Το λες και πανύψηλο παιδί. Άλλωστε τα 2 μέτρα και 12 εκατοστά είναι ένα προσόν για το άθλημα που αγαπά. Ο Δημήτρης Χατζής είναι πρώτα από όλα ένα ευγενικό παιδί γεμάτο όνειρα για το μέλλον, όπως άλλωστε το επιβάλει η ηλικία του. Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2003 και σήμερα βρίσκεται σε επαγγελματικές ομάδες καλαθοσφαίρισης της χώρας, ακολουθώντας την αγάπη του για το άθλημα. Συζητώντας μαζί του ανακαλύπτεις πως τα νέα παιδιά ελπίζουν, γιατί πρέπει να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον.
Ο Δημήτρης αγαπά με πάθος το μπάσκετ και η ομορφιά της ηλικίας του, τα νιάτα του, του επιτρέπουν να μην έχει κάποιον μεγάλο φόβο. Ο αθλητισμός του έμαθε να φροντίζει το σώμα του και την διατροφή του, αλλά και να προσέχει την ψυχή του. Αγαπά τη μουσική και το ηλιοβασίλεμα και θέλει να κερδίσει, να φτάσει στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Και ως αθλητή και ως ανθρώπου.
Ο Δημήτρης Χατζής ως επαγγελματίας μπασκετμπολίστας πέρασε από τις ομάδες του ΓΣ Περιστερίου, τον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, τον ΓΣ Σοφάδων και την Ακαδημία 10Α (ΔΕΚΑ) στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία με την φανέλα της ομάδας της Καρδίτσας.
Παρέλειψε να μου πει πως είναι φοιτητής Οικονομικών Επιστημών στο ΕΚΠΑ και το σημαντικότερο στην καριέρα του, ότι ως μέλος της Εθνικής Νέων Ανδρών κέρδισαν το Χάλκινο Μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών το 2022-23.
ΕΡΩΤ.: Τι σημαίνει για σένα μπάσκετ; Πότε πήγες πρώτη φορά σε γήπεδο και πήρες μπάλα για να παίξεις;
ΑΠΑΝΤ.: Για μένα το μπάσκετ είναι όλη μου η ζωή, ό,τι υπάρχει γύρω μου έχει να κάνει με αυτό. Όλα τα άτομα του κύκλου μου γνωρίζουν την αφοσίωση μου και είναι και αυτά προσαρμοσμένα πάνω στις απαιτήσεις του προγράμματος μου. Συνεπώς μιλάμε για «έμμονη ιδέα» και μια σχέση που αποτυπώνει αυτόν τον όρο. Η πρώτη φορά που έπιασα μπάλα για να παίξω ήταν όταν ήμουν 5 χρονών και γράφτηκα στην πρώτη μου ομάδα, τον ΓΑΣ Κουφαλίων. Αυτή ήταν μια απόφαση των γονιών μου,καθώς το μπάσκετ υπήρχε έντονα στην οικογένεια, με τον πατέρα μου στα νεανικά του χρόνια, αλλά και τον θείο μου σε επαγγελματικό επίπεδο να ασχολούνται με αυτό.
ΕΡΩΤ.: Ασχολήθηκες μετά συστηματικά λόγω σωματικών προσόντων (ύψος) ή πραγματικά σε κέρδισε το άθλημα;
ΑΠΑΝΤ.: Ως και την ηλικία των 11, το μπάσκετ ήταν κάτι που έκανα χωρίς πολύ σκέψη, απλά επειδή είχα μάθει σε αυτό. Μέχρι που δοκίμασα το ποδόσφαιρο για έναν χρόνο επειδή έπαιζαν όλοι οι φίλοι μου. Είδα όμως ότι δεν με εξέφραζε σαν άθλημα και ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω στο μπάσκετ. Αυτή η επαφή που ξαναέχτισα, ξύπνησε κάτι μέσα μου που δεν είχε να κάνει ούτε με το ύψος, ούτε με το ότι ασχολούμουν χρόνια. Ήταν απλή αγάπη που μεταφράστηκε σε προσήλωση και αφοσίωση και από τότε υπάρχει αμείωτη μέσα μου.
ΕΡΩΤ.: Ζεις και κινείσαι στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Πρόσφατα τα φαινόμενα βίας μέσα στο γήπεδο από τους ιδιοκτήτες μάλιστα των ομάδων. Πώς βιώνεις με τους συναθλητές σου τέτοια φαινόμενα οπαδικής βίας και τι νομίζεις μπορεί να γίνει;
ΑΠΑΝΤ.: Τα φετινά φαινόμενα που συνέβησαν στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος είναι ανεπανάληπτα, που δεν αφήνουν περιθώρια επανάληψης όμοιων καταστάσεων στο μέλλον. Αυτό γιατί φέτος χάσαμε την ουσία και την ομορφιά που έχει να προσφέρει το άθλημα μας και στρέψαμε την προσοχή μας, στα εξωγηπεδικά τόσο σοβαρά γεγονότα, που έτρεχαν με την παρέμβαση του κράτους να αποτελεί ιστορικό γεγονός. Και τους αγώνες να είναι «στον αέρα» μέχρι τελευταία στιγμή. Σίγουρα, εγώ και οι συναθλητές μου βιώσαμε αυτές τις καταστάσεις εντονότερα, αφού γνωρίζουμε πώς είναι να παίζεις σε φορτισμένο κλίμα μέσα στο γήπεδο και πολλές φορές τα πράγματα να βγαίνουν από την ζώνη ελέγχου μας, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό, όπως συνέβη και φέτος σε υπερβολικό βαθμό. Πιστεύω πως χρειάζεται να γίνει ένα πράγμα, και αυτό είναι να φροντίζουν οι διοικήσεις των ομάδων για την ασφαλή και ομαλή διεξαγωγή των αγώνων ανεξαρτήτως αντίπαλου, καθώς είναι βέβαιο πως είναι ξεκάθαρα στο χέρι τους.
ΕΡΩΤ.: Στο πλαίσιο της υγιούς αγωνιστικότητας, πόσο όμορφος είναι ο επαγγελματικός αθλητισμός;
ΑΠΑΝΤ.: Αυτή η ερώτηση είναι εύκολη στην απάντηση γιατί ο επαγγελματικός αθλητισμός με δεδομένη την υγιή αγωνιστικότητα και το υψηλότερο επίπεδο, είναι πανέμορφος. Και αυτό εκτείνεται σε πολλούς τομείς, όπως αυτοί των διαπροσωπικών σχέσεων, των αγώνων και της καθημερινότητας γενικότερα. Βέβαια υπάρχουν μέρες, ώρες και συνθήκες που δυσκολεύουν τις παραπάνω καταστάσεις και η υγιής αγωνιστικότητα κάπως κρύβεται, για αυτό απαιτείται εμπειρία και προσωπική δουλειά ώστε να υπάρχει ομαλή αντιμετώπιση.
ΕΡΩΤ.: Υπάρχουν αθλητές και στην καλαθοσφαίριση και αλλού που θαυμάζεις; Πού θα ήθελες να τους μοιάσεις; Ποια τα όνειρά σου για το μέλλον;
ΑΠΑΝΤ.: Υπάρχουν αρκετοί καλαθοσφαιριστές που θαυμάζω, οι οποίοι είτε είναι ακόμα ενεργοί, είτε έχουν αποσυρθεί. Κάποιοι από αυτούς είναι, ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Τόνι Κούκοτς, ο Αντρέι Κιριλένκο και ο Γιάννης Αντετοκούμπο φυσικά. Επίσης ένας αθλητής εκτός μπάσκετ που θαυμάζω πολύ είναι ο Νόβακ Τζόκοβιτς, ο οποίος είναι τενίστας και αυτό που με κέρδισε σε εκείνον είναι η αμέριστη αφοσίωση του, η οποία τον έχει κάνει να χτίσει κάποιες συνήθειες στην καθημερινότητα του, που τον κρατάνε στο υψηλότερο επίπεδο μέχρι σήμερα. Πιστεύω θα ήθελα να μοιάσω και από κάποια στοιχεία του χαρακτήρα από κάθε έναν από τους αθλητές που ανέφερα, γιατί αυτά σχηματίζουν την καθημερινότητα. Όπως η αμείωτη όρεξη για δουλειά του Αντετοκούμπο, η ανταγωνιστικότητα του Τζόρνταν και η διαύγεια του. Το όνειρο μου είναι να αγγίξω την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, εντός κι εκτός γηπέδου.
ΕΡΩΤ.: Πώς είναι η καθημερινότητά σου εκτός γηπέδων;
ΑΠΑΝΤ.: Η καθημερινότητα έξω από το γήπεδο για μένα περιστρέφεται γύρω από το μπάσκετ. Έχω να φροντίσω σίγουρα την διατροφή μου, το σώμα μου, αλλά και την ψυχή μου. Μου αρέσει να βλέπω αγώνες μπάσκετ στον ελεύθερο μου χρόνο και να μιλάω με κοντινά μου πρόσωπα από τα οποία είμαι μακριά όπως και το να περνάω χρόνο σε εξωτερικά περιβάλλοντα ακούγοντας μουσική ή απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα. Εννοείται ότι υπάρχει χρόνος και για βόλτες συνήθως τα σαββατοκύριακα.
ΕΡΩΤ.: Είσαι ένα νέο παιδί που ζεις και εισπράττεις, όπως όλοι της γενιάς σου, πολλά δυσάρεστα γεγονότα. Καραντίνα, ακρίβεια, πολέμους τώρα γύρω μας, σε τι ελπίζετε, πόσο πιστεύεις πως θα αλλάξει ο κόσμος;
ΑΠΑΝΤ.: Πιστεύω πως όλοι οι νέοι της γενιάς μου ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο αν μη τι άλλο, γιατί όντως τα γεγονότα των τελευταίων ετών έχουν μας έχουν επηρεάσει όλους. Ως ένας αισιόδοξος άνθρωπος ελπίζω σε ένα αύριο με ειρήνη. Επίσης, θεωρώ πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και είναι κάτι που πιστεύω πως τα επόμενα χρόνια σε συνδυασμό με την εξέλιξη και την τεχνολογία, πολλά από τα σημερινά προβλήματα θα πάψουν να υπάρχουν. Αρκεί η πρόοδος φυσικά να χρησιμοποιείται πως την θετική κατεύθυνση με επίκεντρο τον Άνθρωπο.
Κάντε το πρώτο σχόλιο