνα είχε συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία των τριών πέμπτων για την προεδρία της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, αλλά η Νέα Δημοκρατία ανέτρεψε τη διαδικασία. Πρόκειται για την εκδοχή που παρουσιάζει η Χαριλάου Τρικούπη και ασφαλώς η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει τη δική της θέση. Εκείνο που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία είναι ότι η επιλογή προσώπων στις ανεξάρτητες αρχές έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικού ανταγωνισμού. Όταν λοιπόν ακόμη και μια αυξημένη πλειοψηφία δεν εξασφαλίζει την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος θα καθίσει στην καρέκλα. Είναι τι αξία έχει τελικά η συμφωνία των κομμάτων.
Το «φλερτ» κορυφής με την Τζάκρη και ο βραχνάς του καταστατικού
Στα υψηλά πατώματα της Χαριλάου Τρικούπη το κλίμα είναι παραπάνω από θερμό για τη Θεοδώρα Τζάκρη. Όπως μου μεταφέρουν, το προεδρικό επιτελείο βλέπει στο πρόσωπό της μια «βαριά» πολιτική μετοχή που μπορεί να σαρώσει στην Πέλλα και να φέρει πολύτιμους πόντους – δηλαδή πολύτιμες ψήφους – στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, πάνω στο πράσινο χαλί που ετοιμάζονται να της στρώσουν, σκόνταψαν σε έναν γνώριμο καταστατικό σκόπελο. Το καταστατικό του κόμματος θέτει ανώτατο όριο πέντε πλήρων βουλευτικών θητειών ή 20 ετών κοινοβουλευτικής παρουσίας για τις υποψηφιότητες, με συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Και η αλήθεια είναι πως η έμπειρη βουλευτής, έχοντας αδιάλειπτη κοινοβουλευτική παρουσία από το 2004, μετρά ήδη 22 χρόνια στα βουλευτικά έδρανα, προκαλώντας πονοκέφαλο στους επιτελείς του προέδρου. Η πεποίθησή μου πάντως, όπως εξάλλου σας έχω γράψει ξανά, είναι ότι θα βρουν τρόπο να ξεπεράσουν τέτοιου είδους… καταστατικά εμπόδια.
Το φάντασμα του Καστανίδη και οι νομικές ντρίμπλες
Αυτός ακριβώς ο καταστατικός περιορισμός της 20ετίας δεν είναι άγνωστος στο ΠΑΣΟΚ, καθώς ξυπνάει μνήμες από την ηχηρή αποχώρηση του Χάρη Καστανίδη, ο οποίος κατήγγειλε ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση τον απέκλειε από τα ψηφοδέλτια. Το ερώτημα λοιπόν που πλανάται στους διαδρόμους είναι πώς θα δικαιολογηθεί μια εξαίρεση τώρα, χωρίς να ανοίξουν παλιές εσωκομματικές πληγές. Παρά τη διαφαινόμενη μουρμούρα, μαθαίνω ότι οι «καταστατικολόγοι» της παράταξης έχουν ήδη πιάσει δουλειά για να βρουν την κατάλληλη νομική ντρίμπλα. Η άτυπη εντολή από την ηγεσία είναι σαφής. Η αναμφισβήτητη εκλογική δυναμική που κομίζει η Θεοδώρα Τζάκρη δεν περισσεύει σε αυτή τη συγκυρία. Εξάλλου, στην πολιτική πιάτσα είναι κοινό μυστικό πως, όταν ένα στέλεχος διαθέτει τέτοιο ειδικό βάρος, οι αυστηροί κανόνες βρίσκουν πάντα το «παραθυράκι» για να προσαρμοστούν.
Το χρυσό χαρτί της Βοιωτίας και το «ματ» του Ανδρουλάκη
Την ώρα που όλα τα φώτα στη Χαριλάου Τρικούπη έπεσαν πάνω στην άφιξη της Νίνας Κασιμάτη, οι καλά γνωρίζοντες το παρασκήνιο μιλούν για μια πολύ πιο ουσιαστική και μελετημένη κίνηση στη σκακιέρα. Στο στόχαστρο του Νίκου Ανδρουλάκη βρίσκεται η Γιώτα Πούλου, μια προσθήκη που αξιολογείται από το προεδρικό επιτελείο ως στρατηγικό «ματ». Και διόλου άδικα. Η έμπειρη κοινοβουλευτικός δεν έρχεται με άδεια χέρια, αλλά κομίζει βαρύ προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο και μια δοκιμασμένη, πανίσχυρη δεξαμενή ψηφοφόρων από τη Βοιωτία. Είναι αναμενόμενο κάποιες «παλιοσειρές» του κόμματος να νιώθουν άβολα βλέποντας τον πήχη να ανεβαίνει απότομα στα ψηφοδέλτια. Ωστόσο, το μήνυμα της ηγεσίας είναι ξεκάθαρο ότι η ανοδική πορεία του κόμματος στον δρόμο προς τις κάλπες απαιτεί ανοιχτές πόρτες σε στελέχη πρώτης γραμμής που μπορούν να προσφέρουν αναβάθμιση.
Η ΕΛΑΣ βγάζει ληξιαρχική πράξη
Πέρασε σχεδόν στα ψιλά, εμένα όμως μου κίνησε την περιέργεια. Ο Αλέξης Τσίπρας αλλάζει το πρόγραμμα. Το συνέδριο της ΕΛ.Α.Σ. που θα γινόταν τον Ιανουάριο για να συζητηθούν θέσεις, πάει για τα τέλη Φεβρουαρίου και γίνεται ιδρυτικό. Εκεί, δηλαδή, θα στηθούν κανονικά το κόμμα, τα όργανα και οι κανόνες του. Όλα αυτά αρχικά μπορούσαν να περιμένουν μέχρι να περάσουν οι εκλογές. Τώρα τα τρέχει, γιατί, όπως μου λένε, οι εκλογές δεν είναι πια μακρινή υπόθεση και χωρίς καταστατικό δύσκολα στέκεσαι στον στίβο. Μια απορία μόνο. Ο Τσίπρας ξεκίνησε με τον αέρα εκείνου που έρχεται να τα γυρίσει όλα ανάποδα, και χρειάστηκε τόσους μήνες για να αποφασίσει πώς θα δουλεύει το δικό του σπίτι. Θυμίζει νοικοκύρη που μοίρασε πρώτα τις προσκλήσεις για τα εγκαίνια και μετά θυμήθηκε να βγάλει άδεια οικοδομής.
Κάλπη με ένα όνομα
Στα σχέδια για το ιδρυτικό συνέδριο της ΕΛ.Α.Σ. περιλαμβάνεται η εκλογή προέδρου και κομματικών οργάνων, με τη διαδικασία να αναμένεται να οριστικοποιηθεί το επόμενο διάστημα. Έτσι απαντούν, μου λένε, σε όσους υποστηρίζουν ότι το κόμμα είναι ραμμένο στα μέτρα ενός ανθρώπου. Καλοδεχούμενο. Κάθομαι όμως και φαντάζομαι το ψηφοδέλτιο. Ποιος θα κατέβει απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα; Εκείνος έστησε το κόμμα, του έδωσε το χρώμα του και είναι το πρόσωπο πάνω στο οποίο χτίζεται ολόκληρη η καμπάνια. Η εκλογική διαδικασία θα του προσθέσει μια σφραγίδα ακόμη. Το πόσος χώρος υπάρχει για αντίθετη γνώμη, όμως, η κάλπη δεν το δείχνει. Θα περιμένω λοιπόν τη Δευτέρα μετά το συνέδριο, να δω τι θα απογίνει ο πρώτος που θα σηκώσει το χέρι για να πει «διαφωνώ».
Ο βραχνάς της επαρχίας και το «άδειασμα» στην Αμαλίας
Μπορεί η Αμαλίας να ονειρευόταν λαμπερά επικοινωνιακά σόου στην πρωτεύουσα για την πρεμιέρα του Αλέξη Τσίπρα και της πολυθρύλητης ΕΛ.Α.Σ., ωστόσο οι μπαρουτοκαπνισμένοι του επιτελείου φρόντισαν να της κόψουν απότομα τη φόρα. Όπως έμαθα από τον στενό πυρήνα, ήδη από τα μέσα Οκτωβρίου σήμανε ισχυρός οργανωτικός συναγερμός, καθώς έγινε απολύτως σαφές πως τα εντυπωσιακά βιντεάκια στα social media και οι τηλεοπτικές πρεμιέρες δεν γεμίζουν τα ψηφοδέλτια στην ύπαιθρο. Το ωμό μήνυμα προς τον πρώην πρωθυπουργό ήταν απόλυτα ρεαλιστικό: για να διεκδικήσεις ξανά την εξουσία, δεν αρκούν τα κλιματιζόμενα αθηναϊκά στούντιο, αλλά απαιτούνται τοπικοί «λοχαγοί», ανοιχτά γραφεία και σκληρός κομματικός μηχανισμός σε κάθε νομό της χώρας. Έτσι, το ιδρυτικό συνέδριο αποφασίστηκε να εργαλειοποιηθεί πρωτίστως για το χτίσιμο αυτού του επαρχιακού δικτύου, αφήνοντας το ιλουστρασιόν πλάνο της ομάδας στο συρτάρι, αφού χωρίς γερά θεμέλια στην περιφέρεια, το όλο εγχείρημα κινδυνεύει να ξεφουσκώσει θεαματικά πριν καν ξεκινήσει.
Πρώτος με διαφορά, αλλά 32 έδρες μακριά
Στο Μαξίμου έχουν κάθε λόγο να χαμογελούν όταν βλέπουν τη Νέα Δημοκρατία να προηγείται του δεύτερου κόμματος με 14,4 μονάδες. Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα, που λέγεται αριθμητική. Η Opinion Poll δίνει στη ΝΔ 30,3% στην εκτίμηση ψήφου και, στην υποθετική κατανομή των εδρών, μόλις 119 βουλευτές. Δηλαδή 32 λιγότερους από όσους χρειάζεται ο Μητσοτάκης για να κυβερνήσει μόνος. Εδώ βρίσκεται όλο το παράδοξο. Ο πρωθυπουργός κυριαρχεί πολιτικά, η αντιπολίτευση δυσκολεύεται να τον απειλήσει, αλλά η αυτοδυναμία παραμένει μακρινό όνειρο. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει σε Ηρώδου Αττικού και Πειραιώς ότι η διαφορά από τον δεύτερο δεν προστίθεται στις έδρες του πρώτου.
Η δεξιά πολυκατοικία και ο εφιάλτης της 29ης Νοεμβρίου
Όσο η Νέα Δημοκρατία κοιτάζει προς το ΠΑΣΟΚ, τόσο μεγαλώνει ο πονοκέφαλος στα δεξιά της. Στην τελευταία δημοσκόπηση της Opinion Poll, η Ελληνική Λύση, η Συμμαχία Ελλήνων, η Φωνή Λογικής και η Νίκη συγκεντρώνουν αθροιστικά 16,4% στην εκτίμηση ψήφου. Καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό. Και ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά, με την 29η Νοεμβρίου να εξακολουθεί να τροφοδοτεί την πολιτική σεναριολογία. Προσέξτε το παράδοξο. Ο Μητσοτάκης αποκλείει κυβερνητική συνεργασία με τα κόμματα δεξιά της ΝΔ, αλλά εκεί βρίσκεται ένα σημαντικό τμήμα των ψήφων που του λείπουν. Επομένως, πρέπει να τους πάρει ψηφοφόρους χωρίς να τους προσφέρει πολιτική νομιμοποίηση. Δύσκολη δουλειά. Σαν να προσπαθείς να ανοίξεις πόρτα, αφού πρώτα έχεις πετάξει το κλειδί.
Το «ρήγμα» των δεικτών και η απόλυτη προσγείωση από τον Στουρνάρα
Την ώρα που το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο εξαντλείται σε δημόσιους πανηγυρισμούς για την παγίωση της επενδυτικής βαθμίδας και την εκτίναξη της τραπεζικής κερδοφορίας, ο κεντρικός τραπεζίτης φρόντισε να προσγειώσει το αφήγημα με αυστηρά τεχνοκρατικούς όρους. Μιλώντας από την Αργεντινή, ο Γιάννης Στουρνάρας επέλεξε να φωτίσει τη συσκοτισμένη πλευρά του νομίσματος, δηλαδή τη δραματική υστέρηση του πραγματικού κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος. Όπως αποκωδικοποιούν έμπειροι αναλυτές στα τραπεζικά γραφεία, ο Διοικητής της ΤτΕ έθεσε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, ξεκαθαρίζοντας πως η ονομαστική μεγέθυνση του ΑΕΠ απέχει παρασάγγας από το να κλείσει τη βαθιά «τρύπα» της πολυετούς κρίσης. Ουσιαστικά, υπενθύμισε στο Μαξίμου πως το χάσμα μεταξύ της τρέχουσας δημοσιονομικής ευρωστίας και της αγοραστικής δύναμης παραμένει αγεφύρωτο. Είναι η ξεκάθαρη προειδοποίηση ότι οι θριαμβευτικοί μακροοικονομικοί δείκτες και οι θετικοί ισολογισμοί δεν ισοφαρίζουν τις απώλειες στην τσέπη της κοινωνικής βάσης.
Το ραντάρ των ρυθμιστών και η σιγή ασυρμάτου
Οι επαφές, αν και κρατούνται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, βρίσκονται ήδη στα ραντάρ των αρμόδιων εποπτικών αρχών, οι οποίες παρακολουθούν στενά το νέο βαλκανικό εγχείρημα. Ωστόσο, έμπειροι του χώρου των τραπεζών σπεύδουν να βάλουν πάγο στις πρόωρες πανηγυρικές αναγνώσεις. Όπως επισημαίνουν, στον κλειστό κόσμο των συγχωνεύσεων και των εξαγορών υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στο αρχικό επιχειρηματικό ενδιαφέρον και τις τελικές υπογραφές. Οι διερευνητικές συζητήσεις είναι απλώς το πρώτο, αναγνωριστικό βήμα. Για να υπάρξει λευκός καπνός, απαιτείται σκληρό παζάρι για τα τιμήματα, εξονυχιστικοί έλεγχοι και, το κυριότερο, το οριστικό και αμετάκλητο πράσινο φως από τους σκληρούς Ευρωπαίους ρυθμιστές.
Η Aegean γεμίζει τα αεροπλάνα, αλλά πληρώνει ακριβά τα καύσιμα
Οι επιβάτες της Aegean αυξήθηκαν, ο κύκλος εργασιών του εννεαμήνου έφτασε περίπου το 1,5 δισ. ευρώ, αλλά τα καθαρά κέρδη υποχώρησαν κατά 32%, στα 100,6 εκατ. ευρώ. Αυτό είναι το στοιχείο που αξίζει να προσέξουν όσοι κοιτάζουν μόνο πόσο γεμάτες είναι οι πτήσεις. Το κόστος των καυσίμων πριν από τις αντισταθμίσεις ανέβηκε στα 408,1 εκατ. ευρώ, έναντι 270 εκατ. ένα χρόνο νωρίτερα. Στο τρίτο τρίμηνο τα συμβόλαια αντιστάθμισης κάλυπταν το 65% των αναγκών, αλλά αυτή η προστασία δεν είναι ανεξάντλητη. Η εταιρεία έχει ισχυρή ρευστότητα και επενδύει σε μεγαλύτερα αεροσκάφη. Ωστόσο, η μάχη δεν αφορά απλώς σε περισσότερα εισιτήρια. Αφορά στο πόσο κέρδος απομένει.
Οι μεγάλοι τρώνε από το πιάτο του μικρού
Οι μεγάλες αλυσίδες τροφίμων έβαλαν στα ταμεία τους περίπου 800 εκατ. ευρώ παραπάνω μέσα στο 2025. Αν το τέμπο κρατήσει, άλλα τόσα λογαριάζουν και για το 2026, αν και αυτό είναι ακόμη εκτίμηση στο χαρτί. Από τα στοιχεία της Circana όμως κράτησα κάτι άλλο. Εκτός από τις τιμές, ανεβαίνουν και τα κομμάτια που φεύγουν από τα ράφια. Ο κόσμος μαζεύει τα ψώνια του σε ένα σημείο και κυνηγά τις προσφορές. Κάθε καρότσι που γεμίζει εκεί είναι μια σακούλα λιγότερη για τον μανάβη, τον χασάπη και το μικρό μαγαζί της συνοικίας. Ο χασάπης δεν βγάζει φυλλάδιο με προσφορές. Έχει μόνο τη ζυγαριά του, και αυτή τελευταία δουλεύει όλο και λιγότερο.
Ο χορός των δισεκατομμυρίων και οι κρυφοί αναστεναγμοί της αγοράς
Στα κυβερνητικά γραφεία στήθηκε μικρό επικοινωνιακό πάρτι με το που έσκασε το φιρμάνι της ΕΛΣΤΑΤ για τον ιλιγγιώδη τζίρο των 147,75 δισ. ευρώ το τρίτο τρίμηνο του έτους, αυξημένο κατά 6,9%. Μόνο που οι πανηγυρισμοί έχουν ένα πρόβλημα. Άλλο ο τζίρος και άλλο όσα απομένουν στο ταμείο. Οι ανατιμήσεις επηρεάζουν τα ονομαστικά μεγέθη, ενώ η αύξηση των πωλήσεων δεν εξασφαλίζει αντίστοιχη αύξηση της κερδοφορίας. Και μπορεί ο τομέας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας να κατέγραψε άλμα 17,3%, όμως στη Διαχείριση Ακίνητης Περιουσίας σημειώθηκε υποχώρηση 1,8%. Όπως μου επισημαίνουν άνθρωποι της αγοράς, το πραγματικό στοίχημα βρίσκεται στα περιθώρια κέρδους, στις επενδύσεις και στα χρήματα που περισσεύουν για μισθούς. Διότι τα δισεκατομμύρια εντυπωσιάζουν στις κυβερνητικές παρουσιάσεις, αλλά οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους με ποσοστά αύξησης του τζίρου.
Κάντε το πρώτο σχόλιο