Τα σπίτια των νέων

Μουτζουρώνουμε τις προσπάθειες των νέων με μίρλα, απαξιώνοντας την ορμή, το ανάλαφρο, το ωραίο αλλούτερο των νέων. Τους στερούμε τα «μπράβο» που τους αναλογούν. Αν από τη μια, όντως θεριεύει η ακρίβεια, από την άλλη, ετούτοι βρίσκουν τις άκρες τους. Δημιουργούν υπόγεια «κινήματα» πρακτικής «άκρης». Απαξιούν το αυτοκίνητο, τα φιρμάτα ρούχα, την άρρωστη κατανάλωση…

Γράφει η Ρέα Βιτάλη στο protagon.gr

Το σπίτι ήταν σε ένα στενό δρομάκι των Εξαρχείων. Σε μια πολυκατοικία λεηλατημένη εξωτερικά που προσπαθούσε στο εσωτερικό της τη νοικοκυροσύνη. Το κορίτσι ήταν από τη Θεσσαλονίκη. «Μα τι ζεστό σπιτάκι είναι αυτό! Κι αυτό το έπιπλο, πανέμορφο!» της το καμάρωσα. «Ξέρετε πόσο το αγόρασα; Τριάντα ευρώ! Το πιστεύετε; Βέβαια, έπρεπε να μεριμνήσω για την μεταφορά του…Έπρεπε να μας δείτε να το κουβαλάμε. Αλλά και πάλι άξιζε» είπε με ένα χαμόγελο ήλιος. «Εσύ θα είσαι το επόμενο χρονογράφημά μου!» της ανακοίνωσα κι ας της έμεινε η απορία.

Τα σπίτια των νέων. Ήταν, μάλλον, η συγκεκριμένη μέρα. Νωρίτερα, με αφορμή ένα ακόμα γύρισμα του τηλεοπτικού μου εγχειρήματος «ΚΕΡΑΙΑ», έτυχε να επισκεφτώ ένα ακόμα νεανικό σπίτι, σε ένα δρομάκι στον Άγιο Δημήτριο. Κι εκείνο το σπίτι…Τόσο ζεστό και κομψό σπιτάκι φτιαγμένο από «Αυτή την καρέκλα τη βρήκα πεταμένη. Το διανοείστε; Και αυτή είναι της γιαγιάς μου. Και την άλλη την αγόρασα από το διαδίκτυο. Πέντε ευρώ». Με μάγεψαν τα δυο κορίτσια. Μια Θεσσαλονικιά και μια Κρητικιά που κατέφθασαν στην Αθήνα. Και δούλευαν και σπούδαζαν. Και έστηναν ζωή και σκαρφίζονταν όμορφα.

Συνειδητοποίησα ότι μας γαλουχούν «ειδήσεις» για νέους που δεν τα βγάζουν πέρα… Που… που… που… Όλα κάτω, όλα μαύρα. Δημιουργούμε μια εικόνα κοινοτοπίας, κάπως σαν τους πηχυαίους τίτλους εφημερίδων ενός «κάποτε»… Πάσχα άρα «Το αρνάκι στα ύψη», Χριστούγεννα «Πέταξε η τιμή της γαλοπούλας»… Τόσο που μουτζουρώνουμε τις προσπάθειες των νέων με μίρλα! Απαξιώνοντας την ορμή, το ανάλαφρο, το ωραίο αλλούτερο των νέων. Τους στερούμε τα «μπράβο» που τους αναλογούν.

Αν από την μια, όντως θεριεύει η ακρίβεια, από την άλλη, ετούτοι (κάθε εποχής «ετούτοι») βρίσκουν τις άκρες τους. Δημιουργούν υπόγεια «κινήματα» πρακτικής «άκρης». Μέσα από «περιπτώσεις» φθήνιας, που δεν τις κατέχουμε εμείς. (Κάποτε, στη δική μου γενιά ήταν οι αμερικάνικες αγορές. Ήταν το autostop για τα ταξίδια μας). Τους λατρεύω για κάθε «ευρεσιτεχνία» ζωής. Κάθε γενιά νέων λατρεύω. Ετούτοι… Παιδιά γονιών της μακροχρόνιας οικονομικής κρίσης πλάστηκαν αλλιώς. Λατρεύω να τους παρατηρώ. Υγιέστερους. Απαξιούν το αυτοκίνητο… Απαξιούν τα φιρμάτα ρούχα… Απαξιούν την άρρωστη κατανάλωση… Συνειδητά. Συνειδητότατα. Τους αρέσει το μαγείρεμα… Ταξιδεύουν με «τρεις κι εξήντα» αλλά ταξιδεύουν οργώνοντας τον παγκόσμιο χάρτη και τους δίνονται πολλές δυνατότητες γι αυτό… Διακτινίζονται σε δουλειές παντού, κόβοντας ομφάλιους λώρους οικονομικής εξάρτησης άρα δένονται εντιμότερα.

Τι να τα λέω ένα ένα; Βρίσκουν άκρη! Αυτό δεν είναι το απολύτως ζητούμενο; Όπως κάθε γενιά ξεπερνάνε εμπόδια, ανάλαφρα, cool… Δεν προλαβαίνουν από τη φόρα που έχουν, ούτε καν να το κάνουν θέμα. Πάνε! Τόσο απλά, Πάνε! Ας τους μελετήσουμε βαθύτερα αντί να τους περιγράφουμε χωρίς να τους βλέπουμε βαθύτερα.

Εκείνα τα δυο σπιτάκια, εκείνων των δυο κοριτσιών έμειναν στην ψυχή μου. Όσο και τα γέλια τους. Η χαρά τους ό,τι τα καταφέρνουν. Γιατί τους στερούμε αυτή την αναγνώριση; Το πρώτο σπιτάκι, με τους υπολογισμούς των πρώτων ασταθών οικονομικών είναι ιερό.

Κοιτώντας τες, μου φανήκαμε τόσο κοντόφθαλμοι, να τους περιγράφουμε αναιδώς κοινότοπα, ομαδοποιημένα και ανεξαίρετα. (Κυρίως τακτοποιημένοι με υψηλούς μισθούς πολιτικοί, λουφάζοντες σε κομματικές φωλιές, με οδηγό και ασφάλεια να τους περιμένει από συνεντεύξεις που στα λογίδριά τους, αναφέρονται σε νέους που δεν τα βγάζουν πέρα…Πάντα, παντού, και σε όλα). Go on, κορίτσια και αγόρια. Σας χρωστάμε και να σας καμαρώνουμε!