Η Μαρία Καρυστιανού είναι μια γυναίκα που τη γνωρίσαμε μέσα από ένα τραγικό γεγονός, το δυστύχημα των Τεμπών. Ήταν αυτή που πρωτοστάτησε μαζί με άλλους γονείς και συγγενείς των θυμάτων διεκδικώντας απονομή δικαιοσύνης για τα 57 θύματα της τραγωδίας.
Μια γυναίκα ευγενική, με ψυχική δύναμη και επιμονή που τα έβαλε με το κράτος και έφτασε όσο μακριά μπορούσε προκειμένου να εκπληρώσει τον στόχο όλων των συγγενών των θυμάτων αλλά στο τέλος και ολόκληρης της κοινωνίας, να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι αυτής της τεράστιας τραγωδίας.
Λίγο πριν τη συμπλήρωση 3 χρόνων από το δυστύχημα των Τεμπών η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη της προανήγγειλε τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα, ενός νέου κόμματος που θα συμμετέχει στις επόμενες Εθνικές Εκλογές.
Ωστόσο αυτό που προκαλεί μεγάλη εντύπωση είναι η επίθεση που δέχτηκε απλά και μόνο με αυτή της τη δήλωση.
Η επίθεση δεν έχει συγκεκριμένη ιδεολογική προέλευση, αλλά προέρχεται απ όλο το φάσμα του πολιτικού τόξου, από την Κυβέρνηση, από δεξιά της Κυβέρνησης, από την αντιπολίτευση αλλά και από αριστερά της αντιπολίτευσης με εκφράσεις πεζοδρομίου «τη στηρίζουν τα ψέκια», «είναι ακροδεξιά» και άλλα πολλά.
Επιθέσεις που πολλές φορές είναι προσωπικές και συχνά περιλαμβάνουν την αδικοχαμένη κόρη της στο Δυστύχημα των Τεμπών και παρουσιάζουν την Καρυστιανού ως «κτήνος» που εργαλειοποιεί την απώλεια της κόρης της για τις προσωπικές της φιλοδοξίες.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωση της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας «Δεν περίμενα να χρησιμοποιήσει η κ. Καρυστιανού τον προσωπικό πόνο της ως βατήρα για πολιτική ανέλιξη»
Η απάντηση για την κα Μιχαηλίδου είναι δίπλα της στα έδρανα των συναδέλφων της και συγκεκριμένα στην κα Βολουδάκη, η οποία ήταν υποψήφια βουλευτής (και νυν υφυπουργός) 3 μήνες μετά το θάνατο του συζύγου της Μανούσου Βολουδάκη, αλλά αν θέλει να πάει και πιο πίσω ας ρωτήσει και την Ντόρα Μπακογιάννη, όταν μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη τον Σεπτέμβριο 1989, εκλέχτηκε βουλευτής στη θέση του τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Η Μαρία Καρυστιανού όπως και ο κάθε πολίτης έχουν δικαίωμα να δημιουργήσουν κινήματα, κόμματα, παρατάξεις και ότι άλλο επιθυμούν αν αισθάνονται την ανάγκη να εκφραστούν στην κοινωνία και στο τέλος η κοινωνία είναι αυτή που θα τους κρίνει.
Άλλωστε αρκετοί από αυτούς που είναι τώρα βουλευτές το δοκίμασαν κατά το παρελθόν, δημιούργησαν προσωποκεντρικά κόμματα, κρίθηκαν και απέτυχαν παταγωδώς
Συνεπώς έτσι θα κριθεί όταν δημιουργηθεί και ο πολιτικός φορέας της Μαρίας Καρυστιανού, αλλά και μόνο η προοπτική αυτού του «δυναμικού άγνωστου» δημιουργεί μια αίσθηση πολιτικής «αναζωογόνησης» σε ένα πολιτικό σύστημα, που η εξουσία είναι σαν κληρονομικό δικαίωμα που μεταβιβάζεται από γονείς σε παιδιά.
Ας περιμένουμε λοιπόν τις ανακοινώσεις, τις θέσεις, το πρόγραμμα, τους συνεργάτες και θα έχουμε χρόνο να αξιολογήσουμε και να κρίνουμε.
Κάντε το πρώτο σχόλιο