Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, δεν είναι ¨γιορτή¨ αλλά μια μέρα ¨δοκιμασίας¨ Ανθρωπισμού και του Κοινωνικού Πολιτισμού μας. Και, ταυτόχρονα, πρέπει να είναι και μια μέρα απολογισμού των πεπραγμένων μας ως Έθνος και Κοινωνία που θέλει να συγκαταλέγεται στη χορεία των σύγχρονων και πολιτισμένων Ευρωπαϊκών Χωρών.
Στη δική μας Πατρίδα, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αναμφίβολα αρκετά προς αυτήν την κατεύθυνση: Στον τομέα της πρόσβασης, της ένταξης, της ειδικής αγωγής, των προσλήψεων, γενικότερα στις προνοιακές παροχές, στον βασικό στόχο που δε είναι άλλος από την ουσιαστική στήριξη των συνανθρώπων μας με αναπηρία.
Προφανώς δεν είναι αρκετά.
Οφείλουμε να σκύψουμε – πιο ενεργά, πιο αποφασιστικά – πάνω στα μύρια προβλήματά τους. Είναι ζήτημα ανθρωπιάς και πολιτισμού. Να ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια, να εστιάσουμε πάνω στις οικογένειές τους και στο δράμα που ζουν καθημερινά, να βιώσουμε αυτήν τη ψυχοφθόρα αγωνία των γονιών τους, για την αποφράδα αλλά αναπόφευκτη μέρα που δεν θα είναι πια κοντά τους…
Ασφαλώς, είναι σημαντική η κυβερνητική δέσμευση ότι, μέσα στο 2024, επιτέλους θα εξαλειφθεί η εξόφθαλμη αδικία στο συνταξιοδοτικό των ατόμων που έχουν στη φροντίδα τους άτομα με αναπηρία.
Αλλά όλα αυτά, θα μείνουν ¨γράμμα κενό περιεχομένου¨ αν το ενδιαφέρον μας ως κοινωνίας εξαντλείται σ’ αυτή τη μέρα την ¨αφιερωμένη στους ΑΜΕΑ ¨. Αν, όπως αρμόζει σε σύγχρονες κοινωνίες δεν γίνει μόνιμη και καθημερινή η έμπρακτη φροντίδα μας γι’ αυτούς τους συνανθρώπους μας.
Κάντε το πρώτο σχόλιο