Ήταν ο άνθρωπος, ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός που έφερε το σόου επί σκηνής για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πρωτοπόρος του είδους, ευγενής και ταλαντούχος ο Γιώργος Μαρίνος αναχώρησε αθόρυβα για την σκηνή του ουρανού. Άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Τρίτη στον οίκο ευγηρίας όπου έμενε, σε ηλικία 87 ετών.
Ποιος ήταν ο Γιώργος Μαρίνος
Ο Γιώργος Μαρίνος γεννήθηκε στην Αθήνα. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις ενός έτους και μεγάλωσε με τη μητέρα του, Βασιλική. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, έλειπε από την παιδική του ηλικία, καθώς ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο. Τον είδε για πρώτη φορά, όταν ήταν 12 χρόνων.
Οι γονείς του ήθελαν να γίνει πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας, όπως ήταν ο πατέρας του, άλλωστε είχε κλίση στα μαθηματικά. Εκείνος όμως, ανήλικος ακόμη, έδωσε κρυφά εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1962, δευτεροετής στο Εθνικό, έπαιξε στην «Οδό ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, μαζί με τον Δημήτρη Χορν, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τη Μάρω Κοντού και άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες. Ερμήνευσε το τραγούδι «Κάθε κήπος». Από τότε ξεκίνησε η σταδιοδρομία του στο θέατρο, αλλά και τις μπουάτ της εποχής.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε δηλώσει:
“Στα δεκαέξι μου συζήτησα το θέμα. Βέβαια, στεναχωρήθηκαν, αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση. Δεν αισθανόμουν διαφορετικός. Δεν είχα τύψεις και ενοχές. Το είπα και στην αρχή της καριέρας μου, το 1965.Κάποιοι βρέθηκαν να πουν ότι το έκανα επίτηδες. Δεν είναι αλήθεια. Τέτοια πράγματα είναι δίκοπο μαχαίρι. Πιο σημαντικοί άνθρωποι παραδέχτηκαν δημόσια την ομοφυλοφιλία τους. Και μιλάω για τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Τσαρούχη. Η διαφορά ήταν ότι εγώ ερχόμουν σε καθημερινή επαφή με το κοινό.
Μπορούσαν να με αγγίξουν. Μπορούσαν να με ξεφωνίσουν. Εμφανιζόμουν δημόσια κάθε βράδυ. Αυτό ήταν πρόβλημα.
Από την άλλη, δηλώνοντας ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πολύ αξιοπρεπής. Γιατί αντιπροσώπευα ή έτσι ήθελα να νομίζω, ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμος πιο σοβαρά. Με μεγαλύτερη λεπτότητα.
Ήθελα να γίνω σπουδαίος ηθοποιός. Δεν έγινα όμως. Ήθελα να παίξω Άμλετ. Τα έβλεπα όλα πολύ ρομαντικά. Τα έβλεπα όλα τέλεια. Τις σχέσεις των ανθρώπων στο Θέατρο, τέλειες. Όμως δεν είναι αυτή η αλήθεια. Υπάρχουν ανταγωνισμοί. Ποτέ μου δε ζήλεψα κανέναν. Ευχόμουν να είναι όλοι όσο το δυνατόν καλύτεροι. Για να είναι άψογο το αποτέλεσμα.
Μου άρεσε το τραγούδι, ο χορός, όλα αυτά μπερδεμένα και βρήκα μια διέξοδο να κάνω αυτό που κάνω. Το επάγγελμα που κάνω το ανακάλυψα. Δεν υπήρχε πριν. Είπα ότι είμαι διασκεδαστής, να τελειώνουμε. Κάποτε η πίστα τελείωσε για μένα. Άλλωστε είχαν αλλάξει τα πράγματα. Αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Ήθελα να υπάρξω ξανά στο χώρο. Ένας κύκλος ανθρώπων που με αγαπούσε, μου το χρέωσε ακριβά.
Είναι όμως μερικές φορές που δεν ξέρει κανείς την ανάγκη σου. Στην περίπτωσή μου δεν ήταν οικονομική. Αλλά δεν μπορούσα να μείνω και άλλο άπραγος. Θα πέθαινα. Προσπάθησα να αποχωριστώ το χειροκρότημα στα πενηντατέσσερά μου χρόνια. Αλλά ήταν νωρίς και μου ήρθε μια τρέλα, γιατί η δουλειά μου καταλαμβάνει το 90% της ζωής μου. Τώρα δε μου έρχεται τρέλα.Θέλω να φύγω με αξιοπρέπεια.
Δε θέλω να γίνω σούργελο.
Έχω αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο για όλα όσα έχω ζήσει. Δε μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό, αλλά το κάνω για τον εξής λόγο: Θέλω να γλιτώσω από το να γράψουν άλλοι για μένα. Η βιογραφία μου θα ακυρώνει όσους θα προσπαθήσουν να με συλήσουν μετά τον θάνατό μου…”
Ο Γιώργος Μαρίνος, πραγματοποίησε μερικές εμφανίσεις και στο σινεμά, όπως στην ταινία του Ίωνα Νταϊφά «Ο τρίτος δρόμος», με πρωταγωνίστρια τη Μάρω Κοντού. Συνδυάζοντας την υποκριτική και το τραγούδι, παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα διαφορετικό είδος διασκέδασης που αποτελούνταν από πρόζα, σάτιρα, χορό και τραγούδι. Εμφανιζόταν για σχεδόν 20 χρόνια (1973-1992) στου Μακρυγιάννη, στη «Μέδουσα». Συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Δανίκα επί σειρά ετών, ενώ στίχους του έχουν γράψει η ΛίναΝικολακοπούλου, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, η ΝινήΖαχά.
Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε στις 11 Μαρτίου 2026 αποτραβηγμένος από τα φώτα με αξιοπρέπεια!
Κάντε το πρώτο σχόλιο