Το να μιλήσεις με έναν γονιό που έχασε το παιδί του με τόσο σκληρό τρόπο είναι αρκετά δύσκολο. Του ξυπνάς αναμνήσεις και τον βάζεις στην διαδικασία να μιλήσει για την μεγάλη απώλεια του παιδιού του. Πόσο εύκολο να κουβεντιάσεις λοιπόν για έναν άγγελο όπως η 22χρονη Ιφιγένεια. Ο Σωτήρης Μήτσκας είναι ένας από τους μπαμπάδες που εκείνο το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου περίμενε την Ιφιγένεια του να γυρίσει στο σπίτι με το τραίνο από την Αθήνα. Αλλά η κόρη του, το παιδί του, δεν έφτασε ποτέ. Είναι ανάμεσα στους 57 νεκρούς των Τεμπών. Μαζί με την γυναίκα του την Λίλιαν και τα άλλα δυο τους παιδιά ανήκουν σε μια από τις 55 οικογένειες που έχασαν την αδελφή, την κόρη του στο μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημαπου έγινε ποτέ στην Ελλάδα.
Ανήκουν στους συγγενείς των θυμάτων που αγωνίζονται για δικαίωση…
ΕΡΩΤ.: Πότε και πώς ενημερωθήκατε για την τραγωδία στα Τέμπη;
ΑΠΑΝΤ.: Ήταν Τρίτη βράδυ και βρισκόμουν στη δουλειά. Από εκείνη την ημερομηνία που πάγωσε ο χρόνος για μας, δεν βγαίνω από το σπίτι τις Τρίτες. Ήμουν λοιπόν στη δουλειά και έκλεισα ως συνήθως γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα. Δεν είχα ακούσει τίποτα. Όταν έφτασα σπίτι η γυναίκα μου και η άλλη μου κόρη το είχαν ήδη μάθει από την τηλεόραση. Ήξεραν ότι αυτό που συνέβη γιατί ο φίλος της Ιφιγένειας, ο Φάνης, είχε πάρει τηλέφωνο τον πατέρα του και μετά την Χριστίνα (την κόρη μου). Μου είπαν ότι κάτι έγινε με το τρένο και ότι ήταν μέσα τα παιδιά. Δεν φανταζόμασταν το μέγεθος, γιατί ο Φάνης ήταν καλά.
Στα επόμενα λεπτά η ανησυχία άρχισε να μεγαλώνει… Καλούσαμε συνέχεια το κορίτσι μας στο κινητό αλλά δεν απαντούσε. Οι εικόνες στο μεταξύ στην τηλεόραση με το νοσοκομείο και τα ασθενοφόρα άρχισε να μας τρομοκρατεί. Ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε τι θα ξημέρωνε…
ΕΡΩΤ.: Υπήρξε κάποια ενημέρωση από επίσημο φορέα γι’ αυτό που έγινε;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι δεν υπήρχε καμία επίσημη ενημέρωση. Εμείς εκείνο το βράδυ πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα στα Γιαννιτσά να μάθουμε περισσότερα, αλλά κι εκεί δεν ήξεραν τίποτα. Η ώρα περνούσε, το κινητό της Ιφιγένειας δεν απαντούσε κι έτσι ξεκινήσαμε για το Νοσοκομείο Λάρισας. Κόλαση… που μέσα σε αυτήν ήταν και το παιδί μας, αλλά δεν το ξέραμε. Φωνές, αλλόφρονες άνθρωποι που φώναζαν και έψαχναν τους δικούς τους, ασθενοφόρα που έρχονταν συνέχεια και μετά λίστες με ονόματα… Λίστες με τραυματίες, με αγνοούμενους. Μια τρέλα. Ελπίδα να υπάρχει το όνομα τους παιδιού σου στους ζωντανούς. Ελπίδα μέσα στην καρδιά σου να τα έχει καταφέρει. Κι ύστερα σκοτάδι. Ατελείωτο. Βαρύ. Αναμονή εκεί στις αίθουσες του νοσοκομείου για κάποιο νέο. Περιμέναμε όλοι μαζί, με τους γιατρούς και το προσωπικό να δίνουν μάχη και να μας στηρίζουν… Έφτασε μεσημέρι Τετάρτης. Τρέλα, αναμονή, κουβέντες, σκόρπιες πληροφορίες, αγωνία. Κανείς δεν ήξερε. Πουθενά επίσημα χείλη να μας ενημερώσουν, να μας υποστηρίξουν. Έφτασε απόγευμα. Εξαντλημένοι, φοβισμένοι, πηγαίναμε από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Ψάχναμε μόνοι μας. Τίποτα…
Κάποια στιγμή εφόσον το όνομα της Ιφιγένειας δεν ήταν στους διασωθέντες, ζήτησα να δω τις σωρούς, να αναγνωρίσω εγώ το παιδί μου. Να τελειώσει αυτή η παράνοια. Δεν με άφησαν, ήταν θέμα πρωτοκόλλου.
ΕΡΩΤ. : Έχουν περάσει δυο χρόνια από την ημέρα του τραγικού δυστυχήματος. Βλέπετε κάποιο φως στις έρευνες των δικαστικών αρχών;
ΑΠΑΝΤ.: Εσείς βλέπετε κάποιο φως στις έρευνες; Εμείς είμαστε στο σκοτάδι μας λόγω της απώλειας του παιδιού μας. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει δικαιοσύνη, αλλά έχω ακόμη ελπίδα. Δεν θα τους αφήσουμε. Θα φτάσουμε μέχρι τέλους. Μαζί με τους πολίτες που είναι μαζί μας. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που περιμέναμε όλοι οι συγγενείς στο νοσοκομείο, μέσα σε αυτή την τρέλα, ήρθε κάποια στιγμή ο πρωθυπουργός με τον Πλεύρη. Μας είπε «βάλτε πλάτη»!! Δεν ξέρω για ποιον το είπε. Να το ακούσουν κάποιοι που έπρεπε; Εμείς βάλαμε το παιδί μας…δεν έχουμε κάτι άλλο να βάλουμε σε αυτό που έγινε. Φύγαμε το επόμενο βράδυ από το νοσοκομείο και την αδυναμία ενημέρωσης από επίσημα χείλη, κουβαλώντας μόνο τα κουφάρια μας. Οι γιατροί μας είπαν να μην περιμένουμε άλλο, να δώσουμε δείγμα DNA και να φύγουμε. Θα μας έπαιρναν τηλέφωνο. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος πήρε το δείγμα και φύγαμε. Την επόμενη μέρα την Πέμπτη μας είπαν ότι η Ιφιγένεια ταυτοποιήθηκε. Πήγαμε ξανά στο νοσοκομείο και περιμέναμε στη σειρά να πάρουμε τα παιδιά μας. Σοκαρίστηκα… Ο μπροστά από εμένα πήρε ένα κουτί. Πήρε τα παιδιά του σε κουτί!!! Τα δυο του κορίτσια. Δεν ήξερα τι με περιμένει. Είδαμε τον χώρο του εγκλήματος, αλλά δεν είχαμε καταλάβει το μέγεθος του κακού.
Από την πρώτη συνάντηση των συγγενών μιλήσανε για λαθρεμπόριο καυσίμων. Η φωτιά ήταν τρομακτική και οι εκρήξεις συνεχείς λέγανε. Και εμείς δυο χρόνια μετά πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα να τιμωρηθούν κι αυτοί που δεν το περιμένουν. Οι υψηλόβαθμοι σε αυτό το έγκλημα τα έκαναν όλα λάθος. Δεν ξέρω αν τα έκαναν μόνοι τους ή μετά από εντολές. Τώρα που ανακαλύπτουν όλοι τι έγινε στα Τέμπη, είναι η τελευταία μας ευκαιρία για το περί δικαίου αίσθημα. Να αισθανθεί ο κόσμος ότι κάτι γίνεται.
ΕΡΩΤ.: Στο μεταξύ οι έρευνες από τους πραγματογνώμονες που ορίσατε εσείς έχουν φέρει νέα στοιχεία στη δημοσιότητα. Μπορείτε να μας πείτε σε ποιο συμπέρασμα συγκλίνουν;
ΑΠΑΝΤ.: Όλα τα στοιχεία που έχουν μπει στη δικογραφία είναι τρομακτικά. Και φυσικά τα βρήκαμε εμείς οι γονείς. Ψάχνοντας σε βαγόνια που μαζί με κομμάτια των παιδιών μας είχαν φτάσει 13 χιλιόμετρα μακριά. Ασύλληπτο…Ετυμηγορία για μένα είναι η φράση «μαζική δολοφονία με αποκλειστική ευθύνη του ελληνικού κράτους». Κι αυτό που ακολούθησε τρεις μέρες μετά, με το μπάζωμα και την εκχωμάτωση του σημείου που ξεψύχησαν τα παιδιά μας, με τα βαγόνια που κρύφτηκαν σε ιδιωτικά οικόπεδα, σε τι συμπέρασμα συγκλίνουν αλήθεια; Οι γονείς που πήραν στάχτη τα παιδιά τους ερεύνησαν το έγκλημα. Αλλιώς θα το ερευνούσαν αυτοί που το έκαναν… Φανταστείτε το μέγεθος όλων αυτών που γίνονται κάθε μέρα. Ο Νίκος Πλακιάς έχασε δυο παιδιά και μετά από μέρες βρίσκουν πεταμένα μέλη των κοριτσιών του και ανοίγουν οι γονείς τους τάφους να τα βάλουν μέσα. Ασύλληπτο!!! Πόση ψυχραιμία πρέπει να έχουν αναρωτιέμαι με αυτή την παράνοια.
ΕΡΩΤ.: Τελικά έχετε εξακριβώσει τι μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία και 30 από τα 57 θύματα βρήκαν τραγικό θάνατο από την έκρηξη και τη φωτιά που ξέσπασε και όχι από τη σύγκρουση;
ΑΠΑΝΤ.: Σας είπα από την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο όλοι μιλούσαν για χημικές ουσίες καυσίμων. Οι μαρτυρίες των διασωθέντων, έλεγαν πως μύριζε ο αέρας και πως οι πυροσβέστες έριχναν νερό από ψηλά. Στέκονταν στην οροφή του τούνελ και ο κόσμος έβγαινε μόνος του από τα βαγόνια. Το τι κουβαλούσε η αμαξοστοιχία θα αποκαλυφθεί μόνο αν θέλουν να πουν οι εμπλεκόμενοι την αλήθεια. Εισαγγελείς, ανακριτές, διασώστες… Από αυτούς περιμένω την αλήθεια, ως πολίτης μιας δημοκρατικής χώρας, που έχασε το παιδί τους σε ένα κρατικό έγκλημα. Κάμερες στο τούνελ δεν υπήρχαν, βίντεο δίνονται στη δημοσιότητα και καθυστερούν την δικαστική πορεία της υπόθεσης και όλοι οι συγγενείς στην κυριολεξία κάθε μέρα θάβουμε τα παιδιά μας…ξανά και ξανά!!!
ΕΡΩΤ.: Ακούσατε τις συνομιλίες στο 112; Αναγνωρίσατε μήπως πως ακούσατε και τη φωνή της Ιφιγένειας;
ΑΠΑΝΤ.: Όχι απέφυγα να τις ακούσω. Ξέρετε δυο χρόνια τώρα δεν έχουμε προλάβει να πενθήσουμε. Η Ιφιγένεια μας δεν κάηκε. Εμείς πήραμε το σώμα της. Ο θάνατός της ήταν ακαριαίος. Ήταν επιβάτης στο 3ο βαγόνι. Εκεί δεν υπήρξε φωτιά, μόνο καπνός. Ήταν χτυπημένη βαριά από την σύγκρουση.
ΕΡΩΤ.: Πιστεύετε ότι οι τελευταίες διαδηλώσεις θα βοηθήσουν να αποκαλυφθεί η αλήθεια;
ΑΠΑΝΤ.: Για εμάς είναι πολύ σημαντικό ότι η κοινωνία είναι μαζί μας. Ο αγώνας είναι κοινός. Ο στόχος είναι να μην ξανασυμβεί. Αυτό που έγινε στα Τέμπη μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Όλοι ζούμε με τη φράση «πάρε μας όταν φτάσεις». Η στήριξη του κόσμου και ειδικά της νέας γενιάς, των παιδιών μας μας δίνει δύναμη. Διεκδικούμε όλοι μαζί την αλήθεια για τον θάνατο 57 ανθρώπων. Σε αυτή την υπόθεση έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον… Η εκδήλωση μνήμης της Κυριακής 23 Φεβρουαρίου ήταν για εμάς πολύ σημαντική. Η αγκαλιά του κόσμου στην Ιφιγένεια μας είναι δυνατή. Και με αυτή την αγκαλιά θα προχωρήσουμε μέχρι την δικαίωση των παιδιών μας.
ΕΡΩΤ.: Μετά από τόσες δηλώσεις, στοιχεία που βγαίνουν στην επιφάνεια, εκθέσεις εμπειρογνωμόνων τι βλέπετε να γίνετε; Υπάρχουν ποινικές και πολιτικές ευθύνες που δεν έχουν αποδοθεί;
ΑΠΑΝΤ.: Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τα στοιχεία της δικογραφίας αποδίδουν ευθύνες. Και πολιτικές ευθύνες πολλές. Ερχόντουσαν εκατομμύρια για τον ΟΣΕ κι κάποιοι τα έτρωγαν. Οι μόνοι που αγαπούν τον σιδηρόδρομο είναι οι εργαζόμενοί του. Φώναζαν, έστελναν επιστολές, διαμαρτύρονταν και αυτοί που έπρεπε δεν έκαναν τίποτα. Θέλω να ελπίζω ότι οι ευθύνες θα αποδοθούν σε αυτούς που έφταιξαν πραγματικά. Όσο ψηλά κι αν είναι. Θα μου πείτε εδώ δυο χρόνια τώρα δεν μπορούμε να βρούμε ποιος έδωσε την εντολή για το μπάζωμα. Γι’ αυτό που απορώ όμως είναι πως κοιμούνται χωρίς εφιάλτες.
ΕΡΩΤ.: Τι πρέπει να γίνει για να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι;
ΑΠΑΝΤ.: Να λειτουργήσει η ανεξάρτητη δικαιοσύνη. 57 φορές ισόβια για τόσους θανάτους και περισσότερο για την προσπάθεια αλλοίωσης των στοιχείων. Και όσοι έφαγαν χρόνια τώρα τα σπλάχνα του ΟΣΕ να γυρίσουν πίσω τα λεφτά. Να δημευτούν οι περιουσίες τους. Αυτό θέλω.
Κάντε το πρώτο σχόλιο