Κορυφώνονται όπως κάθε χρόνο οι τριήμερες εκδηλώσεις μνήμης για την 52η επέτειο από την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου με τη μεγάλη πορεία με κατάληξη προς την αμερικανική πρεσβεία. Χιλιάδες πολίτες όλων των ηλικιών προσέρχονται με ένα λουλούδι στο χέρι στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, αποτίοντας φόρο τιμής.
Γράφει η Α.Μ. Σαββίδου
Οι πύλες του Πολυτεχνείου άνοιξαν στις 9:00 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου και είναι προγραμματισμένο να κλείνουν το μεσημέρι, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη πορεία.
Η κυβέρνηση, απαντά με αστυνομοκρατία και επιστράτευση 5.000 αστυνομικών, συνεπικουρούμενοι από drones και ελικόπτερα. Μέτρα θα ληφθούν περίξ του Πολυτεχνείου, ενώ στην διάρκεια της πορείας μπροστά από τις πύλες του ιδρύματος θα τοποθετηθούν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Στους γύρω δρόμους και στην πλατεία Εξαρχείων θα αναπτυχθούν επίσης διμοιρίες και δυνάμεις της Ομάδας ΔΡΑΣΗ, ΔΙ.ΑΣ. και ΟΠΚΕ.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, στην επιχείρηση θα συμμετέχουν επίσης στελέχη της Αντιτρομοκρατικής και της ΕΥΠ, ενώ αστυνομικοί με πολιτικά θα παρακολουθούν κρίσιμα σημεία στο κέντρο της Αθήνας και θα πραγματοποιούν προληπτικούς ελέγχους.
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, το κεντρικό σύνθημα…
Για να δούμε τι μένει.
Το «Ψωμί» της κοινωνίας, ούτε για το ένα τρίτο. Με κλειδωμένα στα ράφια των σούπερ, τα παιδικά γάλατα και ο ελληνικός καφές. Με την κόκκινη Φερράρι από τη μια και με το passγια λίγα ψίχουλα από την άλλη. Λαός σκυμμένος, να μετράει συνεχώς τα ευρώ του στο πορτοφολάκι. «Σήμερα δεν θα πάρω τα χάπια μου. Καλύτερα μέρα παρά μέρα γιατί δεν φτάνουν». Αλλά «τι να σου κάνει και το Κράτος; Κάνει ό,τι μπορεί». Λαός παραιτημένος από το μέλλον του. Και το μέλλον στο νοίκι, να ψάχνει για σπίτι σε πανάκριβα ερείπια.
Το «Παιδεία». Μας τελείωσε. Πάει. Τα κατάφεραν. Οι πιο αμόρφωτες γενιές που είχαμε ποτέ συναγωνίζονται στη ζωή και στα σόσιαλ για το ποιος καταλαβαίνει λιγότερο αυτό που λέει ο άλλος. Η κοινή κατανόηση ενός νοήματος έχει χαθεί. Είναι χρήσιμο να μην καταλαβαίνεις. Γιατί έτσι σε διοικούν όσοι χρειάζονται μόνο «και α και ου» για να συνεννοούνται. Και σε κάνουν όχλο που βρίζεις, κατηγορείς άλλους για το χάλι σου και νομίζεις πως με τη βία προς τον αδύναμο σαν εσένα, θα φτιάξεις τη μίζερη ζωή σου.
Το «Ελευθερία» ακόμη χειρότερα. Εδώ νομίζουμε ότι την κατακτήσαμε. Μπορείς να πας όπου θες. Απλώς είναι απαγορευτικό για μια οικογένεια να πάρει το πλοίο της γραμμής και να πάει διακοπές, σου δίνουν κουπόνια με ψεύτικη ελευθερία και φύκια χωρίς καθρεφτάκι για να μη δεις τη φάτσα σου και τρομάξεις. Σε παρακολουθούν κανονικά και ο ηγέτης σου έχει πιασμένο όλο το σύστημα κι όποιος πάει να κουνηθεί παίρνει μήνυμα: «κάτσε ήσυχος γιατί έχουμε κάτι για σένα». Ελευθερία λοιπόν μέχρι εκεί που θέλει η Αυτού Μεγαλειότητα, δηλαδή όχι πορείες, όχι απεργίες πείνας στο Σύνταγμα, ούτε κεράκια του ΙΚΕΑ στην πλατεία. Πήγαινε αλλού να μην σε βλέπουν και ενοχλείς.
Όλα τα αιτήματα λοιπόν ανοιχτά και τόσο επίκαιρα πάλι…
Και το Ψωμί.
Και η Παιδεία.
Και η Ελευθερία.
Γι’ αυτό το Πολυτεχνείο είναι η επέτειος που σιχαίνεται το Σύστημα ακόμα, 52 χρόνια μετά.Κι αυτό που βαρέθηκα να ακούω χρόνια τώρα, εκτός από το ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο είναι για την «βολεμένη» γενιά του Πολυτεχνείου. Όχι δεν είναι η γενιά που βολεύτηκε. Κάποιοι (ελάχιστοι) από τους πρωταγωνιστές ασχολήθηκαν με την πολιτική. Όλοι οι άλλοι δίδαξαν σε μας τους αμέσως επόμενους, πως να αγωνίζεσαι για την ελευθερία του λόγου και της σκέψης. Μας έμαθαν να ακούμε μουσική, έφτιαξαν μπουάτ πολιτισμού, έγιναν συγγραφείς και μας έδειξαν γιατί πρέπει να αγαπάμε το βιβλίο. Δεν μίλησαν για χρόνια… Δεν πολιτεύτηκαν, δεν πληρώθηκαν για να μας διδάξουν ήθος, κυνηγήθηκαν, κάποιοι δεν βρήκαν ποτέ δουλειά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, έχασαν φίλους και συγγενείς (γιατί ναι υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο) και δεν αποζημιώθηκαν από το κράτος που δολοφόνησε τους ανθρώπους τους. Ούτε διορίστηκαν στο δημόσιο…λόγω έξτρα μορίων.
Έμειναν αγωνιστές για το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Οι περισσότεροι “ανώνυμοι” λοιπόν που άνοιξαν τον δρόμο για να πέσει η χούντα, πρέπει να αποτελούν το φωτεινό παράδειγμα για τα παιδιά μας!… Εκατοντάδες άνθρωποι – φοιτητές, εργάτες, μαθητές που βίωσαν διωγμό και φόβο. Γι’ αυτούς πρέπει να μιλάμε. Γιατί η νέα γένια πρέπει να μάθει. Να ξέρει. Και να ελπίζει σε νέους αγώνες. Γιατί οι ζωές των νέων σήμερα είναι γεμάτες ανεργία και αναξιοκρατία και από την άλλη αρπαχτές ΟΠΕΚΕΠΕ, βοσκοτόπια και παρακολουθήσεις Pretodor, απαξίωση δημόσιας παιδείας και Greekmafia!!!
Στο Πολυτεχνείο υπήρξαν φωνές, αγωνιστές, άνθρωποι που ακόμα μιλούν και γράφουν γι’ αυτό. Για δυο από αυτούς μπορώ να σας πω…
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος ήταν και σε μένα εντελώς άγνωστος. Όταν έμαθα για τον εκφωνητή που με τόσο σθένος απήγγειλε τον Εθνικό ύμνο πριν μπει το τανκ στο Πολυτεχνείο, του ζήτησα μια συνέντευξη. Στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Γιαννιτσών τότε, δεκαετία του 1990. Και γνώρισα έναν εξαίρετο άνθρωπο. Ήταν ο βασικός εκφωνητής του παράνομου σταθμού του Πολυτεχνείου. Η φωνή του αντηχεί ακόμη στα αυτιά εκείνων που έζησαν εκείνες τις μέρεςκαι στα δικά μας αυτιά, όταν έφηβη κάπου εκεί στο 1985 διοργανώναμε την γιορτή του Πολυτεχνείου στο σχολείο.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων»….Και συνέχιζε…. «Αδέλφια μας στρατιώτες, δεν θα πυροβολήσετε, είστε μαζί μας, αδέλφια μας στρατιώτες».……
Ο Δημήτρης Παπαχρήστος έμεινε πιστός στο σύνθημα εκείνων των ημερών κι αυτό ήταν ο οδηγός του μέχρι σήμερα. Το Πολυτεχνείο λέει, ανήκει σε εκείνους που συνεχίζουν να αγωνίζονται. Η Χούντα, μετά την προδοσία της Κύπρου, έπεσε στα μαλακά και στην αγκαλιά αυτών που την εξέθρεψαν και δημιούργησαν στρεβλή μεταπολίτευση που τη χρεώνουν στη «γενιά» του Πολυτεχνείου. Ο ίδιος δεν πολιτεύτηκε, φαντάζομαι του ζητήθηκε πολλές φορές, δεν εξαργύρωσε εκείνες τις μέρες όπως έκαναν κάποιοι από τους συναγωνιστές του εκείνη την περίοδο! Τα ονόματα γνωστά. Ο ίδιος δούλεψε σε τράπεζα από όπου και πήρε σύνταξη, ενώ εξακολουθεί να γράφει.
Η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη ήταν βασική συντονίστρια στην εξέγερση της νομικής!.. Εκεί δηλαδή που ξεκίνησαν όλα. Πιστή στους αγώνες της γενιάς της. Δεν ζήτησε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας! Έγραψε τα σπουδαία βιβλία της. Έγραψε την Μικρά Αγγλία και το σενάριο στην ταινία Νύφες. Παντρεύτηκε με τον Παντελή Βούλγαρη και μεγάλωσε με αγάπη τα παιδιά της.
Και πιστέψτε με είναι πολλά τα πρόσωπα από εκείνη την γενιά, οι περισσότεροι έμειναν «ανώνυμοι», που άνοιξαν τον δρόμο για να πέσει η χούντα των συνταγματαρχών κι αυτοί πρέπει να αποτελούν το φωτεινό παράδειγμα για τις νέες γενιές. Ναι είναι η περίφημη γενιά του πολυτεχνείου, που έχει να πει, έχει να μας πει.
Αυτούς αναζητάμε. Για να μας διηγηθούν και να μας εμπνεύσουν. Και μόνο τότε ίσωςυπάρξει αυτή η ελπίδα για μια νέα Ελλάδα, μια Ελλάδα που να μας αξίζει, χτισμένη από καθαρούς ανθρώπους και υγιείς στην σκέψη για τις νέες γενιές που έρχονται!…
Κάντε το πρώτο σχόλιο