Αυτή δεν είναι η Δύση μας

«Αυτή δεν είναι η Δύση μου», συνηθίζει να λέει ένας βετεράνος Έλληνας πολιτικός στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. «Αυτή δεν είναι η Δύση για την οποία έδωσα μάχες στα αμφιθέατρα από τα φοιτητικά μου χρόνια. Αυτή δεν είναι η Δύση που οραματίστηκαν μεταπολεμικά μεγάλοι ηγέτες, όπως ο Ντε Γκωλ, ο Μιτεράν ή ο Κολ και η Μέρκελ», τονίζει με έμφαση ο παλαίμαχος πολιτικός, με φανερή πίκρα. Ενδεχομένως και με έντονη διάθεση αυτοκριτικής.

Γράφει ο Μιχάλης Ψύλος στη naftemporiki.gr 

Τι σχέση έχει άλλωστε ο διαφωτισμός, το διεθνές δίκαιο, η στήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ίδια η δημοκρατία, με όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται και να διακυβεύονται γύρω μας;

Δεν είναι «η Δύση μας», όταν παρουσιάζεται ως θετική, φυσιολογική εξέλιξη ο αφανισμός χιλιάδων αμάχων, η καταστροφή ολόκληρων πόλεων στη Γάζα και τον Λίβανο, όταν η ζωή διαλύεται υπό το βάρος μιας βίας που φαίνεται να μη γνωρίζει όρια ή μέτρο.

Δεν είναι «η Δύση μας» όταν στο όνομα της προληπτικής ασφάλειας, ξεσπούν επιθέσεις σε άλλες χώρες χωρίς καμία έννοια νομιμότητας, αγνοώντας ή παρακάμπτοντας τους διεθνείς θεσμούς που δημιουργήθηκαν ακριβώς για να αποτρέψουν την επιστροφή του πολέμου ως «εργαλείου» επίλυσης των διαφορών.

Μετά τους δυο Παγκόσμιους Πολέμους του 20ου αιώνα, η πολιτισμένη Δύση υποσχέθηκε ότι η βία θα υποτασσόταν στο νόμο. Ουδεμία λογική εξουσίας θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη συστηματική παραβίαση των κοινών κανόνων.
Δεν είναι «η Δύση μας » αυτή που χρησιμοποιεί βίαια και περιφρονητικά λόγια που αποκαλεί τους αντιπάλους «ζώα» και «τρελούς μπάσταρδους». Που απειλεί να εξαφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό.
Naftemporiki ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Εκλογές στην Ουγγαρία: Bαριά ήττα Όρμπαν δείχνουν τα επίσημα αποτελέσματα – 132 από τις 199 έδρες παίρνει ο Μαγιάρ
Εκλογές στην Ουγγαρία: Bαριά ήττα Όρμπαν δείχνουν τα επίσημα αποτελέσματα – 132 από τις 199 έδρες παίρνει ο Μαγιάρ

Όταν οι λέξεις γίνονται όργανο μίσους, φυτρώνουν οι σπόροι της βαρβαρότητας.

Δεν υπάρχει «πολιτισμένη Δύση» όταν τα παιδιά σε όλες τις χώρες όπου μαίνονται πόλεμοι – από το Ιράν ως την Ουκρανία, τη Γάζα ως τον Λίβανο – ονειρεύονται να επιστρέψουν στο σχολείο, να ξαναρχίσουν την καθημερινότητά τους και λαχταρούν να ξαναδούν τους δασκάλους και τους φίλους τους

Αυτή είναι η οδυνηρή κατάσταση αυτών των παιδιών, θυμάτων μιας βίας που συνεχίζει να προκαλεί μεγάλο αριθμό θανάτων, τραυματισμών και πληγών που είναι δύσκολο να σβηστούν.

Σήμερα που γιορτάζουμε το Πάσχα, προσευχόμαστε και ικετεύουμε για την ειρήνη που έχει αφαιρεθεί ανελέητα από τις ζωές τόσων πολλών καταπιεσμένων ανθρώπων.

Γιορτάζοντας την Ανάσταση και το Πάσχα, δεν είναι δυνατόν να παρακολουθούμε παθητικά αυτή την καθημερινή παραμόρφωση και διαστρέβλωση της έννοιας της «Δύσης».

Μια Δύση που περιορίζεται στην ισχύ και νομιμοποιείται μόνο μέσω της βίας, που χάνει την οικουμενική της διάσταση και αρνείται τον ίδιο τον εαυτό της.
Η άλλη «όχθη»

Σε αυτό το πλαίσιο που διαμορφώνεται κυρίως στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, η Ευρώπη έχει ιστορική ευθύνη. Δεν μπορεί απλώς να παρακολουθεί, ουσιαστικά άφωνη, την απανθρωποίηση της πολιτικής.

Η Ευρώπη πρέπει να ανακαλύψει ξανά τη δική της φωνή, ορίζοντας με σαφήνεια τα όρια εντός των οποίων σκοπεύει να λειτουργήσει.

Θα πείτε ότι γυρεύω «ψύλλους στ’ άχυρα» με τέτοιους ηγέτες που έχουμε. Και θα έχετε απόλυτο δίκιο.

Να τα παρατήσουμε όμως; Να πάψουμε να διεκδικούμε τα πανανθρώπινα ιδανικά με τα οποία γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές;

Μια Δύση ειρήνης, διαλόγου των πολιτισμών, σεβασμού του διεθνούς δικαίου και ενίσχυσης των θεσμών που το ενσαρκώνουν;

Αν θέλει να επιβιώσει η Δύση στον νέο μεγάλο κόσμο που γεννιέται , δεν μπορεί να ένα πολιορκημένο φρούριο ή μια αλαζονική δύναμη.

Αλλά ένας πολιτικός και πολιτιστικός χώρος ικανός να συμφιλιώσει την ελευθερία και την ευθύνη, το δίκαιο και την ανθρωπιά, τη δύναμη με τη λογική.

Μια Δύση που δεν θα απαρνείται την ιστορία της, αλλά θα την ερμηνεύει κριτικά, δίνοντας στον εαυτό της τη δυνατότητα αλλαγής, μέσω του διαλόγου με τους «άλλους», τον υπόλοιπο κόσμο.