Ο στριμωγμένος στα σχοινιά από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα Μητσοτάκης βρήκε την λύση για το τέρας του πελατειακού κράτους που ο ίδιος και η παράταξή του εξέθρεψαν και εκτρέφουν συστηματικά. Το δήθεν ασυμβίβαστο βουλευτή κι υπουργού «αλά Μητσοτάκη»: ο βουλευτής που υπουργοποιείται θα παραιτείται και στην θέση του θα έρχεται ο αναπληρωματικός του.
Αν παύσει η θητεία του ως Υπουργός, θα ξαναγίνεται βουλευτής κ.ο.κ. Κι όλοι θα είναι εκ νέου υποψήφιοι.
Πρόκειται για μια ακόμη «πατέντα» του καθεστώτος που δεν διστάζει, ακόμη και την ύστατη στιγμή που βουλιάζει από το βάρος των εγκλημάτων, κάποιων εξ αυτών σε βαθμό κακουργήματος, του 15% των μελών της Κ.Ο. , να προσπαθεί να πιαστεί απο τα μαλλιά του προκειμένου να εξαπατήσει τους πολίτες για τον μεταρρυθμιστικό οίστρο από τον οποίο δήθεν εξ απήνης κατελήφθη ο πρωθυπουργός να γίνουμε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα και την αταλάντευτη τάχα πολιτική του βούληση «το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο» σε ότι αφορά τις πελατειακές σχέσεις και την διαπλοκή των πολιτικών με την δημόσια διοίκηση για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων.
Με κιβδηλία, ψέματα και μεγαλοστομίες επινόησε ένα ακόμη μοντέλο περιστρεφόμενων πορτών (revolving doors) με βουλευτές και Υπουργούς που θα εναλλάσσονται μεταξύ τους ώστε τα φαινόμενα διαπλοκής, όχι μόνο να μην περιορίζονται , αλλά αντίθετα να επιτείνονται και να διευρύνονται κι όλοι μαζί Υπουργοί και βουλευτές – νομοθετική και εκτελεστική εξουσία- να παραμείνουν για πάντα σφιχταγκαλιασμένες, διαπλεκόμενες κι αλληλοεξαρτώμενες.
Με την εκτελεστική – υπό την Μητσοτακική εκδοχή του επιτελικού κράτους – να έχει πάντα «το πάνω χέρι» με έναν και μοναδικό σκοπό: την διατήρηση του καθεστώτος.
Εννοείται ότι το πραγματικό ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και Υπουργού, για το οποίο εν τοις πράγμασι δεν απαιτείται καν συνταγματική αναθεώρηση, παρά μόνο σαφή, ξεκάθαρη κι σταθερή πολιτική βούληση, μπορεί σημαντικά να συμβάλει στην σαφή διάκριση νομοθετικής κι εκτελεστικής εξουσίας στην χώρα μας- περίπου 280 χρόνια μετά την διατύπωση της θεωρίας του Μοντεσκιέ για την διάκριση των εξουσιών- και στην πάταξη των πελατειακών σχέσεων ώστε οι βουλευτές να είναι πραγματικοί νομοθέτες που θα ψηφίζουν κατά συνείδηση, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, τα σχέδια νόμου που η εκτελεστική εξουσία θα εισηγείται.
Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό.
Απαιτείται πρωτίστως γνήσια, ατόφια κι ειλικρινής πολιτική βούληση τα φαινόμενα αυτά να εκριζωθούν κι όλοι κι όλα να λειτουργούν υπό ένα μόνο αυστηρά ελεγχόμενο κριτήριο: την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.
Μόνο που Μητσοτάκης κι εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος είναι έννοιες ασύμβατες. Δεν τέμνονται, δεν συναντιούνται και δεν συνυπάρχουν πουθενά.
Κάντε το πρώτο σχόλιο